گریدفال: دنیای در حال مرگ
وقتی برای اولین بار داشتم نقد مینوشتم (که پایینتر ذخیرهاش کردم)، بازی هنوز منتشر نشده بود. اون موقع حسابی بهش پریدیم، ولی برای اینکه امیدواریم رو حفظ کنم، نقد رو با این جمله تموم کردم که اگه لودویگ گی نباشه، به بازی امتیاز مثبت میدم. خب، زنم بازی رو تا آخر رفت و الان داره قسمت اول رو دوباره میگذرونه تا حالش جا بیاد. با اینکه هیچ داستان عاشقانهای برای لودویگ نشون ندادن، ولی خوشبختانه به هیچ شخصیت مردی هم علاقه نشون نداد. هرچند سیبیلا و آلویدا عملاً خودشون رو انداخته بودن بغل بینامونشان. یعنی میخوام تاکید کنم: لودویگ گی نیست! ولی این موضوع بازی رو نجات نمیده. متاسفانه «مدیریت بهینه» باعث شد توسعه بازی نابود بشه. بازی خام و پر از باگ منتشر شد. داستانش هم پیشپاافتاده و کسلکنندهست؛ هر چی بدبختی هست رو انداختن گردن یه ژنرال از «اتحاد پل»؛ برای اینکه بودجه بگیریم و به «تیر-فرادی» برگردیم، فقط کافیه یه ماموریت ساده از پرنس «انجمن تجاری» انجام بدیم؛ «تلمیا» هم که عملاً تو بازی حضور نداره. دراماتیک بودن خطوط داستانی شخصیتها هم جای بحث داره. «دوستیهای یهویی» و «تنوعطلبی اجباری» و اینجور چیزها، عقل و منطق رو به حاشیه رانده. فقط تصور کنید اگه برای گرفتن بودجه از «دو وسپ»، مجبور بودید سیبیلا رو به عنوان کنیز بهش بدید؛ اون وقت یه چرخش داستانی درست و حسابی میشد، یه انتخاب سخت و غیراخلاقی. ولی نه، حتی آدمکشهایی که دنبال سیبیلا هستن هم مربوط به اون نیستن. حالا اگه با قسمت اول مقایسه کنیم، میبینیم که ارکان اصلی بازی بدتر شدن؛ گرافیک (چون لگ داره و لود نمیشه) و داستان (که سطحی شده). گیمپلی... نمیدونم چی بگم، میشه بازی کرد و تمومش. تنها پیشرفتی که میبینم موزیکشه. تو قسمت اول خوب بود، ولی تو دومی واقعاً خیرهکنندهست. در نهایت، بازی شکست خورده و برای همین امتیاز منفی میدم. حیف شد، دلم میخواست یه ادامه درست و حسابی برای این داستان میدیدم. *** بخش قدیمی البته هنوز برای یه نقد جدی زوده، ولی نظرم رو درباره اون بخشی که تا الان بازی کردم میگم. دلم میخواست این بازی رو توصیه کنم، ولی متاسفانه الان بیشتر شبیه «ویلگارد» شده تا «دراگون ایج». بیش از حد بوی «ووکیسم» میده. مثلاً از همون شروع، موقع ساخت شخصیت، جنسیت برای دیالوگها (زن/مرد)، صدا (زن/مرد) و فیزیک بدن (۹ مدل زن/۹ مدل مرد) رو جداگانه انتخاب میکنید. هر کدوم مستقل از هم هستن، طوری که فقط گزینه «نامشخص» کم بود تا سه تا گزینه متفاوت رو ترکیب کنیم. زنم یه شخصیت زن ساخت، ولی تنظیمات جنسیت دیالوگهاش به هم ریخت و همه بهش میگفتند «بینامونشان» (با ضمیر مذکر). مجبور شد کل پرولوگ رو دوباره بازی کنه تا این سوءتفاهم رو درست کنه. همین که از جزیره میزنید بیرون، یه عالمه همراه میریزن سرتون؛ اول سه تا زن و یه مرد، بعدش یه زن دیگه. من از جمع زنها بدم نمیاد، ولی سه تا همراه زن تو یه صحنه، حتی با توجه به دینامیک داستان و فارغ از بحثهای جنسیتی، زیادهرویه. ولی اگه بخوایم روی توزیع زن و مرد حساب کنیم، با حضور نیلان نسبت ۲ به ۴ هست که یه جورایی مشکوکه. ولی خب، بگذریم. دیالوگها هم پر از شعارهای مدرنه. آلویدا ما رو (که اصلاً نمیشناختیمش) از بردهفروشها نجات میده چون «این کار اشتباهه» و بعدش کلی عذرخواهی میکنه که ما رو تو کشتیش به عنوان برده میبردن. سافیا به ما (که غریبهایم) درباره خطرات هشدار میده چون به کسایی که خطر رو میسازن اعتماد نداره. «ناوتها» هم از اینکه ما تو دادگاهشون تبرئه شدیم کلی خوشحالن؛ آخه یه مشت وحشی غریبه چه اهمیتی برای اونا داره؟ از یه طرف، انگیزههای شخصیتهایی که قراره همراه ما بشن جالبه؛ مثلاً بیحوصلگی اشرافی سیبیلا عالیه! ولی این حس لزجِ «دوستیهای یهویی» ول نمیکنه و با هر پیچ و خم داستان شدیدتر میشه. یه جوری سعی میکنن ژنرال کورناز رو به مقام والایی برسونن و کسی که علیه اون میجنگه، زنش هست که از جاهطلبیهای شوهرش خوشش نمیاد. خیلی عجیبه. من امیدوار بودم مجموعهای از داستانهای کوچیک در حد «دزدیدنتون و حالا برگردید خونه» باشه، نه خرابکاری علیه امپراتور آینده قاره؛ آخه ما چه ربطی به اون داریم؟ از نظر فنی بازی هنوز خامهست و باگهای زیادی داره، ولی اینا درست میشه. اما این «ووکیسم» از همین اول خودش رو نشون داده و واقعاً تأسفباره. مدِ این روزها میگذره، ولی بازی میمونه. لطفاً یه کم فضای دارک و جدی به این دوستیهای ساختگی اضافه کنید.
۳
۱
۱
۱
