نینجا گایدن: ریجباند
گرافیک، صدا و موسیقی همهشون واقعاً عالی طراحی شدن. اسپرایتها بزرگ و پرجزئیات هستن و انیمیشنهای خیلی خوبی دارن. محیط مراحل هم معرکهست و چون توی لوکیشنهای مختلف و متنوعی میگذره، بازی تا آخر خستهکننده نمیشه. گیمپلی توی چند مرحله اول واقعاً جذاب و سرگرمکنندهست، اما خیلی سریع تبدیل میشه به یه تجربه کسلکننده و اعصابخردکن، که بیشتر از هر چیزی، انگار یه تمرین برای صبر و تحمله. توی مراحل اول، با یه جریان روان و لذتبخش، با دش و پرش و ضربات شمشیر راهت رو بین دشمنها باز میکنی. الگوهای باسها رو یاد میگیری، توی زمان درست حمله میکنی و بعد از چند بار تلاش، از پسشون برمیای. حس خوبی داره و میزان چالشش هم کاملاً اندازه است. اما بعد از اون، دیگه خبری از اون روانی و جریان نیست؛ همهچیز تبدیل میشه به یه بازیِ زمانبندیشده با گیمپلیِ قطع و وصلِ کسلکننده. مثلاً دشمنهای سپردار (که باید صبر کنی تا بتونی بهشون ضربه بزنی)، مکث برای منتظر موندن برای آسانسور، ذخیره کردن مهمات برای زدن یه کلید تا پلتفرم بره بالا، مکث و انتظار برای اسپاون شدن یه دشمن تا بتونی از روش دبلجامپ کنی، مکث و تماشای ترتیب لیزرها، یا اینکه بایستی و منتظر بمونی تا دشمنِ گویِ درخشان دقیقاً بره توی اون نقطه تا بتونی بکشیش و بعد از اون حمله شارژشدهش برای رد شدن از یه سپر یا یه دشمن سطح بالا استفاده کنی. یا اینکه بری توی قلمرو شیاطین و زمانبندی رو دقیقاً میلیمتری تنظیم کنی تا درِ بعدی باز بشه. باسهای مراحل آخر هم واقعاً رو اعصابن. دیگه بحث یاد گرفتن الگو نیست، بلکه چالش تبدیل شده به یه بازیِ واکنشسریع برای جاخالی دادن از ۴۵ تا حمله مختلف که همزمان بهت میبارن، اونم در حالی که سعی میکنی دشمنهای گوی درخشان رو بکشی تا حمله ویژه رو شارژ کنی، چون ضربات معمولیت عملاً هیچ اثری ندارن. من خودم برای رد شدن از بعضی از این باسها مجبور شدم از تقلب و کمک بگیرم، چون واقعاً ارزش این همه عذاب کشیدن رو نداشت و دیگه هیچ لذتی توش نبود. بعدش میرسیم به فروشگاه ارتقاء که پر از آپگریدهای بیمصرفه، چون چندتا مورد خاص هست که هر کسی عقل داشته باشه حتماً ازشون استفاده میکنه و بقیه عملاً به درد نمیخورن. فکر میکنم اگه دو سومِ دوم بازی هم به اندازه یک سوم اولش روان و جذاب بود، نظر من الان فرق میکرد. واقعاً دلم میخواست عاشق این بازی بشم، اما به نظرم دلیل اصلی مشکلاتش، تمرکز بیش از حد و تکیه روی حملات سوپرشارژ است، مخصوصاً توی مبارزات با باسها. به نظرم بازیهای دیگهای مثل د مَسنجر این سیستم رو خیلی بهتر پیاده کردن و یه چالش طبیعیتر ارائه میدن، نه یه چالش کسلکننده و رو اعصاب مثل چیزی که نینجا گایدن: ریجباند شد.
۲
۲
۱
