ستایش
چیزی که واقعاً شگفتانگیزه توی کار آرنت اینه که چطور بهصورت ماهرانه بازتابهایش دربارهٔ ارزش هنری کمدی، استفاده از غم توی ساختن لطیفهها و حس اینکه یک اجراکننده چقدر میتونه کاملاً با مخاطب و کارش درگیر باشه، توی متن میبافه… دلانگیز… تا آخر رمان، نمیشه انکار کرد که آرنت ما رو کاملاً در تفکرات مداوم چری دربارهٔ هنر دلقکبازی غرق میکنه بدون اینکه هستهٔ احساسی داستان رو از دست بده.
