به عنوان یه آدم گوشهگیر که تو اوج بحران میانسالی زودهنگام، تصمیمات غلط زندگی و حملات پانیک بود، این بازی مثل یه نقطه امید اومد تو زندگیم.
میدونم خیلیا هستن که بارهای خیلی سنگینتری از من رو دوششون دارن، بعضیهاشون حتی بدون اینکه کار اشتباهی کرده باشن.
به همهتون میگم: شجاع باشید و قوی بمونید، هر چقدر هم که اوضاع بد بشه.
دمِ آرته فرانس هم گرم که همچین گوهری رو رایگان در اختیارمون گذاشت.
Before Bongo Cat, I hated reading and writing.
After Bongo Cat, I still write nonsense but now it’s intentional.
If you need some brain fixing and improvements in life at the same time, play this masterpiece.
This game changed my life. Give me a C!gar and I can write for hours now
It's a good game since it's free, unlike Escape from Tarkov and it uses "ACE" which is a fantastic anticheat every Delta Force player is very fond of. It would have been even better if there was a manual stra.ngle button that I could use on cheaters after reporting them. They ruin your game, then come on Steam or Reddit and leave comments like "huh noob", "lol skill issue," or "oh I've never met a cheater in my life," while running private cheats and macros every day. They play together and do closet when playing solo. I know everything about them mfs*. sry for my lang but I hate those losers.
To the new players, don't play games with ACE anticheat if you already have EAC or Vanguard installed. It will give issues. It used to leave files running even after uninstalling the game, now they say they fixed it, but God knows what's happening behind the scenes. The game itself is dope which is why I am recommending it.
Also, I play on my brother's computer, so it is his problem. I just install anything, play for a few and then run away. (best strategy so far)
Dear Devs.
Please separate the rest of us from the Chinese players, I respect china but I can also confirm 90% of all players you think are cheating are coming from this region. They join both sides, beaming everyone leaving us legit players completely helpless. I’ve reported a total of 13 blatant cheaters so far and no actions have been taken, they keep coming back after each game. Wall-thru, height, smoke they don't care... just whipping out everyone.
What's the point of having a highly invasive kernel-level Anti Cheat(ACE)?
Don't know if it's even doing anything other than spying on us, giving several hard crashes and causing issues with Easy Anti-Cheat (EAC). I also hear that even after uninstalling Delta Force, ACE's services remain active on your system, which sounds like a big headache for me now.
Please fix the game! and if possible change the anticheat
let’s define “trash”:
> That which belongs in a dumpster, digitally or spiritually.
> A product so badly balanced it could topple off a table on its own.
> Something that lures you in with hope, then holds your fun hostage behind a paywall guarded by whales.
> A steaming pile of imbalance, monetization, and sadness wrapped with jiggle animations.
And it so happens that this game just fits the definition perfectly... Trashhhh!!!!!!!
Why am I recommending this you ask? well because I love my friends and they forced me to play this
Was excited. hopped in expecting it to be Battle Royale but its Dota. The skills of the characters and game play are similar to Overwatch minus the people telling you to uninstall and kill yourself so thats good but after doing some research I find that this game is monitoring my browser activity?!?! Nooooooooooooooo
ahh well!
-opens p**nhub
یادمه اولین بار کی دوم رو بازی کردم.
۲۵ دسامبر ۲۰۱۶ بود. یه بچه ده ساله بودم که با بیماری امدی زندگی میکردم.
نمیتونستم راه برم. دنیام خلاصه میشد توی یه تخت، یه سقف و گذر کند زمان. برای فرار از این وضعیت، توی دفترم قهرمانهایی رو میکشیدم که داشتند با شیاطین میجنگیدند؛ این تنها راه فریاد زدنم در برابر این سکون بود.
اون صبح، مادرم بهم یه کادوی کریسمس داد.
یه کنسول پیاس ۴ و یه دیسک بازی آبی رنگ.
این اولین بازیای بود که برام خریده بود.
اما این فقط یه بازی نبود.
شروع یه اتفاق خیلی بزرگتر بود و اونقدر بازی کردم تا دستام درد گرفت. برای اولین بار، درد از ضعف عضلاتم نبود؛ دردِ این بود که داشتم اون لحظه رو با تمام وجودم زندگی میکردم.
اون بازی فقط منو از بیحوصلگی نجات نداد.
بهم یادآوری کرد که هنوزم میتونم قوی باشم.
دوم ۲۰۱۶ شد ریسمان نجات من.
یهو دنیای اطرافم عوض شد.
درد، سکون، سکوت...
همهشون مثل دود توی باد محو شدند.
موسیقی جوری میکوبید که انگار از مرکز زمین میاومد.
صفحه شروع بازی از خشم فریاد میزد.
و توی اون لحظه، من دیگه اون بچه شکنجهشده با یه بدن داغون نبودم.
من «دوم اسلیر» بودم.
جوری توی جهنم میتاختم که انگار جایگاه من همونجاست. با ارهبرقی توی دستم، حرکاتم غریزی شده بود. فقط نمیکشتماشون، داشتم اون لحظات رو زندگی میکردم.
ریتم تخریب، خودش یه جور درمان بود.
توی این دنیای پر از آتیش، دیو و خشم، یه جوری به آرامش رسیدم.
زمان میگذشت و ساعتها مثل ثانیه میگذشتند. هر مرحله، هر آزمون رون و هر دیوار مخفی رو حفظ کردم. راهنما نداشتم، یوتیوب هم نبود. اینترنت جیپیآراسِ کندم به درد نمیخورد؛ تنها چیزی که داشتم صبر زیاد و شانس بود. و در نهایت بازی رو ۱۰۰ درصد تموم کردم. هر تروفی و هر چالشی رو خودم تنهایی گرفتم.
اون زمان، اون بازی برای من همه چیز بود.
و حتی الان هم، با همون تعجبی نگاهش میکنم که توی ده سالگی داشتم.
هر از گاهی، مادرم کنارم مینشست.
ساکت و با چشمهای گرد شده به صفحه نگاه میکرد.
اون متعلق به دوران لودوس و تتریس بود.
برای اون، این دنیای شیاطین و متال مثل نگاه کردن به آینده بود.
هنوز یادمه روزی که دسته رو دادم دستش.
وارد میدون شد و سعی کرد با یه «هل نایت» بجنگه.
باخت. خندید. منم خندیدم.
اون برای جهنم ساخته نشده بود.
اما دوست داشت اونجا پیش من باشه.
دوست داشت ببینه که من قویام.
توقفناپذیر. آزاد.
اون بازی پناهگاه من بود.
شد پلی بین من و اون.
و حالا، نه سال بعد، با «دوم: دِ دارک ایجز» برگشته.
دنیا عوض شده.
منم عوض شدم.
الان ۱۹ سالمه.
و اون... خب، اون دیگه اینجا نیست.
سال ۲۰۲۱ بر اثر کرونا فوت کرد.
«دوم اترنال» رو از دست دادم؛ اون موقع اوضاع سخت بود، پول نبود و زندگی اینجا خیلی چالشبرانگیز شده بود.
اما اون طوفان گذشت، چون الان درآمد دارم و بالاخره میتونم چیزهایی که میخوام رو بخرم.
این دوم جدید متفاوت به نظر میرسه، اما قلبش هنوز همونجاست، حداقل برای من.
وقتی دوباره به آسمونهای قرمز جهنم خیره میشم،
پژواک صدای اون بچه ده ساله رو میشنوم.
و یه جایی اون وسط، دوباره صدای خندهاش رو میشنوم.
همون خندهای که وقتی به «هل گاردها» میباخت، میکرد.
همون گرمای دستاش روی دستهای من.
این بازی حالا یه پنجرهست. راهی برای برگشت به زمانی که اون هنوز اینجا بود.
گاهی یه قطره اشک میریزه. نمیدونم از غم است یا قدردانی.
شاید هر دو. شاید عشقی باشه که هیچوقت توی کلمات جا نشد.
فقط اینو میدونم که دلم براش تنگ شده. بیشتر از اون چیزی که بتونم بگم. و دوم، اون پلیه که منو بهش وصل میکنه.
هر جا که هست، میدونم خوشحاله، از درد رسته، توی نوری پیچیده شده و در آرامشه.
ممنونم برای همه چیز، مامان.