Mixtape (2025)
توصیه نمیکند
این بزرگترین پروژه نمایشی و ساختگی تاریخ گیمینگه؛ اینکه بهش بگن بازی مستقل، توهین به این سبک بازیهاست و اصلاً اینکه بهش بگیم «بازی»، خیلی زیادهرویه. شخصیتها رو جوری نوشتن که انگار یه سری مقوای برشخوردهان که نشون میدن بچههای نسل آلفا بر اساس فیلمها چه تصوری از دهه نود دارن. موسیقی متنش هم افتضاحه و اصلاً فضای اون دوران رو منتقل نمیکنه. در ضمن، این بازی از هیچ لحاظ مستقل نیست؛ چون تمام هزینهاش توسط یه میلیاردر تأمین و منتشر شده. تنها نکته مثبتش این بود که فهمیدم لایف ایز استرنج میتونست خیلی بدتر نوشته بشه و تبدیل بشه به یه چیزی شبیه به این.
