It's another entry in the crowded "observation duty" genre of anomaly-hunting games but it tries to shake things up with a mechanical twist: instead of sitting at a desk flipping through static security cameras, you are controlling a drone moving through the corridors on rails.
While the drone concept is a neat idea, the actual execution makes the game ridiculously hard and not always in a fun way.
The biggest flaw is how it handles level progression. In most games of this style, you get a clear baseline—a clean, normal run of the stage so you can memorize what the environment is supposed to look like before the spooky stuff starts happening. Here, there is no clear initial stage to learn the rooms. Because you never get a proper point of reference, it is unnecessarily difficult to figure out what is actually an anomaly and what is just weird default scenery. You end up guessing and failing simply because you didn't know a random prop wasn't supposed to be there.
واقعا شگفتزده شدم از «آبیوتیک فاکتور». وقتی وارد بازی شدم انتظار یک بازی بقا کلیشهای رو داشتم، اما بهنظر میرسه یکی از منسجمترین و غوطهورترین بازیهای بقاایه که تو چندین سال اخیر بازی کردهام.
اگر تو دوران «هالفلایف» بزرگ شدی، حس اینجا مثل ضربهی یک میخچکش به صورت میافته. تو نقش یک سرباز سنگیندل یا متخصص بقا نیستی؛ تو یک دانشمند با روپوش آزمایشگاهیای که تو یه زیرساخت زیرزمینی گیر کرده و همه چیز بهطور فاجعهبار خراب شده. سلاحهای جادویی نمیسازی؛ قطعات واقعی زیرساخت رو جمع میکنی، مثلا یه تخته چوبی و نوار چسب میگیری و یک نیزهٔ ابتدایی میسازیش یا یه بخاری میچسبونی تا گرم بمونی. حس میکنی این همه کار تو دست خودته.
بازی به محیطش احترام میذاره. تو داخل یک زیرساخت بزرگ و بههمپیوستهای هستی و هر اتاق حس میکنه جایی برای خودش داره. تو فقط یه پایگاه نمیسازی؛ تو یک بخش رو «دست میگیری»، میز کارتو به شبکه برق زیرساخت وصل میکنی و دلت میخواد نورها خاموش نشن. سیستم «نیازها» هم جالبه؛ باید نگران گرسنگی، تشنگی و حتی پیدا کردن دستشویی باشی که این حس «زندگی اداری» واقعی رو میاره و ترسها رو حسابی تقویت میکنه.
- پیشرفت: از «آدمی با پیچگوشتی تیز شده» به یک دانشمند با تکنولوژی دستساز رفتن، حس فوقالعادهای از رضایت میده.
- طراحی نقشه: یه پازل بزرگ و پهنپذیره. پیدا کردن یک مسیر کوتاه برای برگشت به «اتاق استراحت‑پایگاه» حسش مثل اون حس تو بازیهای سُولز میمونه.
- حس «علمی»: از رابط کاربری تا طرز تحلیل ناهنجاریها، همهاش طوری ساخته شده که انگار تیم سازنده عاشق علم‑تخیلی کلاسیک هست.
واقعا از شخصیت این بازی شگفتزده شدم. این یک نامهٔ عاشقانه به دوران گولدسِرک هست، ولی مکانیکهای بقا مدرن، عمیق و بهطور شگفتانگیزی صیقلیان. اگه دنبال یک بازی بقا میگردی که واقعاً روح داشته باشه (و کلی قهوه)، این همون بازیه.