برههای گمشده
یکی از اولین آثاریه که — و امیدواریم آخرینش نباشه — ژانر قدیمی خانوادههای بدبخت رو با یه سبک خیلی جدیدتر، یعنی رمانهای اینترنتی، ترکیب کرده... به نظر میرسه مدلین کش تونسته یه نقطه تعادل بین بیتفاوتی و احساساتیگری پیدا کنه... این رمانیه درباره اثرات مخرب زندگی مدرن، اما خودش حس مخرب بودن نداره. کش با ما مهربونه، شاید حتی بیش از حد مهربون... باورنکردنیه... انگار شخصیتهای منفی توی رمان کش، نمیتونن تا تهش روی شرارتشون بمونن. اختلافاتی که هیچ راه حلی ندارن، با یه مدت کوتاه فکر کردن به خود، حل میشن. نتیجه کلیش اینه که بادِ داستان میخوابه... کش با قرار دادن خودش در کنار آدمهایی مثل زادی اسمیت و جاناتان فرانزن، دقیقاً همون تنشی رو از بین برده که باعث میشه اینجور رمانها جواب بدن. خانوادهها میتونن یه واحد حمایتی قوی باشن، اما بهای این پیوند اینه که وقتی از هم میپاشن، تبدیل میشن به یه ماشین تولید غم... حیف شد، چون یه رمان خانوادگی عالی درباره فضای اینترنت، باید خطرات آنلاین رو جدی بگیره.

ناامیدی