Marathon
به نظر من بانجی با این بازی واقعاً دست به یه کار تجربی زده. اینکه یه استودیوی تراز اول مثل بانجی، یه اکستراکشن شوتر سایبرپانک و دیستوپیاییِ آیندهنگرانه رو که مخاطبش خیلی خاصه، با قیمت ۳۹.۹۹ دلار عرضه کنه، واقعاً غافلگیرکننده است. من شخصاً عاشق استایل هنری، رابط کاربری، منوها و موسیقیاش شدم. حداقل برای من، از نظر بصری همهچیز خیلی خوب با هم جفتوجور شده. گیمپلیش هم خوبه و حس شلیک اسلحهها عالیه. متأسفانه بعد از اینهاست که کمکم نقاط ضعف بازی خودشون رو نشون میدن. یکی از بزرگترین گلههای من از زمان تستهای بسته تا الان این بوده که بازی اصلاً حس و حال یه اکستراکشن شوتر رو نداره. با توجه به سیستم قابلیتهای تیمی، تشویق به بازی تیمی با قابلیت اسکواد فیل و مدل طراحی نقشهها، بازی بیشتر شبیه یه بتل رویال مثل اپکس لجندز شده که فقط مکانیک اکستراکشن بهش اضافه کردن. درگیریهای تیمی هرچند سرگرمکنندهان، اما حول محور یه سبک رقابتی ۳ به ۳ میچرخن که در نهایت به مرور زمان یکنواخت و تکراری میشه. اون حس عدم قطعیت وجود نداره؛ مثلاً اون لحظاتی در تارکوف که با دوستت بازی میکنی و صدای پا میشنوی و قلبت میزنه چون نمیدونی پشت گوشه چی منتظرته، ممکنه یه بازیکن تکوتنها باشه یا یه تیم ۵ نفره. همین متغیرهاست که ریدهای تارکوف رو جذاب، هیجانانگیز و خاص نگه میداره. ماراتون اصلاً این رو نداره. درسته که مبارزات لحظهایش خوبه، حتی خیلی خوبه، اما این پیشبینیپذیریِ خشک که میدونی هر درگیری بعدی قراره ۳ به ۳ باشه، تمام اون لحظات خاص و خاطرهانگیزی که میتونه در طول زمان ایجاد بشه رو میکشه. یه گله بزرگ دیگه هم نقشههاست. در حال حاضر فقط ۳ تا نقشه هست: پیریمتر، دایر مارش و اوتپست (که من هنوز بازش نکردم). اما فقط با بازی کردن در پیریمتر و دایر مارش میتونم بگم که طراحی و چیدمان نقشهها در کل خیلی ضعیفه. این نقشهها رو مثل نقشههای بتل رویال ساختن که فقط یه سری لندمارکهای معمولیِ نقشههای مولتیپلیر رو همینطوری توش پخش کردن. همه ساختمونها شبیه هم هستن و گیمپلیشون هم یکیه؛ یه راهروی باریک علمی و تمام. چند تا استثنای خاص مثل قرنطینه در دایر مارش هست، اما به جز اونها، بعد از یه مدت همه جا شبیه هم میشه و همهچیز قاطی میشه. نه خبری از ساختمونهای داخلیِ هزارتویی و عظیم مثل اینترچنج در تارکوف هست و نه تضاریس خاص و متنوع مثل د سایکل: فرانتیر. اینکه کلاً ۳ تا نقشه (و شاید یه نقشه چهارم مخفی) رو ۴۰ دلار بفروشن، اصلاً کافی نیست؛ مخصوصاً وقتی نقشهها اینقدر کوچک به نظر میرسن. این رو با تارکوف مقایسه کنید که من ۴۰ دلار برای ادیشن استانداردش دادم و بازی نه تنها ۱۱ تا نقشه داره، بلکه یه مخفیگاه شخصی هم داری که میتونی بسازیش و هر جور دوست داری شخصیسازیش کنی. در مجموع، با اینکه ماراتون یه چرخه گیمپلی کلیِ سرگرمکننده و گانپلی خوب داره، اما در نگاه اول به نظر میرسه که بازی محتوای کافی برای توجیه قیمت ۴۰ دلاری رو نداره و گیمپلیاش اونقدر خاص نیست که بتونه در درازمدت جلوی بقیه اکستراکشن شوترها قد علم کنه. شاید اگه نسخه نهایی رو بیشتر بازی کنم، فرصتهای گیمپلی خاصتری پیدا بشه، اما با توجه به تجربهام در سال گذشته، از تستهای بسته گرفته تا سرور اسلم و حالا، بعید میدونم این اتفاق بیفته. ویرایش: آه! یادم رفت این رو بگم، فروختن آیتمها توی انبار واقعاً رو اعصابه. یعنی من فقط میتونم هر بار یک دونه آیتم بفروشم و برای تکتک چیزهایی که میخوام بفروشم باید دکمه اف رو نگه دارم؟! اینکه نمیتونی چند تا چیز رو توی انبار علامت بزنی و همهشون رو یکجا بفروشی، یه اشتباه بزرگ در طراحیه؛ محاله که در آینده این قابلیت رو اضافه نکنن، چون وقتی انبارت خیلی پر بشه، اینکه مدام دکمه اف رو برای تکتک آیتمها نگه داری واقعاً کسلکننده میشه. آه!!! یه چیز دیگه! چرا لعنتی نمیشه یه کیبایند (کلید تعریف شده) رو پاک کرد؟! یعنی سازندهها اصلاً یادشون رفته این رو بذارن؟ جریان چیه؟
۲۸
۲۳
۱۴
۸
۳
۳
۳
۲
۲
۲
۱
