Marathon
یه بازی زیبا با گانپلی فوقالعاده. کلاسهاش بالانس هستن (هرچند همیشه یه مت خاص حاکمه). ولی خب، سبک اکستراکشن شوتر واقعاً برای همه نیست. وضعیت فعلی بازی خیلی روی پیویپی متمرکز شده (مرحله اول: کل لابی رو پاک کن، مرحله دوم: شاید اون قرارداد به درد بخوره؟ راستی، هیچکدوم از اون تیمهای مرده کلید نداشتن؟). فاصله سطح مهارت و تجهیزات بین بازیکنها هم کاملاً حس میشه و برای تازهواردها یا کسایی که یه تیم سه نفره ثابت ندارن، بازی بهشدت سخت و عذابآوره. محتوای اِندگیم (باز کردن کامل آپگریدهای ویآیپی هر جناح) عملاً قفل شده و برای پیشرفت باید هر آخر هفته یه تیم درستوحسابی داشته باشی که بره سراغ کرایو آرکایو. غیر از این راهی نیست، مگر اینکه بخوای با بازی مثل یه شغل پارهوقت رفتار کنی (که اینجا باید به نرف لوتهای رد رومِ اوتپست اشاره کنم). کم شدن تعداد بازیکنها روی مچمیکینگ اثر بدی گذاشته و تنها مدی که این اواخر ازش لذت بردم، مد اسپانسر کیت بوده، چون تجهیزات اول بازی برای همه یکسانه و بیشتر شبیه بتل رویاله. خانواده و دوستام رفتن سراغ بازیهای دیگه و منم دارم دنبالشون میرم. استخوانبندی بازی عالیه، ولی دلم نمیخواد برای پیشرفت کردن مجبور باشم همش توی دیسکورد بچرخم. بعداً یه سری میزنم ببینم بانجی چطوری با واقعیت کنار اومده. ویرایش: بیشتر از نصف زمانی که ثبت شده، سیستمم شبها روشن بوده و من باید خاموشش میکردم یا از بازی میزدم بیرون. با این حال، هنوز هم بالای ۵۰۰ ساعت بازی واقعی کردم. قطعاً به اندازه پولش ارزش داشت، ولی تا وقتی بازی راهی پیدا نکنه که تازهواردها رو بلافاصله اذیت نکنه و از خودش نرونه، نمیتونم به کسی پیشنهادش بدم.
۲۸
۷
۴
۴
۳
۳
۱
۱
۱
