Directive 8020
بازیِ «الکی وانمود کن که این بخشی از مجموعهی دارک پیکچرز نیست»! راستش رو بخواید، من تو این سالها کلی به سوپرمسیو گیم تیکهانداختم، چون از وقتی شروع کردن تا حالا اصلاً نتونستن یه بازی درست و حسابی بسازن. ولی خب، اگه بخوام صادق باشم، این بازی بعد از اون فاجعهای که به اسم لیتل نایتمرز ۳ منتشر کردن، یه جورایی برگشت به ریشههاست. از کجا بفهمیم یه بازی مال سوپرمسیو گیمه؟ ۱) بیشتر بودجه رو میریزن برای استخدام یه مشت بازیگر درجه دو تا بیروحترین بازیگریای رو که تا حالا دیدید تحویل بدن. ۲) شخصیتها رو طوری مینویسن که کسلکنندهترین، رو اعصابترین و غیرقابلدرکترین آدمهای روی زمین باشن. ۳) خط زمانی بازی رو تا جایی که میشه گیجکننده میکنن؛ یهو میپره به زمان حال، بعد ۴ سال قبل، دوباره حال، ۲۴ ساعت جلوتر، دوباره حال، ۱۷ ساعت جلوتر و باز هم حال. (جدی میگم، ساختار بازی دقیقاً همین شکلیه). ۴) برای بازیکن توهمِ «حق انتخاب» ایجاد میکنن، در حالی که تو کل بازی کلاً ۳ تا انتخاب هست که واقعاً اثر بذاره. ۵) گیمپلی رو میکنن ۲ ساعت پرسه زدن و خوندن لورهای بیمعنی درباره شخصیتها، که هر چند وقت یه بار با ۱۵ دقیقه بخشهای مخفیکاریِ «این دکمه رو بزن تا قایم شی» قطع میشه. ۶) تا حداقل ۴ ساعت اول بازی، هیچ هیولای واقعیای رو نشون نمیدن. ۷) برای اینها ۷۰ دلار کانادا پول میگیرن. هر کی هر کی حق داره، باید بهش داد؛ یه سری چیزها تو بازی هست که واقعاً خوشم اومد و از دیدنش تعجب کردم، مخصوصاً قابلیت اتصال به توییچ (آخه چرا قبلاً این نبود؟) و محیطهایی که شدیداً از فیلمهای «بیگانهها» و «چیز» الهام گرفته شده. ولی در کل، اصلاً نمیتونم هیچ کاری از این استودیو رو توصیه کنم. همون داستان همیشگیه و دارن دور خودشون میچرخن. مثلاً، یه شخصیت عمداً دستور رئیسش رو رد میکنه تا ثابت کنه یه نفر شروره، واقعاً هم ثابت میکنه که اون آدم شروره، بعد برمیگرده پیش رئیسش و میگه «ببین چی پیدا کردم» و اینجا یه انتخاب پیش روتون میذارن: ۱) بگید «وای چه وحشتناک، باید جلوشون رو بگیریم» یا ۲) چون دستورتون رو اجرا نکرده تنبیهش کنید، با اینکه طرف آدم بده رو پیدا کرده! شما به عنوان بازیکن از خودتون میپرسید «آخه کی گزینه دوم رو انتخاب میکنه؟» و گزینه اول رو میزنید، اما بازی کاملاً انتخاب شما رو نادیده میگیره و باز میره سراغ همون داد و بیداد سرِ شخصیت بابت اینکه حرف رئیسش رو گوش نداده! همون غذای تکراری و خستهکننده، با همون قیمت نجومی.
