Marathon
به عنوان کسی که سالها دستبهدست دِستینی رو بازی کرده، سقوط بانگی رو با تمام وجود حس کردم. دیگه هیچ اعتمادی به بانگی نداشتم و راستش اولش هر چی از ماراتون دیدم اصلاً به دلم ننشست. آماده بودم که کلاً بیخیالش بشم، هر چی نباشه داشتم آرک رو بازی میکردم و عاشقش شده بودم. ولی آخرش، با اکراه تصمیم گرفتم یه شانس به تست سرورها بدم. اتفاقاتی که بعدش افتاد احتمالاً یکی از بزرگترین تغییر نظراتیه که تو کل دوران گیمرم تجربه کردم. روز اول، رابط کاربریش (که هنوز نیاز به اصلاح داره) گیجم کرد، از استایل هنریش هم زیاد خوشم نیومد و هنوزم جوابم به خریدنش یه «نه» محکم بود. اما گانپلیِ تمیز و چندتا درگیری پیویپی که داشتم، اونقدر حالم رو خوب کرد که روز دوم برگردم سراغش... و بعدش کل آخر هفته رو چسبیدم بهش. بعدش شروع کردم به دیدن ویدیوها و خوندن مقالهها و سریع فهمیدم که سیستم پیشرفت، عمق بازی، داستان و رمز و رازها، همه و همه هستن؛ در واقع خودِ «بازی» واقعاً وجود داره. به موج تخریبی و هیتتراین گوش ندید؛ این بازی خوبه و اصلاً آرک ریدرز نیست. هر دو تا این بازیها میتونن تو کتابخونهتون جا داشته باشن و بهتون توصیه میکنم اگه ذرهای علاقه دارید، حتماً یه شانس بهش بدید. من واقعاً سختم شده که بتونم از پیشش بلند شم.
۹۰
۲۰
۱۸
۱۱
۵
۴
۴
۴
۳
۳
۱
