لایه
دوگانه
Ply... چند تا ترفند تو آستین داره، ولی بهترین ایدهش — همونی که از عنوانش و اون تغییر ناگهانی دیدگاه برمیاد خارج — دیر میرسه. این ایده اینقدر بزرگه و امکانات روایی اینقدر میده که ممکنه آخرش حسرت بخوری از اون همه وقتِ اول کتاب که با پینچر و یاروش دور شهر میدوییدی. تو اون صحنههای اول هم بوی رمان نوجوانی میده که میتونه خوندنهایی رو که به خاطر پولیتزر دیاز اومدن، ناراضی کنه... شاید با رها کردن تاریخ، دیاز به خودش یه آزادی بیش از حد داده باشه... Ply انگار عزم داره چند تا داستان رو همزمان بگه و به هیچکدومش به طور کامل متعهد نمیشه.
