گریدفال: دنیای در حال مرگ
خیلی منتظر این بازی بودم و بدون اینکه به هیچ نقدی توجه کنم، سریع نسخهی دسترسی زودهنگامش رو خریدم. اما شدیداً پشیمون شدم. بازی اولش با گرافیک زیبا، رنگهای زنده و گیمپلیای که در نگاه اول پیچیده و حسابشده به نظر میرسه آدم رو جذب میکنه، ولی این حس خیلی زود از بین میره... داستان جزیره اول برای کسایی که قسمت اول رو بازی کردن، حس «دژاوو» یا تکراری بودن داره: همون دیپلماسی، همدلی و مشکلات مهاجرها با استعمار. خب، فکر کنم بد نباشه و با روایت داستان هم جور دربیاد، انگار که تاریخ اولیهی دنیاست قبل از اینکه تو قسمت دوم همه چیز تغییر کنه. اما به محض اینکه پرده دوم شروع شد، یه حجم انبوهی از اطلاعات و پیشزمینه از زبون شخصیتهای مختلف سرازیر شد که سرم رو به دوران انداخت. نمیخواستم همه اینها رو یهو بشنوم؛ خیلی زیاد بود. یه جایی دیگه اصلاً یادم رفت چرا این همه آدم میخوان با من بیان و اصلاً چرا بهشون نیاز دارم. همه داستانشون رو خیلی کشدار و آماتور تعریف میکنن، بدون هیچ محتوا یا هدفی؛ تازه اگه چیزی رو از دست بدی یا نفهمی، مشکل خودته. آخرین سیو من چهار تا کاتسین طولانی، یه مبارزه با یه گله دشمن و یک ساعت ور رفتن با تجهیزات پیش بود. اینها به کنار، باگهایی هم هست که مثلاً موقع ردپای کسی گشت میزنی و با لود کردن یا جلو رفتن در بازی هم درست نمیشه. همراهان بازی هم برخلاف گریدفال ۱، اصلاً با حسهای خوب مسیر سخت رو راحت نمیکنن؛ برعکس، با نالهها، نارضایتیها و کوهی از دیالوگهای بیمعنی، گیمپلی رو خستهکنندهتر میکنن. از طرف دیگه، نایلان اصلاً حرف نمیزنه و هیچ چیزی برای بحث باهاش نیست، حتی وقتی داستان جلو میره و دلیلی برای حرف زدن داره. از تعداد زیاد همراهان زن با صورتهای بهشتی در مقابل مردهای بدقیافه با ریشهای تکهتکه هم ناامید شدم. سیستم انتخاب همراه در شروع بازی هم بالانس نیست: مثلاً وقتی «کماندار نخبه» رو انتخاب کردم، دو تا کماندار و یه آدم عصبی بهم داد. بهتره هیلر رو بردارید، چون به هر حال هیچکس بهتر از خودتون نمیتونه این کار رو بکنه. در مورد ایدهی سه حالت تاکتیکی؛ فقط حالت اول قابل بازیه و حالت سوم بیشتر شبیه یه شوخیه. همراهان، مخصوصاً اونایی که مهارت درمان دارن، کاملاً غیرمنطقی رفتار میکنن: یا وقتی خونشون تقریباً پره خودشون رو هیل میکنن، یا اصلاً هیچ کاری نمیکنن و موقعیتهای بحرانی رو نادیده میگیرند. مهارتها هم بهصورت هرجومرجی و بیمنطق استفاده میشن. در نهایت، اون مکانیزم توقف تاکتیکی که قرار بود مدیریت بازی رو راحت و بهینه کنه، تبدیل شد به یه کلنجار رفتن با این احمقها؛ جایی که مجبوری بپری وسط و رسماً مجبورشون کنی به نفع تو عمل کنن و هر ریز رو دستی مدیریت کنی تا کسی نمیره. دو نفر از اعضای تیم حتماً یا یهو سه کیلومتر میدوئن سمت دورترین و ضعیفترین دشمن، یا اونقدر حملات معمولی میزنن تا بمیرن. نایلان کماندار هم عاشق اینه که اکشن دوربردش رو ول کنه و با... یه کمان تو دستش، رودررو با دشمن بجنگه! علاوه بر همه اینها، سگهای جزیره اول رسماً سر جای خودشون میچرخن و دست و پاشون به هر طرف پرت میشه و شخصیتها رو به اطراف پخش میکنن. نگهبانها هم سر جای خودشون میچرخن و بعضی وقتها میمیرن، دشمنها میچرخن و میمیرن... همه چیز تو لحظات اتفاقی گلیچ میکنه و میچرخه. سیستم ردزنی هم کار نمیکنه، ریست میشه یا تو همون لوکیشن میمونه حتی بعد از اینکه جلو رفتی، و باعث میشه وقتی میخوای ردپاهای بیشتری پیدا کنی، بخشی از کوئست «شکست» بخوره، انگار که یه فرصت انتخابی رو از دست دادی. بعد از صحنهی دزدیده شدن تو کشتی بازی رو پاک کردم، چون اون قاچاقچی نمیذاره هیچجا برم و مجبورم میکنه دنبال دوستش بگردم، و منم به خاطر سیستم ردزنیِ داغون نمیتونم رفیقش رو پیدا کنم. منتظر نسخهی نهایی بازی میمونم.
۳
۱
۱
۱
۱
