شب پیش از تعطیلاتی که به شدت نیاز داشتند، جک—نمایشنامهنویس پیشین که از شکست حرفهاش غمگین است—متوجه میشود که همسرش رندی در حال بستهبندی جعبه خاکسپاری مادرش است. آنها توافق کرده بودند: در این سفر مادر حضور نداشته باشد. والدین، زنده یا مرده، مهمانان مناسبی برای سفرهای عاشقانه نیستند. اما رندی از زمان مرگ مادرش، خاک او را همهجا میبرد و هنوز آماده رها کردن آن نیست.
با وجود زیبایی طبیعی و جذابیت کمیتجملی ساحل اورگان، این مکان آرامشی که این زوج میخواستند فراهم نمیکند. بلکه محیط اطراف و برخوردهایشان با مردم بومی بهتدریج سوررئالتر میشود. بازیگری متدیک بیش از حد متعهد، همسایگانی که به تانترا دیوانه شدهاند و کودکی محیطزیستدان که شاید بتواند با مردگان ارتباط برقرار کند، تنها چند نمونه از شخصیتهاییاند که حضورشان تنشهای دیرینه را آشکار میسازد و تهدید میکند که ازدواج جک و رندی را به هم بزند؛ اینهمه در حالی است که حس واقعیتشان نیز در خطر است.
با طنزی زیرکانه و بیاحترامی، و همراه با جریانهای تاریک حسادت و آرزوی چیزی فراتر از آنچه دارند، «ناامیدی» هیجان و ترس مشترک از اینکه در مرکز زندگی خود قرار بگیریم را به تصویر میکشد.