Barney Norris, The Guardian (UK)

  • ۲ نقد در چونی
صفحه‌اش در منبع
مادران و پسران
دوگانه

Haslett is a writer of extraordinary strengths – he excels at an emotional undercurrent, the trancelike rhythms of routine and the cauterised numbness of trauma – whose architectural abilities, the skills required to craft the underlying tectonic structure of a story, seem strangely underdeveloped here ... It’s frustrating to read a work where significant gifts are spent on a story that doesn’t really go anywhere.

بگذار به روش خودم دیوانه شوم
مثبت

تا آخر Let Me Go Mad in My Own Way، رمان تبدیل به داستانی می‌شه که می‌پرسه یه خانواده باید با گذشته‌اش چه کار کنه. ساختارش فوق‌العاده رضایت‌بخش و پیچیده‌ست، و به‌ظاهر کم‌عمق بودن داستان کلیر و تام دیگه مهم نیست، چون این فقط لایهٔ اول یه کار خیلی پیچیده‌تره… بعضی جنبه‌های رمان کمتر موفق هستند… این می‌تونه باعث بشه شخصیت‌ها کمی سنگین به نظر بیان، در حالی که واضحاً این‌طور نیستن. اما ساختار شل، پیچیده و در حال گسترش رمان، پاداش‌های غنی‌ای به خواننده می‌ده.