سیلو
سایلو از اون سریالیه که هرچی جلوتر میری، بهتر میشه. اولش مثل یه معمای خفقانآوره درباره آدمهایی که زیر زمین زندگی میکنن، اما کمکم تبدیل میشه به یه چیز خیلی بزرگتر: داستانی درباره حقیقت، حافظه، کنترل، عشق، بقا و اینکه کی حق داره درباره آینده بشریت تصمیم بگیره. بعضی جاها عمداً کند پیش میره، ولی تهش واقعاً میارزه. تا فصل سوم، مخصوصاً قسمتهای آخر، ابعاد داستان کاملاً تغییر میکنه و تقریباً هر چیزی که تا اون لحظه دیدیم رو یه جور دیگه معنا میده. اون قسمتهای آخر، از بهترین کارهای علمی-تخیلیه که تو این چند سال دیدم. ربکا فرگوسون تو نقش جولیت فوقالعادهست، اما شخصیتهای مکمل و دنیای سریال هم کمکم به همون اندازه جذاب میشن. سایلو پاداشِ دقت، صبر و دوباره دیدن رو میده. وقتی تمومش کردم، بیشتر از قبل سوال داشتم و بلافاصله دلم خواست بیشترش رو ببینم. یکی از سریالهای علمی-تخیلی مورد علاقهمه تو این چند سال اخیر.
