Luna Abyss
یه شوتر-سیمولاتور پیادهروی خیلی معمولی. حس و حال خاص و منحصربهفردی داره و محیطهاش هم واقعاً باحالن، اما متأسفانه لیست نقاط قوتش دقیقاً همینجا تموم میشه. هر چیزی که به گیمپلی مربوط میشه کاملاً بیروح و تکراریه؛ اگه بخوایم در مورد هر چیزی به جز تیراندازی حرف بزنیم، کافیه دووم اترنال رو بردارید، پازلهای جامپینگش رو سه برابر سادهتر کنید و هر جای بازی رو با سکانسهای طولانیِ فقط دویدن و پریدن پر کنید تا به لونا ابیس برسید. اینکه گفتم «سیمولاتور پیادهروی» اتفاقی نبود، چون بخش زیادی از زمان بازی صرف راه رفتن و پریدنهای خیلی پیشپاافتاده میشه. آریناهای مبارزه هم خیلی کمن، که البته برای این مبارزات خطی و سادهای که اینجا داریم کافیه؛ چون حتی با همین تعداد کم هم بازی زود تکراری میشه. بعضی از مبارزات (نه همهشون) واقعاً خوب طراحی شدن و درجه سختیشون هم منطقیه (البته به شرطی که روی سختترین درجه بازی کنید). اما اینا دیگه «دیگه دیر شده»؛ چند تا مبارزه خوب در هر مرحله کافی نیست تا بتونه یکنواختی شدید بقیه بخشهای بازی رو بشکنه. بازی افتضاح نیست، اصلاً و ابداً؛ اما نقاط قوتش نمیتونه روی بیمزه بودن گیمپلیش اثر بذاره.
