بازی ریپلیسد یکی از خیرهکنندهترین بازیهای مستقلیه که تو این مدت تجربه کردم. پیکسلآرت، نورپردازی، اتمسفر و کلاً ظاهر بازی واقعاً فوقالعادهست و کاملاً معلومه که سازندهها با چه عشق و تلاش زیادی دنیای بازی رو ساختن.
اما متأسفانه، پشت این ظاهر زیبا، بازیای قرار داره که دچار یه بحران هویت شدید شده.
انگار ریپلیسد هیچوقت تصمیم نمیگیره که واقعاً میخواد چه جور بازیای باشه. یه لحظه یه پلتفرمر سینماییه، بعد سعی میکنه یه بازی معمایی باشه و یهو میپره وسط سبک بیتامآپ. به جای اینکه این ایدهها رو طبیعی با هم ترکیب کنه، تهش تبدیل میشه به یه تجربه خطی و از پیش تعیینشده که هر سکانسش تقریباً یه شکل پیش میره.
تا فصل دوم، عملاً کل چرخه گیمپلی رو دیدی: برو راست، بپر از روی چندتا مانع، برو تو یه درگیری از پیش تعیینشده، یه سکانس تعقیب و گریز، و دوباره همین چرخه.
این فرمول خیلی زود تکراری میشه، مخصوصاً وقتی آزادی عمل بازیکن خیلی کمه و مکانیکهای بازی هیچ پیشرفتی نمیکنن. ریتم بازی به طرز دردناکی قابل پیشبینی میشه. کنترلها هم کند و بیواکنشن که برای بازیای که محوریتش روی پلتفرمینگ و تایمینگ مبارزاته، یه مشکل بزرگه.
میدونم احتمالاً تو این مورد جزو اقلیت هستم چون طبیعتاً همه جذب گرافیک بازی شدن، ولی من فقط داشتم به زور بازی رو پیش میبردم به این امید که بالاخره یه جایی بازی بازتر بشه یا مکانیکهاش تکامل پیدا کنن؛ اما نشد.
صرفاً داشتن یه کارگردانی هنری زیبا، تا یه جایی میتونه بازی رو جلو ببره.
Sadly, the only Post Trauma here is self-inflicted. What starts as a promising homage to Silent Hill quickly spirals into a shallow, uninspired mess. The game borrows heavily from classic survival horror, with all-too-familiar locations like subways, hospitals, and labyrinths, but fails to capture the eerie atmosphere, thematic depth, or psychological tension that made Silent Hill iconic.
Narratively, it’s a disaster. The story throws out a handful of vague ideas but never weaves them into anything coherent or meaningful. Unlike its inspirations, there's no metaphor, no subtext, just empty horror set dressing. The voice acting is atrocious, the dialogue feels amateurish, and the emotional beats are completely flat.
Combat is borderline pointless. Enemies pose little threat, and the mechanics feel tacked on at best. Puzzles? Mostly consist of copying blatantly obvious clues into a notepad in the hopes of rekindling old-school nostalgia, something that wears thin fast.
What hurts the most is that the first hour was intriguing. I genuinely wanted to see where it would go. Unfortunately, it ends not with a bang, but a confusing, anti-climactic whimper.
There was potential here, but it’s buried under clumsy execution and missed opportunity.