Christopher Shrimpton, The Guardian (UK)

  • ۳ نقد در چونی
صفحه‌اش در منبع
آلبین
منفی

An ambitious novel, in scope and implication, and it begins promisingly. The scene is very well set ... This is a difficult topic, and it is here unsatisfyingly handled. The engaging – if over-numerous – family dramas and flawed cast of characters are all overshadowed ... As a conclusion it feels bland and seamless, which was surely not the intention.

در میان دوستان
ستایش

پرسشگر و بینش‌مند… ابدوت به‌صورت ظریف تار و پود خوش‌طعم‌اش که تا حالا بافته بود، باز می‌کنه و احساسات خودخواهانه و درهم‌برهمی که زیر روابط شخصیت‌ها نهفته‌اند، به‌ظاهر میاره… به‌طرز چشم‌گیر باریک‌بینانه… بعضی جنبه‌ها کمتر ظریف‌اند. رویداد کلیدی کمی دست‌وپا لگد می‌خوره، سعی ناموفق و تک‌تک در شوخ‌طبعی سیاه… صادقانه و به‌صراحتی صمیمی از سواستفاده، دینامیک‌های خانوادگی و خودفریبی توصیف می‌کنه. به‌دقتی تیز و روانشناسی‌محور مشاهده می‌شه، به‌نوعی هم پرشور و هم بی‌احساس، و زندگی شخصیت‌ها رو این‌قدر بی‌رحمانه و آشکار به‌هم می‌ریزه که سخت می‌شه از شکستن یک نقاب دروغین لذت نبره.

کیسهٔ سیاه
ستایش

خیلی بامزه … کلی خوش‌گذرونی، با شوخی‌های تیز مثل تیغ و صحنه‌های دیوانه‌وار که حسابی سراغ‌دارند … رمان دانشگاهی برای آخرالزمان ماست، پر از بینش‌های دقیق درباره وضعیت فعلی هنر، مردانگی و دوستی … پر از بذله‌گویی و نوآوریه و به‌طرز جذابی دغدغهٔ انسانی برای معنا و ارتباط رو منتقل می‌کنه … این رمان از صفحهٔ اول دل‌تو می‌بره.