«فیلم د پارادایس یه چرخه جهنمی و بهشدت احمقانه از خشونت، خونریزی و شکنجهنماییه که باعث میشه از خودت بپرسی نکنه هر کی توی ساخت این فیلم دست داشته، یه جور تشنهی خونه؟»
— Sreeju Sudhakaran · Rediff.com ، منتقد
در سکندراباد دهه ۱۹۸۰، قبیلهای به حاشیه رانده شده در نبردی علیه تبعیض، تحت هدایت رهبری غیرمنتظره برای کسب حق شهروندی میجنگند و سلطه سیستماتیک ظلم را به چالش میکشند.
«فیلم د پارادایس یه چرخه جهنمی و بهشدت احمقانه از خشونت، خونریزی و شکنجهنماییه که باعث میشه از خودت بپرسی نکنه هر کی توی ساخت این فیلم دست داشته، یه جور تشنهی خونه؟»
— Sreeju Sudhakaran · Rediff.com ، منتقد
«فیلم خیلی تنبلانه از یه فرمول تکراری و کلیشهای پیروی کرده: قهرمان داستان اول درباره اصل و نسبش به شک میافته، بعد هدفش رو پیدا میکنه، با هویتش کنار میاد و در نهایت میجنگه تا سیستم رو تغییر بده.»
— Monashree Sankar · The Federal ، منتقد
«توقعات از این فیلم خیلی زیاد بود، ولی حتی اگه هیچ توقعی هم نداشته باشی، باز هم نمیشه گفت یه فیلم تجاری درست و حسابیه.»
— Athulya Nambiar · Koimoi ، منتقد
Nani
Jadal
Sonali Kulkarni
Sammakka
Mohan Babu
Shikanja Maalik
Raghav Juyal
Vikram Maalik
Kayadu Lohar
Subbulakshmi 'Subbu'
Sampoornesh Babu
Biriyani
Vishika
Devi
Tanikella Bharani
Priyadarshi Pullikonda
MLA Shankaranna
Raja Ravindra
۹ نقد تماشاگران و منتقدان، به فارسی
فیلم د پارادایس یه چرخه جهنمی و بهشدت احمقانه از خشونت، خونریزی و شکنجهنماییه که باعث میشه از خودت بپرسی نکنه هر کی توی ساخت این فیلم دست داشته، یه جور تشنهی خونه؟
فیلم خیلی تنبلانه از یه فرمول تکراری و کلیشهای پیروی کرده: قهرمان داستان اول درباره اصل و نسبش به شک میافته، بعد هدفش رو پیدا میکنه، با هویتش کنار میاد و در نهایت میجنگه تا سیستم رو تغییر بده.
توقعات از این فیلم خیلی زیاد بود، ولی حتی اگه هیچ توقعی هم نداشته باشی، باز هم نمیشه گفت یه فیلم تجاری درست و حسابیه.
یه سری صحنهها الکی هایپ شده بود و گرافیکش هم میلنگید. ولی در کل فیلم خوبی بود.
فیلم د پارادایس واقعاً جهنم سینماست. یه اثر دیگه از اون مدلهایی که فقط خشونتهای تهوعآور (مثل شکنجه کردن یه زن باردار) رو روی سر آدم میریزه؛ اونم توی یه داستان پست، احمقانه و کلیشهای درباره دشمنیهای خانوادگی و نقشههای انتقام. این فیلم اکشن یه آشغالِ مطلق و غیرقابلتحمله.
صدای فیلم ۱۰۰ دسیبل بود، اصلاً نمیشد بفهمی چی میگن و صداش هیچ شفافیتی نداشت.
دارم میبینم خیلیها دارن درباره د پارادایس منفی میگن، ولی به نظر من اونقدرها هم بد نیست. نیمه اولش خوبه و آدم رو جذب میکنه. اما نیمه دومش انگار عجله داشتن و بعضی از سکانسها پیوستگی لازم رو ندارن؛ دقیقاً همینجاست که فیلم اثرگذاریش رو از دست میده. با این حال، ایده اصلی، احساسات و دنیاسازی فیلم قویه. حس میکنم اگه اجرای بهتری داشت و یه کم بیشتر روش وقت میگذاشتن، میتونست یه بلاکباستر درست و حسابی بشه و جواب اون همه هایپ رو بده. نانی عالی بود و بقیه بازیگرا هم خوب بازی کردن. در کل، فیلم روی پرده یه کم لنگ میزنه، ولی به خاطر ایده و بازیها، برای یه بار دیدن قابل قبوله.
پر از خشم و خشونت و فریادهای از ته دل آدماییه که فقط میخوان صدای کسی به گوششون برسه. اما مشکل فیلم اینجاست که اون وزن احساسی لازم رو نداره تا بتونه ایدههای بلندپروازانهش رو به یه روایت جذاب تبدیل کنه.
نه تنها حس تکراری بودن داره و آدم فکر میکنه قبلاً اینو دیده، بلکه ساختارش هم خیلی سرسریه و اصلاً تلاشی نکرده تا خودش رو از فیلمهای مشابهی که این روزها ریخته تو سینماها متمایز کنه.
نقدی با این انتخاب پیدا نشد.
آهنگساز: Anirudh Ravichander