Randel Hazard

  • ۱ نقد در چونی
  • ۰ توصیه
  • ۱ عدم توصیه
  • ۱۹۶ رأی مفید
همه‌ی نقدهایش در Steam
Directive 8020
توصیه نمی‌کند

خلاصه: ترجیح می‌دم یه بار دیگه لیتل هوپ رو بازی کنم. تقریباً تمومش کردم و به راحتی می‌تونم بگم این یکی از دو تا بدترین بازی‌های سوپرمسیو هست؛ اولیش هم هنوز «کستینگ آف فرانک استون» باقی مونده. این تصمیم نویسنده که داستان رو یه جلو و یه عقب ببره، هر چی حس تعلیق یا فوریت توی اتفاقات بازی بود رو می‌کشه. من دقیقاً می‌دونستم که می‌تونم برم میچل رو نجات بدم چون توی یه سکانس (که یا زودتر بود یا دیرتر) دیدم اندرز زنده است. علاوه بر این، هیچ‌کدوم از شخصیت‌ها نه دوست‌داشتنی‌ان و نه باهوش. یه چیزی می‌بینن، می‌ری به بقیه خبر بدی، اونا تهش شاید به یکی دو نفر بگن. بقیه هم هر چی حرف می‌زنن چرند و پرت است. واقعاً اعصاب‌خردکنه. یه لحظه پیش میاد که سرنان هیچ‌کس رو پیدا نمی‌کنه. می‌تونی انتخاب کنی که با بقیه تماس بگیره، منم همین کار رو کردم. طرف رسماً فقط به سه نفرشون می‌گه که بقیه غیبشون زده. اونم هیچ‌کس جواب نمی‌ده. فقط می‌شه حدس زد دلیلش اینه که یه ویلیامز دیگه اونجاست، ولی خب همه اون لحظه توی اتاق نبودن. اصلاً کسی زحمت کشید بهش زنگ بزنه؟ نه. هیچ‌وقت توضیح داده می‌شه؟ نه. خودش می‌پرسه؟ نه. کلاً بدون هیچ دلیلی این اتفاق می‌افته. و این مدل گندکاری‌ها توی کل بازی تکرار می‌شه. شخصیت‌ها هر چی چیز عجیب و غریب می‌بینن یا اصلاً به زبون نمیارنش، یا خیلی سرسری می‌گن انگار اصلاً مهم نیست، یا یکی سریع حرفشون رو می‌زنه و همه چی فراموش می‌شه. اون میمِ «همه چی ردیفه» در حالی که اتاق داره آتیش می‌گیره یادتون میاد؟ دقیقاً همین. اون‌قدر رو اعصابه که داشتم سر مانیتور داد می‌زدم. بدون اینکه بگید نویسنده‌اش از اون مدل‌های تومبلر بوده، بهم ثابت کنید که بوده. هر بار که پیام می‌اومد چک کنم پیامک‌ها رو، بدنم منقبض می‌شد. «بازی رو متوقف کن تا بخونی چی برات نوشتم». یا مثلاً می‌تونی مثل یه آدمیزادِ لعنتی از طریق بی‌سیم باهام حرف بزنی. این شخصیت‌ها غیرقابل‌تحمل‌ان. و ویلیامز با اختلاف بدترین شخصیت تاریخه. یا خدا، عجب کلیشه از یه میلیاردر ساخته‌اش. «وقتی اینجام، فقط یکی از خدمه‌ام». همونی که مدام به همه یادآوری می‌کنه کی داره پول همه رو می‌ده و کی چک‌هاشون رو امضا می‌کنه؛ چک‌هایی که چون توی فضان، نمی‌تونن نقد کنن. کی اجازه داد این تیکه‌آشغال بیاد توی سفینه؟ وقتی اون «موجودِ تمو» رو توی سفینه پیدا می‌کنن، این برادر می‌گه: «باید یه نمونه بگیریم». چی گفتی لعنتی؟ دنیا این‌جوری نمی‌چرخه. باید قرنطینه می‌شد و از بقیه سفینه جدا می‌شد. کاملاً معلومه که یه بیماری واگیر داره و برای فهمیدنش لازم نیست دکتر باشی. ولی مگه اهمیتی داره؟ نه برای این احمقِ عوضی. نه، اون به همه پول می‌ده تا به حرفش گوش بدن تا رأیش دو برابر حساب بشه. هیچ‌کس اصلاحش نمی‌کنه یا به این کله‌پوک نمی‌گه: «ما توی فضاییم احمق. میلیاردها مایل دورتر از زمین. پولت اینجا هیچ ارزشی نداره، پس خفه شو کیسه پول. حد خودت رو بدون و برو گمشو کنار. تنها چیزی که تو رو برای بقیه باارزش می‌کرد پولت بود و اگه این‌قدر خودت رو مهم می‌دونستی باید توی زمین می‌موندی که اونجا واقعاً حساب می‌کردن». ولی کسی این کار رو می‌کنه؟ نه. هر چقدر هم اشتباهات احمقانه و دیوانه‌وار می‌کنه، بقیه تحملش می‌کنن چون... خب به دلایلی. خلاصه، به محض اینکه فرصتی پیش اومد تا یه سوراخ وسط جمجمه‌اش درست کنم، بدون پلک زدن این کار رو کردم. بعداً بازی رو عقب برگردوندم ولی بعدش پشیمون شدم که چرا روی تصمیم اولی‌ام نماندم. این شخصیت کلاً اتلاف فضا و اکسیژنه. و این موضوع وقتی بدتر می‌شه که می‌فهمی... همه‌شون کلون هستن. این یارو از خودش کلون ساخته و با خودش گفته: «آره، من خودم رو دوست دارم» و حتی یک بار فکر نکرده که به کلونش شخصیت بهتری بده. راستی، کلون؟ واقعاً؟ هیچ چیز خلاقانه‌تری نبود؟ مثلاً یه چرخه بی‌پایان از مواد ارگانیک که آشغال‌هاشون رو می‌پاشن توی فضا تا سفینه و خدمه رو بازسازی کنن و ماموریتشون به سیاره رو تکرار کنن و تهش خدمه بفهمن که خودشون همون «موجود» هستن و صدها ساله دارن همین چرخه رو تکرار می‌کنن. نه، این خیلی خلاقانه می‌شد. پس فقط یه سری کلون رو می‌فرستن به یه سیاره بی‌مصرف که نمی‌شه توش زندگی کرد تا هر چی درباره اون موجود فهمیدن بفرستن زمین. بدون هیچ دلیلی، فقط به خاطر «یه جنگ». جنگ با چی؟ این موجود حتی نمی‌تونه به زمین برسه، چه برسه به اینکه توی فضا سفر کنه. این موجود داره هر چی درباره بشریت هست رو از روی اون همه اسپرمِ لباس‌پوشیده که به اسم خدمه دارید می‌ریزید جلوش یاد می‌گیره. ولی به یه دلیلی منطقیه که تریلیون‌ها، نه میلیاردها... ببخشید، هیچ میلیاردر‌ ی نمی‌تونه هزینه دو تا از این سفینه‌ها رو بده، چه برسه به اینکه یه رگبار بی‌پایان از این‌ها رو بفرسته توی فضا و بگه «بگیرید اینا رو بریزید دور». چه افتضاحی. بقیه شخصیت‌ها هم تقریباً به همون اندازه رو اعصاب‌ان و جایگاهشون اصلاً طبیعی به نظر نمی‌رسه. کوپر هم دکتر/تفنگداره. بخش تفنگدارش رو درست زدن. معلومه که تمام مدادهایی که باهاشون پایان‌نامه‌اش رو نوشت رو خورده و هضم کرده. جدی می‌گم، می‌دونم همه دکترها باهوش نیستن. در واقع خیلیاشون احمق‌های خودشیفته‌ای هستن که نمی‌تونن خودشون رو از یه دریچه فاضلاب تشخیص بدن، ولی آخه واقعاً لازمه این‌قدر خنگ باشه؟ بدون دستور اندرز، تقریباً صفر درصد قدرت تفکر انتقادی داره. هر شخصیتی رو از همون اول به طرز فجیعی احمق نوشتن. مثلاً اول بازی، درست بعد از برخورد شهاب‌سنگ. سیمز و کارتر به یه پنل معیوب می‌رسن که رسماً داره اکسیژن رو می‌کشه بیرون. اول درستش می‌کنن؟ نه. قصد دارن بعداً درستش کنن؟ نه. می‌پرسید «چطور؟»، آره، «ردیفه». در عوض همین‌جوری می‌ذارنش تا سیمز پاش بره روش (که خب معلومه می‌ره) و باعث یه اتفاق فاجعه‌بار می‌شه که کل پنل رو می‌کنه بیرون و راحت می‌تونست سیمز رو بکشه. ولی ردیفه. نیازی به نگرانی نیست. باید شهاب‌سنگ رو چک کنن؟ نه. نیازی نیست. اون میمِ «همه چی ردیفه» رسماً توی این بازی تجسم پیدا کرده و هیچ چیزی بهتر از این نمی‌تونه کیفیت نویسندگی‌اش رو توصیف کنه. پس آره، داستانش آشغاله. در حد آشغال‌های سریال‌های اورجینال سای‌فای؛ معلومه کسی نوشته که توانایی تفکر انتزاعی یا منطقی نداره. ببینید، قبول دارم بعضی موقعیت‌ها برای پیشبرد المان‌های ترسناک نیاز به انعطاف دارن، ولی... این دیگه خیلی زیاده‌رویه که از مخاطب بخواد مسیرهای کاملاً بدیهی رو نادیده بگیره. این موضوع با اصرار روی گیم‌پلی مخفی‌کاری بدتر هم می‌شه. من عاشق مخفی‌کاری‌ام، ولی این یکی فقط یه زباله‌ی وقت‌گیر بود که برای زیاد کردن ساعت بازی طراحی شده بود. هیچ‌چیزش لذت‌بخش نیست و صادقانه بگم، همه چیزش بیش از حد کش داده شده. به هر حال، برای اینکه این نقد طولانی‌تر نشه (چون باور کنید می‌تونم تا صبح ادامه بدم)، همین‌جا تمومش می‌کنم. این بازی رو نخرید. برید بازی‌های اصلی دارک پیکچرز رو بازی کنید و این یکی رو هم بذارید همون‌جایی که بهش تعلق داره: توی لیست علاقه‌مندی‌هاتون تا وقتی که تخفیف خیلی خیلی شدیدی بخوره. آپدیت: یا خدا! تازه تمومش کردم. نویسندگی‌اش رسماً گند بود. مطمئنیم که چت‌جی‌پی‌تی ننوشتش؟ من الان چه غلطی تماشا کردم؟ اگه کنجکاوید، تنها راه رسیدن به پایان «خوب» اینه که انتخاب کنید خودتون رو نجات بدید و به زمین خبر ندید. عجب آدم‌های فداکاری‌ای هستیم ما! و یا ابالفضل، دیالوگ‌ها و تصمیمات شخصیت‌ها از این بدتر می‌شه. یه جایی نشسته بودم و از شدت تعجب خشکم زده بود. مثلاً کوپر فقط به در زل می‌زنه، نه در رو می‌بنده، نه می‌دوئه سمت شاتل (که باید همون لحظه‌ای که از در رد شد این کار رو می‌کرد). نه، فقط مثل یه عقب‌مانده زل زده، انگار در اومده اعتراف کنه که عاشقشه. «نه درِ عزیز، ما به هم نمی‌ایم. می‌دونم که من رو به تخته‌سنگ ترجیح دادی، ولی در... تو یه دری و من فقط یه دخترم. لطفاً بذار برم... صبر کن در، اون پشتت چیه؟» واقعاً می‌شه این بازی رو گرفت و هر چی توشه رو مسخره کرد. از شدت حماقتش بلند بلند خندیدم. این داستان اون‌قدر بده که دارم پاکش می‌کنم و از اکانتم حذفش می‌کنم. دیگه هیچ‌وقت نمی‌خوام چشمم به این لجن‌زار بیفته. هر کسی این رو نوشته، پیشنهاد می‌کنم به همه لطف کنید و دیگه هرگز چیزی که فکر می‌کنید «باهوشانه» یا «خلاقانه» است ننویسید، چون نیست و هیچ‌وقت هم نخواهد بود. (ᕑᗢूᓫ∗)