Daniel Mendelsohn, The New York Times Book Review

  • ۱ نقد در چونی
صفحه‌اش در منبع
پسر هیچ‌کس
منفی

مارسل… خودش رو توی یک چالش بزرگ گذاشته؛ می‌خواد هومر، دنیای دانشگاه و تراژدی خانوادگی رو به هم بزنّه و نتیجه‌اش یک کیسه مخلوطه. تصویرش از زندگی آکادمیک باعث می‌شه استادای واقعی هم خجالت بکشند، حتی شاید بخندند… با وجود تحقیق واضحی که مارسل توی رمانش انجام داده، اشتباهات زیادی درباره هومر و حماسه یونانی داره که هیچ متخصصی رو قانع نمی‌کنه… مارسل… می‌تونه تازگی شوخ‌طبعانه‌ای به عناصر استاندارد روایت هومری بیاره… روایت برخوردشون… واقعاً قدرت داره… اما خود رمان هرگز این‌قدر نیست. مشکل بزرگ «Son of Nobody» اینه که دستگاه مرکزی کتاب کاملاً غیرقانع‌کننده‌ست… اگر «Son of Nobody» کمتر به درام خانوادگی و آگاهی طبقاتی می‌پرداخت، می‌تونست با سخت‌کوشی و خلاقیت بیشتری به پیامدهای برخی سؤال‌های خیلی قدیمی بپردازه… سؤال‌هایی که داستانش فقط بهشون سر می‌زنه ولی هرگز به‌طور واقعی درگیرشون نمی‌شه. اون می‌تونست حماسی می‌بود.