Mixtape (2025)
اول از همه، این اصلاً بازی نیست. واقعاً نمیفهمم چرا اینقدر نقد مثبت گرفته. این اولین ریویویی هست که تا حالا مینویسم، اونم فقط به خاطر اینکه پشیمونم که بابت این بازی پول دادم. موسیقیش عالیه، استایل هنری و انیمیشنهاش هم خوبه، ولی گیمپلی تقریباً هیچی نیست. عملاً هیچ کاری نمیکنید جز اینکه خیلی آروم از یه صحنه برید به صحنه بعدی. نه انتخاب واقعی هست، نه اکشن، نه ماجراجویی؛ کلاً هیچ چیزی نیست که بازیکن رو درگیر کنه. داستانش سطحی به نظر میاد و همهاش دور محور کلیشههای نوجوانهای آمریکایی میچرخه: مشروب، پارتی، همبرگر، فرار از دست پلیس و وسواس روی موسیقی. شخصیتها هم اکثراً یه مشت نوجوان بیادب هستن که هیچ شخصیتی ندارن. دیالوگها و گفتگوها خیلی ضعیف و بد نوشته شدن و حتی مطمئن نیستم که قرار بوده خندهدار یا کنایهآمیز باشن یا نه. مشکل اینجاست که این بیشتر شبیه یه فیلم تعاملیه که نمیشه ازش رد شد تا یه بازی واقعی. بیشتر وقتها فقط دارید تماشای صحنهها رو میبینید و هر از گاهی یه دکمه رو فشار میدید. در کل، به نظرم نه سرگرمکننده بود، نه جذاب و نه ارزش پولش رو داشت؛ واقعاً نمیفهمم این امتیازات مثبت زیاد از کجا اومدن.
