مدام با ایدههای عجیب و غریب و اغراقآمیزش وسوسهمون میکنه، اما تهش میبینی صحنههای خشونتبارش خیلی ضعیف کارگردانی شدن و مبارزاتش هم به بدترین شکل ممکن اجرا شدن؛ درست مثل اون فیلم پارودی آخر توی بو-فینگر.
یه مستند واقعاً دلنشین درباره یه کمدین بزرگ که کلی ما رو خندوند، اما اشتیاق واقعیش رو برای بوم نقاشی نگه داشته بود؛ چیزی که معلوم شد اون هم دقیقاً به اندازه کمدیش لایهلایه و عمیقه.
هر وقت کمدی و نقد اجتماعی فیلم جواب نمیداد — که اتفاقاً خیلی وقتها هم همینطور بود — کلارک دوک فقط دستور میداد همه هر چی گلوله دارن بریزن روی بقیه، انگار وسط جنگل و تو فیلم پردیتور هستن تا هر طور شده تعداد بازیگرا رو کم کنه.