Marathon
هم آره، هم نه. قبول دارم که بازی خیلی خوب ساخته شده و لحظاتی داره که چنان هیجانی به آدم میده که اکثر شوترهای پیویپی نمیتونن، اما تهش، این یه اکسترکشن شوتره. این روزها مردم وقت کمتری برای بازی کردن دارن و اگه هر روز بیای توی بازی و فقط ببازی و همه چیزت رو از دست بدی، دیگه انگیزهای برای ادامه دادن نمیمونه. نقاط قوت این بازی واقعاً عالیان، اما نقاط ضعفش هم واقعاً افتضاحن. از نظر گانپلی و گیمپلی، فوقالعادهست. اسلحهها همگی خاص هستن و هر کدوم به روش خودش کاربرد دارن. گرافیکش خوبه و دنیاش زیباست. طراحی کاراکترها هم خاصه و قطعاً کمکم ازش خوشم اومد. مشکل اصلی این بازی اینه که چطوری میخوان فاصله بین بازیکنهای حرفهای و تفننی رو پر کنن. در ضمن، برای این بازی حتماً باید رفیق داشته باشی. لابیهای رندوم جهنم هستن و تو رو میندازن وسط تیمهایی که کاملاً با هم هماهنگان. بیشتر لابیهایی که من رفتم، یکی دو نفر بودن که اصلاً ارتباط برقرار نمیکردند و این باعث میشد تجربه بازی گاهی تبدیل به یه شکنجه بشه. حتی وقتی با بهترین تجهیزاتم میرم توی لابیهای رندوم، احتمال اینکه همهشون رو از دست بدم حدود ۷۰ درصده. انتقادات زیادی به این بازی دارم، اما با این حال عاشقشم. اگه بازی کرده باشید، میدونید که یه جای خاصی از آدم رو هدف میگیره که هیچ بازی دیگهای تو این مدت نتونسته، مگه نه؟ معرکهست. وقتی سیستم بازی رو یاد بگیرید، واقعاً لذتبخشه. کلاً حرفم همین بود.
۵۴
۶
۴
۴
۱
۱
