میراث کین: روح انتقامجو ۱ و ۲ ریمستر شده
سکه دوباره به هوا پرتاب شد. یعنی اینبار ممکنه روی لبهاش بایسته؟ ولی شوخی به کنار، واقعاً هضمش سخته که بازی اصلی سول ریور سال ۱۹۹۹ اومد؛ یعنی ۲۵ سال پیش! حالا بعد از یک ربع قرن، داریم شاهد تولد دوباره این بازی و کل این فرنچایز هستیم که واقعاً تحسینبرانگیزه. صمیمانه به اونایی که از همون اول این مسیر شگفتانگیز رو اومدن تبریک میگم. داشتم با خودم فکر میکردم که هرچند فرنچایز لگسی آف کین توی این ده سال اخیر یه جورایی به فراموشی سپرده شد و با وجود همه بازیهای خفنی که تو این سالها اومدن، باز هم این سری از نظر صداپیشگی، داستان و ظرافتهای زبانی بیرقیبه. به نظر من، این بازی حتی تو استانداردهای امروز هم یه شاهکار شکستناپذیر و غولی تو دنیای گیمه و یه اثر هنری واقعیه. شاید خیلیا بعضی از نسخههای این سری یا کلاً همهشون رو نپسندن، اما هرچقدر هم متکبرانه به نظر بیاد، فکر میکنم دلیلش یا درک نکردن بازیه یا سلیقهی خام. متأسفانه واسه همینه که دیگه از این بازیها نمیسازن. اگه با این بازی یا این فرنچایز آشنا نیستید، توصیه میکنم توقعاتون رو منطقی نگه دارید. منظورم این نیست که بازی بد باشه؛ نه، این بازیها شاهکارن، مخصوصاً برای ما طرفدارای قدیمی، اما همونطور که گفتم، خیلی قدیمیان و نمیشه استانداردهای گیمینگ مدرن رو از بازیای توقع کرد که رسماً مال یه دوران دیگه است و شاید حتی از خود شما هم قدیمیتر باشه. این یه ریمستر از دو تا عنوان قدیمیه، یعنی در واقع یه لایه رنگ تازه با یه سری اصلاحات فنی مدرن؛ پس قبل از خرید این رو یادتون باشه. ولی بهتون قول میدم حتی اگه قدیمی بودنش تو بعضی جاها حس بشه، با این فرنچایز یه تجربهی بهشدت خاص خواهید داشت. این بازی رسماً غذای روحه (با اشاره به اسم بازی) و وقتی وارد دنیای تاریک نوسگات بشید، شما رو هر لحظه بیشتر میکشه تو خودش. همچنین آماده باشید که چه بخواید چه نخواید، دایره لغات و سطح زبانتون بره بالا. به هر حال، وقتشه که دوباره جلوی سرنوشت بایستیم و به عزیزمون، رزیل، کمک کنیم تا دلیل وجودش رو پیدا کنه. نمیدونم آینده برای این فرنچایز باشکوه چه ذخیرهای داره، اما قلباً امیدوارم این فقط شروع بازگشتش به دوران اوج باشه.
۳۸
۲۰
۱۱
۶
۵
۴
۳
۳
۲
۲
۲
۲
۱
