MОUSE
واقعاً کاش استیم اجازه میداد کاربرها نظر «متوسط» یا «ترکیبی» بدن، به جای اینکه مجبورمون کنه یا مثبت بدیم یا منفی. دقیقاً حسم به بازی ماوس همینطوریه. من با نمره ۶ از ۱۰ سایت آیجیان موافقم، هرچند به دلایل کاملاً متفاوتی. توی این بازی واقعاً کارهای درخشانی انجام شده، اما دقیقاً به همون اندازه هم نقاط ضعفی هست که جلوی پیشرفتش رو گرفته. بصری و ارائه بازی بدون شک قویترین بخششه. کارگردانی هنریش فوقالعادهست و یه هویت بصری خاص داره که از اول تا آخر بازی بهطور یکدست حفظ شده. موسیقی متن هم به همون اندازه خیرهکنندهست؛ ترکیب تمهای جاز اختصاصی که در طول کمپین تکامل پیدا میکنن با استانداردهای جاز (بهخصوص قطعات دیزی گیلسپی)، اتمسفری ساخته که هم شیک و باکلاسه و هم بهیادماندنی. اما بقیه چیزها خیلی نوسان دارن. روی کاغذ، چرخه گیمپلی عالیه: مراحل پر از مبارزه و گشتوگذار رو رد کن، برگرد به مرکز برای کارآگاهبازی، مینیگیمها و ارتقای تجهیزات، و بعد دوباره بزن به دل مراحل. از نظر مفهومی، همه این سیستمها خیلی جذاب به هم وصل شدن. مشکل اینجاست که اجراشون بهندرت به اندازه طراحیشون خوب دراومده. از نظر مکانیکی، بازی اصلاً بالانس نیست. سه تا از سلاحها اونقدر بیش از حد قوی هستن که آدم رو از امتحان کردن بقیه تجهیزات زده میکنه؛ و این برای یه بومر شوتر که اساساً باید بازیکن رو به تنوع در استفاده از سلاحها تشویق کنه، یه نقص بزرگه. حتی توی سختترین درجه هم بازی مقاومت خاصی از خودش نشون نمیده. مهمات فراوونه، دشمنها قابل پیشبینیان، سریع میمیرن و دمیج خیلی کمی هم میزنن. طراحی مراحل هم از همین بیدقتی رنج میبره. تقریباً هر درگیری به یکی از سه حالت پایه ختم میشه که همهشون هم یه جور میشن حل. این مدل درگیریها اگه تکی باشن لذتبخشان، اما بازی اونقدر اینها رو بدون هیچ تغییر معنادار یا ایده جدیدی تکرار میکنه که آخرش دیگه اثرگذاریشون رو از دست میدن. گشتوگذار هم بخش دیگهایه که بازی توش دچار تناقض شده. از یه طرف معلومه که میخواد به بازیکنی که وجب به وجب محیط رو میگرده پاداش بده، اما از طرف دیگه با گذاشتن نقاط «بدون بازگشت»، کسانی که میخوان بازی رو ۱۰۰ درصد کنن رو تنبیه میکنه. نه قابلیت تکرار مرحله هست و نه حالت نیو گیم پلاس. درسته که توی فروشگاه میشه بعضی از آیتمهای جامونده رو خرید، اما همه چیز رو پوشش نمیده؛ مخصوصاً نقشههای ارتقا. اگه حتی یه نقشه رو از دست بدی، تا وقتی که یه سیو جدید راهاندازی نکنی، دیگه نمیتونی بازی رو کامل کنی. هرچقدر هم دقیق بگردی، احتمالاً یه چیزی رو از دست میدی و بازی هیچ سیستمی نداره که بتونی برگردی و کارهات رو تموم کنی. باگهای مربوط به اچیومنتهای کوئست اصلی هم موقع عرضه این وضعیت رو رو اعصابتر کرده بود، هرچند خداروشکر با پچ درست شدن. نویسندگی بازی هم همین الگوعه. ایدههای واقعاً قوی، تصویرسازیهای جذاب از آمریکای دهه ۱۹۳۰ و چندین شوخی و ارجاع وجود داره که باعث شد لبخند بزنم. اما متأسفانه بخش زیادی از دیالوگها فقط برای اینه که داستان رو از یه هدف به هدف بعدی بکشونه و حرف خاص یا جذابکنندهای برای گفتن نداره؛ خیلی از شوخیهاش هم به اندازه اونهایی که میگیرن، میلنگن. در مجموع، این بازیایه که دلم میخواد همزمان هم توصیهش کنم و هم ازش انتقاد کنم؛ و دقیقاً به خاطر همینه که نبودِ گزینه «نظر متوسط» در استیم رو اعصابه. پشت بازی ماوس استعداد واقعی هست، مخصوصاً در بخش بصری و شنیداری، اما مکانیکها، طراحی مراحل و نویسندگیش هرگز اونقدری رشد نکردن که بتونن کل تجربه بازی رو توجیه کنن. توی ژانری که بازیهایی مثل اولتراکیل، دوم و کلی بومر شوتر مدرن دیگه دارن این ایدهها رو صیقل میدن و گسترش میدن، ماوس بهجز استایل صوتی و بصری خیرهکنندهش، دلیل خاصی برای وجود داشتن نداره.

MOUSE: P.I. For Hire