قلبم را به دست بگیر
این سریال بهنظرم فقط متوسط بود؛ نقش اصلی مردانهاش از حد انتظارم خندهدارتر و گاهی حسابی خجالتآور بود. صحنهای که بعد از عملهای بزرگشون بیرون میرن و انگار هیچ مشکلی ندارن، واقعگراییشون رو خیلی میکشه، ولی من رهاش کردم. حتی توضیح ندادن که هو‑رانگ چطور میتونه بدون شوک دستش رو لمس کنه، برام یک نقص بود. همچنین برادر نا بو‑بِی که توسط آدمی که از طرف هان سئول روانپریش فرستاده شده توی تصادف با ماشین میمرد، این آدم به بو‑بِی اعتراف کرد که پشت صحنهست و بو‑بِی هم به کسی نگفت. بعدش هم همان آدم که تصادف کرده، توسط دو‑یون و هان سئول مسموم و آدمربایی میشه و هنوز هیچجوری به مجازاتش یا هان سئول اشارهای نمیشه. توی قسمتهای دیگه زمانهای غیرضروری صرف شدن که میشد برای جزئیات مهمتر استفاده بشه و تا قسمت دهم همه چیز عجلهوار جمع و جور شد.
