ناامیدم کن
خیلی خواندنی و جذابه… نیکولا دینان بهخوبی بیتفاوتی و بدبینیای که توی دوستیگیری از طریق اپها ریشه داره رو به تصویر میکشه، جایی که پارادوکس انتخابهای بیپایان باعث میشه آدم دوتا فکر کنه، کماعتمادی نشون بده و از صمیمیت واقعی فراری بگیره… تیزی و حساسیت قابلفهمش باعث میشه شخصیت اصلی همزمان متناقض و پیچیده باشه؛ هم جداشدگیپذیره و هم بهطرز دردناکی به اطرافیانش حساس، با طنز خشک و طعنهدار اما در عین حال دنبال صداقت و فراتر رفتن از طریق نوشتن… صدایش تلخ و تندیهدار هست، اغلب بین طعنه و غمانگیزی کامل میچرخد. جملات تیز و تندش مثل تیغهست، با حال و شیک. «دیساپوینت می» عنوان هوشمندانهای است که باعث میشه خواننده به این فکر کنه که کی و چطور وینسنت که به نظر سالم و پیشرفته میاد، به عنوان یک شریک کمتر از ایدهآل ظاهر میشه. با بهکارگیری خطوط زمانی متقابل، رمان این سؤال رو میپرسه که آیا این دیدگاهها فقط بهخاطر خوشنماییهای ظاهری پنهون شدن یا زیر پوشش آدابورسوم مدرن مخفی شدن. بیزبانی و پرخاشگری پنهانی که میتونه دوستیهای قدیمی مردانه رو گره بزند، بهخوبی توی کتاب ترسیم شده. بیشتر از یک داستان عاشقانه، «دیساپوینت می» یه بررسی تازهنفس و احساسی از خستگی نسل میلیونی، دوستیهای سوزناک و مردانگی سمیه. این رمان با دوری از کلیشهگرایی، روابط مدرن و جریان قدرت و رازها رو با هوشمندی و همدلی نشون میده و نیکولا دینان رو بهعنوان یکی از تیزبینترین رماننویسهای جوان بریتانیا که دقیقاً میدونه مردم امروز چهجوری رفتار میکنن، تثبیت میکنه.
