«تا آخر Let Me Go Mad in My Own Way، رمان تبدیل به داستانی میشه که میپرسه یه خانواده باید با گذشتهاش چه کار کنه. ساختارش فوقالعاده رضایتبخش و پیچیدهست، و بهظاهر کمعمق بودن داستان کلیر و تام دیگه مهم نیست، چون این فقط لایهٔ اول یه کار خیلی پیچیدهتره… بعضی جنبههای رمان کمتر موفق هستند… این میتونه باعث بشه شخصیتها کمی سنگین به نظر بیان، در حالی که واضحاً اینطور نیستن. اما ساختار شل، پیچیده و در حال گسترش رمان، پاداشهای غنیای به خواننده میده.»
— Barney Norris, The Guardian (UK) ، منتقد
