Gothic 1 Remake
گوتیک ۱ ریمیک خیلی جالبه که یه بازی با طراحی قدیمی (که الان دیگه ۲۵ سالشه) توی فضای آرپیجیهای امروزی، یه تجربهی کاملاً تازهست. من که تازهواردِ سری گوتیک بودم، از طریق پیشنمایشهای یوتیوبرها جذب بازی شدم. اونا کلی میمردن، ولی بازی یه جور عجیبی جذاب به نظر میرسید. گوتیک شما رو میندازه تو جایگاه «قهرمان»، هرچند بلافاصله میفهمید که در واقع هیچی نیستید. بازی این رو از طریق دیالوگها بهتون میگه، ولی با یه دنیای بیرحم و گیمپلی سختتر ثابتش میکنه. سعی کردم توی مکالمهای که یه یارو ازم باج میخواست، نقش «قهرمان» رو بازی کنم. بهش گفتم گمشو، اونم منو تا حد مرگ کتک زد و هر چی پول خرد داشتم رو دزدید. بیرحمانه بود، غیرمنتظره بود، ولی در نهایت یه روایت داستانی فوقالعاده بود. وقتی میزنید بیرون توی دنیا، دوباره بهتون ثابت میشه که (هنوز) هیچ قهرمانی نیستید. حتی جلوی مو لرَتها هم به زور دووم میآرید. هیچ چیزی از شمشیر زدن یا تیراندازی نمیدونید. توی این بازی واقعاً تک و تنها هستید. هیچ نقشهای در کار نیست (که البته بعداً میشه خرید)، هیچ رنگ زردی نیست که راه رو بهتون نشون بده، حتی یه مارکر یا فلشی نیست که جهت کوئست رو بهتون نشون بده. باید روی مکالمات و دفترچه یادداشتتون حساب کنید تا بفهمید چی به چیه، یا از بقیه سوال کنید. این موضوع باعث میشه خیلی بیشتر توی محیط غرق بشید؛ چیزی که بازیهای جدید معمولاً ندارنش. دنیای بازی غولپیکر نیست، نه در حد اسکایریم یا نصف انگلیس. نقشه نسبتاً کوچیکه، ولی خیلی پرجزئیاته. وقتی هر برخورد یا بیشترِ برخوردها تبدیل به جنگ و جدال برای زنده موندن میشه، دیگه نیازی به بزرگ بودن نقشه نیست. راستش به نظرم با این تصمیمات طراحی، واقعاً ترکوندن. باعث شده دنیا و تجربه بازی کاملاً یکپارچه باشه. تا الان حدود ۲۰ ساعت بازی کردم و بالاخره یه زره و چندتا ارتقا گرفتم. حس میکنم دیگه سخت بودنِ مبارزات، محور اصلی مسیر قهرمان من نیست. الان دیگه توی شمشیرزنی و مانور دادن دستش راه افتاده. اما در عین حال حس میکنم سرعت پیشروی داستان هم زیاد شده، انگار بازی داره تمرکزش رو عوض میکنه. مبارزات راحتتر شدن، ولی داستان داره جذابتر میشه. این واقعاً خفنه. گوتیک در واقع یه نگاه تازه به آرپیجیهای امروزیه که توسط آرپیجیهای قدیمی بهمون ارائه شده. من معمولاً بازیهای قدیمی رو خیلی دوست دارم، پس تعجبی نداره که از این بازی خوشم اومده، ولی عمیقاً حس میکنم آرپیجیهای مدرن باید از طراحیهای قدیمی درس بگیرن. گیمرها احمقهای بیراهه نیستن که برای رفتن از یه نقطه به نقطه دیگه، به رنگ و فلش نیاز داشته باشن. اینکه خودت راه رو پیدا کنی، خودش یه تجربهست. یه گوهرِ واقعی در سبک آرپیجی که هر طور شده باید یه بار امتحانش کنید. نظر نهایی بعد از تموم کردن (۴۸ ساعت): یه سفر فوقالعاده - ۹ از ۱۰.

متافور: ریفانتازیو