یادمه اولین بار کی دوم رو بازی کردم. ۲۵ دسامبر ۲۰۱۶ بود. یه بچه ده ساله بودم که با بیماری امدی زندگی میکردم. نمیتونستم راه برم. دنیام خلاصه میشد توی یه تخت، یه سقف و گذر کند زمان. برای فرار از این وضعیت، توی دفترم قهرمانهایی رو میکشیدم که داشتند با شیاطین میجنگیدند؛ این تنها راه فریاد زدنم در برابر این سکون بود. اون صبح، مادرم بهم یه کادوی کریسمس داد. یه کنسول پیاس ۴ و یه دیسک بازی آبی رنگ. این اولین بازیای بود که برام خریده بود. اما این فقط یه بازی نبود. شروع یه اتفاق خیلی بزرگتر بود و اونقدر بازی کردم تا دستام درد گرفت. برای اولین بار، درد از ضعف عضلاتم نبود؛ دردِ این بود که داشتم اون لحظه رو با تمام وجودم زندگی میکردم. اون بازی فقط منو از بیحوصلگی نجات نداد. بهم یادآوری کرد که هنوزم میتونم قوی باشم. دوم ۲۰۱۶ شد ریسمان نجات من. یهو دنیای اطرافم عوض شد. درد، سکون، سکوت... همهشون مثل دود توی باد محو شدند. موسیقی جوری میکوبید که انگار از مرکز زمین میاومد. صفحه شروع بازی از خشم فریاد میزد. و توی اون لحظه، من دیگه اون بچه شکنجهشده با یه بدن داغون نبودم. من «دوم اسلیر» بودم. جوری توی جهنم میتاختم که انگار جایگاه من همونجاست. با ارهبرقی توی دستم، حرکاتم غریزی شده بود. فقط نمیکشتماشون، داشتم اون لحظات رو زندگی میکردم. ریتم تخریب، خودش یه جور درمان بود. توی این دنیای پر از آتیش، دیو و خشم، یه جوری به آرامش رسیدم. زمان میگذشت و ساعتها مثل ثانیه میگذشتند. هر مرحله، هر آزمون رون و هر دیوار مخفی رو حفظ کردم. راهنما نداشتم، یوتیوب هم نبود. اینترنت جیپیآراسِ کندم به درد نمیخورد؛ تنها چیزی که داشتم صبر زیاد و شانس بود. و در نهایت بازی رو ۱۰۰ درصد تموم کردم. هر تروفی و هر چالشی رو خودم تنهایی گرفتم. اون زمان، اون بازی برای من همه چیز بود. و حتی الان هم، با همون تعجبی نگاهش میکنم که توی ده سالگی داشتم. هر از گاهی، مادرم کنارم مینشست. ساکت و با چشمهای گرد شده به صفحه نگاه میکرد. اون متعلق به دوران لودوس و تتریس بود. برای اون، این دنیای شیاطین و متال مثل نگاه کردن به آینده بود. هنوز یادمه روزی که دسته رو دادم دستش. وارد میدون شد و سعی کرد با یه «هل نایت» بجنگه. باخت. خندید. منم خندیدم. اون برای جهنم ساخته نشده بود. اما دوست داشت اونجا پیش من باشه. دوست داشت ببینه که من قویام. توقفناپذیر. آزاد. اون بازی پناهگاه من بود. شد پلی بین من و اون. و حالا، نه سال بعد، با «دوم: دِ دارک ایجز» برگشته. دنیا عوض شده. منم عوض شدم. الان ۱۹ سالمه. و اون... خب، اون دیگه اینجا نیست. سال ۲۰۲۱ بر اثر کرونا فوت کرد. «دوم اترنال» رو از دست دادم؛ اون موقع اوضاع سخت بود، پول نبود و زندگی اینجا خیلی چالشبرانگیز شده بود. اما اون طوفان گذشت، چون الان درآمد دارم و بالاخره میتونم چیزهایی که میخوام رو بخرم. این دوم جدید متفاوت به نظر میرسه، اما قلبش هنوز همونجاست، حداقل برای من. وقتی دوباره به آسمونهای قرمز جهنم خیره میشم، پژواک صدای اون بچه ده ساله رو میشنوم. و یه جایی اون وسط، دوباره صدای خندهاش رو میشنوم. همون خندهای که وقتی به «هل گاردها» میباخت، میکرد. همون گرمای دستاش روی دستهای من. این بازی حالا یه پنجرهست. راهی برای برگشت به زمانی که اون هنوز اینجا بود. گاهی یه قطره اشک میریزه. نمیدونم از غم است یا قدردانی. شاید هر دو. شاید عشقی باشه که هیچوقت توی کلمات جا نشد. فقط اینو میدونم که دلم براش تنگ شده. بیشتر از اون چیزی که بتونم بگم. و دوم، اون پلیه که منو بهش وصل میکنه. هر جا که هست، میدونم خوشحاله، از درد رسته، توی نوری پیچیده شده و در آرامشه. ممنونم برای همه چیز، مامان.
۱۰۲۴
۶۳۱
۲۰۰
۱۴۷
۱۲۰
۴۶
۳۱
۲۸
۲۱
۱۴
۱۲
۱۰
۱۰
۸
۷
۴
۳
۳
۳
۲
۱
۱
۱
۱
۱
۱






