آلالوث - قهرمانان چهار قلمرو
خیلی دوست داشتم از این بازی خوشم بیاد؛ چون سبک، گرافیک و داستانش دقیقاً همون چیزاییه که من دنبالشم. اما هسته اصلی بازی روی مبارزاته و متأسفانه سیستم مبارزاتش اصلاً خوب نیست؛ بدتر از اون، طراحی سیاهچالهایی که مبارزات توشون اتفاق میافته جوریه که کلاً حس غوطهوری توی بازی رو میکشه. مشکل مبارزات چیه؟ * حرکت شخصیتها خیلی کند و سنگینه. * خیلی راحته که با یه زمانبندی ساده، یه ضربه سنگین بزنی و سریع جاخالی بدی تا بدون ریسک به دشمنها ضربه بزنی. * دشمنهای جادویی داغونن؛ فارغ از اینکه جلوی چشمشون باشی یا از دایره هدفگیریشون جاخالی بدی، هر جای دنیا باشی میتونن بهت ضربه بزنن. مشکل سیاهچالها چیه؟ * وقتی وارد میشی، تا وقتی نمیر ی نمیتونی بیای بیرون؛ اینقدر تابلوئه که معلومه یه مکانیسم بازیه و اصلاً با منطق دنیا جور در نمیاد. * چون هیچ راهی برای پر کردن خون یا استراحت نیست، بازی تبدیل میشه به یه چالش استقامتی برای بازیکن تا مجبور بشه هر مبارزه با هر گروه دشمن رو بینقص پیش ببره. * هر بار که وارد سیاهچال میشی، همهچیز کاملاً ریست میشه؛ باز هم یه مکانیسم بازیِ تابلو که حس واقعگرایی رو از بین میبره. خطاب به سازنده: من شدیداً سه تا تغییر رو پیشنهاد میکنم. ۱. جوری کنید که بشه با جاخالی دادن از دایره هدفگیری یا قرار گرفتن پشت مانع، از حملات جادویی فرار کرد. ۲. امکان خروج از سیاهچالها رو از همون دری که وارد شدیم فراهم کنید. ۳. وضعیت سیاهچالها رو برای ورودهای بعدی ذخیره کنید. برای بازی آرزوی موفقیت میکنم و امیدوارم این بازخورد مفید باشه. اگه طراحی بازی به سمت سبک «بالدوز گیت» بره، یعنی جایی که بتونی منطق بازی رو بپذیری و حس کنی روی دنیا تأثیر میذاری، با کمال میل باز هم بازیاش میکنم.
۶
۲
۲
۱
۱
۱
