به بیرون نگاه کن
روزها، هفتهها و شاید سالها بود که دنبال یه تجربهی جدید میگشتم. یه چیزی که واقعاً حسش کنم، تکونم بده؛ یه چیزی که پتانسیل وحشت داشته باشه ولی توش صحنههای جنسی نباشه. چیزی که همزمان که افسردهکنندهست، زیبا هم باشه. این بهترین بازییه که تو سالیان سال، حتی یادم نمیاد آخرین بار کی همچین چیزی بازی کردم، تجربه کردم. پایان بازی جوری بود که فقط زل زده بودم به صفحه، داشتم موسیقی رو میبلعیدم و کاملاً خشکم زده بود. این داستان همونقدر که غیرانسانی و عجیب بود، ملموس هم بود. تخیل آدم رو چنان محکم به زمین میکوبه که نفست رو بند میاره. از نظر مبارزات و سیستم آرپیجی هم به طرز وصفناپذیری سرگرمکنندهست. این بازی دقیقاً برای کساییه که عاشق اچ.پی. لاوکرفت و وحشتهای ناشناختهان، ولی از برهنگیهای بیمورد و صحنههای تجاوز متنفرن. یاد میگیری عاشق آدمهایی بشی که باهاشون آشنا میشی؛ واقعاً عاشقشون میشی، از اونایی که چهرهشون دفرمه شده گرفته تا شکستهها، گیجها و کسایی که دارن خودشون رو جمع و جور میکنن. میتونستم یه سری ایرادات هم بگم، ولی چون همین الان بازی رو تموم کردم، نمیخوام این کار رو بکنم. خیلی وقت بود هیچ بازیای رو تا آخر نرفته بودم، اما این یکی رو تا لحظهی آخر ول نکردم. حس میکردم وظیفه دارم تا تهش برم. چه موسیقی متن خیرهکنندهای داره، واقعاً چه موسیقی متنی! بخریدش. حتی دو بار بخریدش. احتمالاً این یکی از بهترین تجربههای زندگی من از دنیای بازیها باشه. برای خیلی از ما که بیش از حد تو خونه حبس شدیم و آرزو میکنیم دوستایی داشته باشیم که مثل خودمون داغون باشن و همگی از دنیای گیج و پیچدرپیچ بیرونِ پنجره بترسیم... این همون بازییه که باید انجام بدید. خدای من، چه بازیای بود.
۱۵
۱۳
۵
۳
۲
۲
۲
۲
۱
۱
۱
۱
