Cthulhu: The Cosmic Abyss
ظاهرش عالیه. باگهای زیادی نداره و صداپیشگیاش هم بین خوب و معمولی در رده. اما رابط کاربری، طراحی گیمپلی و داستانش افتضاحه. اینکه چطوری تونستن یه بازی ترسناک لاوکرافتین بسازن که اینقدر خوشگل باشه ولی بازی کردنش اینقدر رو اعصاب و بیروح باشه، واقعاً جای تأمله. یه سوالی دارم که میپرسمش تا هر کی خواست جواب بده: داستان نیاز به شخصیت داره. شاید یکی، دو تا یا سه تا. اگه بخوای چند جلد کتاب بنویسی، شاید کلی شخصیت لازم باشه. در هر صورت، داستانت باید شخصیت داشته باشه. اگه چیزی که داری فقط یه «کانسپت» یا ایده کلیه، پس در واقع داستانی نداری. اگه ایدهات رو ساعت ۳ صبح توی یه تککلامی طولانی برای رفیقت تعریف کنی و اینجوری باشه: «یه آزمایشگاه زیرزمینی هست که کلی حاشیه داره چون همه کارگراش غیب شدن، یعنی کلاً مُردن و غیب شدن... حتی اون دانشمندی که رفته بود تحقیق هم غیب شد. خلاصه تو میری پایین توی آزمایشگاه که زیر آبه و همهچی ترسناک و باحاله و بعدش میفهمی چی شده؟ میفهمی یه موجود وحشتناک باستانی رو بیدار کردن! آره، از روی پیامهایی که پیدا میکنی میفهمی؛ مثلاً یه چیزایی مثل "بن اصرار داره که پروژه تا ماه می تموم بشه ولی با این موجودی که بهمون حمله میکنه هیچوقت زنده بیرون نمیریم" یا "وای خدای من، داره میاد سمتمون!" و تو این مسیر هم یه هوش مصنوعی زن با یه صدای آروم، اطلاعات بهشدت هیجانانگیزی بهت میده، مثلاً میگه: "به نظر میرسه این خراشها مال چنگال یه موجود زنده باشه. با توجه به عمق اثر چنگالها روی این فلز، تخمین میزنم این موجود ۸.۷ برابر قدرت یه انسان رو داشته باشه."» حالا تصور کنید همین ایده رو تبدیل به بازی کنن. نه، نه یه داستان که یه آدم واقعی توش باشه، فقط خودِ ایده آزمایشگاه و هیولا و تحقیقات ممنوعه. دقیقاً همین کار رو کردن. مطمئنم تیم سازندهاش هم کاملاً متخصص بودن و بازی هم زیبا شده. ولی عملاً هیچ داستانی وجود نداره، چون از همون دقیقه اول میدونی آزمایشگاه برای چیه، پروژه چطوری به فنا رفت و در نهایت هیولاها سر میرسن و غیره. وقتی بازی به عنوان یه اثر ترسناک لاوکرافتین توی یه مرکز تحقیقاتی زیر آب تبلیغ میشه، حدس زدن این چیزا اصلاً سخت نیست! آره، یه سری جزئیات هست که جاهای خالی بین نقاط قابلپیشبینی داستان رو پر کنه، ولی این جزئیات هیچ ارزشی ندارن! کی اهمیت میده اسم آدما چی بوده یا چه شغلی داشتن یا چطوری مُردن؟ اینها هنوز «شخصیت» نشدن، حداقل برای مخاطبی که منتظر یه داستانه نه یه لیست خرید از ایدهها. اینها فقط پرکنندههای بیشکل بین نقاط کلیدی یه کانسپت هستن. بازی «کتولوهو: ابیس کیهانی» افتضاحه. یه مسیر خستهکننده و طاقتفرسا توی کانسپتِ یک بازی ویدئویی. میدونم به چی فکر میکنید: «خب، میتونست بدتر هم باشه، نه؟» بله، میتونست و واقعاً هم هست. بدتره! مرسی که پرسیدید! حالا تصور کنید روی این «نا-داستان»، یه رابط کاربری غیرمنطقی هم بچسبونن. باید سیستمهای بدقوارهای رو یاد بگیرید که یادگیریشون هیچوقت تموم نمیشه. (توی یه توهم عجیب از نوع «هزینه غرقشده»، یه لحظه آرزو کردم کاش بازی حداقل ۳۰ ساعت بود تا این همه عذاب یادگیریاش توجیه بشه! بعد به خودم اومدم و به این فکر خندیدم که چطور دلم میخواست این شکنجه اینقدر طول بکشه!) خلاصه اینکه توی این سیستمهای آشغال دست و پا میزنی و آزمون و خطا میکنی تا ببینی درست کار میکنی یا نه، و جایزه توش اینه که بتونی یه سری از بیروحترین ماموریتهایی رو انجام بدی که تا حالا توی چیزی که اسمش رو «بازی» گذاشتن دیدی. سازندهها این کار رو کردن. دقیقاً همین. و از یه جهت، موفق هم شدن. هدفشون ساخت یه بازی ترسناک لاوکرافتین بود و به 촉سهای کتولوهو قسم که دقیقاً همین کار رو کردن! فقط نفهمیدن اون موجود کریه و هیولایی که داشتند به دنیا میآوردند، توی بازی نبود، بلکه خودِ بازی بود!
