«بهترین سریالیه که تا حالا دیدم؛ بازیگرای فوقالعاده (که واقعاً بینظیر بازی کردن)، داستان و تصویربرداریش هم حرف نداره. همه چیز خیلی تمیز و درست اجرا شده.»
— charles A ، تماشاگر
او در حالی که ترس از میانش رفته و میلی مهارناپذیر برای تأمین آینده مالی خانوادهاش به هر قیمتی دارد، وارد دنیای خطرناک مواد مخدر و جنایت میشود.
«بهترین سریالیه که تا حالا دیدم؛ بازیگرای فوقالعاده (که واقعاً بینظیر بازی کردن)، داستان و تصویربرداریش هم حرف نداره. همه چیز خیلی تمیز و درست اجرا شده.»
— charles A ، تماشاگر
«وسطای فصل آدم رو میبره، ولی دو قسمت آخرش تازه جون میگیره.»
— Sharang L ، تماشاگر
«یکی از معدود سریالهای تاریخه که قسمت آخرش واقعاً معرکه است.»
— Nina P ، تماشاگر
Bryan Cranston
Walter White ۶۲ قسمت
Aaron Paul
Jesse Pinkman ۶۲ قسمت
Anna Gunn
Skyler White ۶۲ قسمت
RJ Mitte
Walter White Jr. ۶۲ قسمت
Dean Norris
Hank Schrader ۶۲ قسمت
Betsy Brandt
Marie Schrader ۶۲ قسمت
Giancarlo Esposito
Gustavo Fring ۲۸ قسمت
Bob Odenkirk
Saul Goodman ۴۳ قسمت
Steven Michael Quezada
Steven Gomez ۳۳ قسمت
Jonathan Banks
Mike Ehrmantraut ۳۶ قسمت
Aaron Hill
Jock ۱ قسمت
Harry Groener
Dr. Chavez ۱ قسمت
Gregory Chase
Dr. Belknap ۱ قسمت
Kyle Bornheimer
Ken Wins ۱ قسمت
۵۴ نقد تماشاگران و منتقدان، به فارسی
بهترین سریالیه که تا حالا دیدم؛ بازیگرای فوقالعاده (که واقعاً بینظیر بازی کردن)، داستان و تصویربرداریش هم حرف نداره. همه چیز خیلی تمیز و درست اجرا شده.
وسطای فصل آدم رو میبره، ولی دو قسمت آخرش تازه جون میگیره.
یکی از معدود سریالهای تاریخه که قسمت آخرش واقعاً معرکه است.
بهترین فصل تاریخ تلویزیونه. همین و بس. اگه حرفم رو باور نمیکنید، برید ببینید و خودتون قضاوت کنید.
چه فصل فوقالعادهای بود!!! شروع سریال همینطوری بود و یه سری از بهترین قسمتهای تاریخ تلویزیون رو تو خودش داره (برای اینکه اسپویل نشه اسم هیچکدوم رو نمیبرم).
فصل خوبی بود، معلومه که بهترینش نیست، ولی انگار هر چی میگذره برای بعضیها نمادینتر و ماندگارتر میشه.
این فصل هم دستبهدستِ فصل دومه؛ هر دوتاشون شاهکارن.
به نظر من این فصل و فصل دوم هر دو به یه اندازه خوبن. تو این فصل میبینیم که والتر وایت دیگه تو اون ماشین قدیمی نمیپزه و روش کارش حرفهایتر شده. گستاوو فرینگ نقش خیلی مهمی تو رشد شخصیت والتر داره و از طرفی وجهه خانواده سالامانکا هم نشون داده میشه. برادرهای سالامانکا خوب طراحی شدن و گرههای داستان والتر و اسکایلر هم داره باز میشه. فصل خوبیه.
این بهترین فصل بریکینگ بد هست؛ دو تا از بهترین قسمتهای تاریخ سریالها تو این فصله و تهش هم خیلی عالی و بینقص جمعوبندی شده. توی این فصل کلی از شخصیتهای مهم میمیرن و غمانگیزترین قسمت پایانیای بود که تا حالا دیدم؛ مخصوصاً اونجایی که والتر وایت به تمام کارهایی که کرده نگاه میکنه. این فصل واقعاً فوقالعادهست.
فصل اولش عالی بود، ریتمش خوب بود و از همون قسمت اول منو جذب کرد. قطعاً بهترین فصل نیست، ولی چون شروع ورود والتر وایت به دنیای جرم و جنایته، نشون میده که یه زمانی واقعاً آدم خوبی بوده. تعداد قسمتهای فصل یه کم کمه، ولی برام مهم نیست. فصل فوقالعادهای بود.
به این فصل میگم «فصل گوستاوو». یکی از بهترین فصلهای بریکینگ بد هست؛ شاید بهترین نباشه ولی باز هم خیلی خوبه. اینجا میبینیم که والتر وایت کمکم میره جلو و مقابل گوستاوو فرینگ میایسته و شما هم کمکم متوجه میشید که گوستاوو واقعاً یه آدم شروره. شخصیت جسی پینکمن هم کلی رشد میکنه و تهِ فصل هم عالیه.
فصل خیلی خوبیه، کلی شخصیت جدید معرفی میشن، مثل گاس، سال و جین. شاید بهترین فصل سریال نباشه، ولی واقعاً خوبه. توکو شخصیت فوقالعادهایه و توی این فصل پیشرفت شخصیت هنک هم خیلی خوب نشون داده شده.
اصلاً از کجا شروع کنم؟ خط داستانی این فصل بینقص بود. حتی یک قسمت هم نبود که فقط «خوب» باشه؛ همهشون عالی بودن. به نظر من، آرک نهایی بهترین بخش کل سریال بود. قسمتهای بینقصی مثل «اوزیماندیاس» (۱۰/۱۰)، «گرانیت استیت» (۹.۹/۱۰) و «فلینا» (۹.۹/۱۰) داشت. یه پایان بینقص برای سریال و یه اثر دراماتیک استثنایی. هر قسمتش تا سالها تو ذهن آدم میمونه و حتی بعد از ۱۰ سال، هنوزم میتونه آدم رو غافلگیر کنه. این فصل یه کلاس درسه که نشون میده چطوری باید یه سریال رو درست تموم کرد. بدون شک، بهترین فصل تاریخ تلویزیونه. ۱۰/۱۰.
از اینجا به بعد، سریال خیلی پیشرفت میکنه. ریتمش کنده، ولی اپیزودها و بازیها عالیان. هرچند در مقایسه با فصلهای بعدی هنوز نسبتاً ضعیفه، ولی در کل فصل خیلی خوبیه. دو تا از بهترین شخصیتهای سریال، یعنی سال گودمن و گوستاو فرینگ رو هم معرفی میکنه. یه فصل واقعاً خوب با یه پایانبندی درجهیک. ۸.۵ از ۱۰.
این فصل یه شاهکاره. ریتمش عالیه، داستانش بینقص پیش میره، فیلمبرداریش رو هم که واقعاً میپسندم و یکی از بهترین سیر تحول شخصیتهای کل سریال رو داره. قسمتهای آخرش فوقالعاده بودن، مخصوصاً قسمت «رویارویی». بدون شک از نظر من ۹.۹ میشه. عاشق این فصل شدم. ۱۰ از ۱۰.
فصل ضعیفی بود، ولی شخصیتها رو عالی معرفی کرد. به جز بازیها و شخصیتها چیز خاصی توی چشم نمیزنه، اما به عنوان نقطه شروع جواب میده. ۸/۱۰.
لعنتی، چه فصل فوقالعادهای بود. هنوزم ریتمش کنده، ولی بازیگری و داستان هی بهتر و بهتر میشن. چندتا قسمت واقعاً درجهیک داشت و پایانش هم شوکهکننده بود. فصل عالیای بود. ۹ از ۱۰.
یه فصل از نظر ساختاری واقعاً بینقص؛ هم ابهت فصل اول رو حفظ کرده و هم یه زیربنای محکم و اکشن ساخته تا بقیه سریال رو به اوج برسونه. میدونم این مورد برای بیشتر یا حتی کل سریال صدق میکنه، ولی کلی جزئیات ریز داره که بعضیهاشون رو جلوتر در موردشون میگم. مثلاً بعد از اینکه والتر لبههای نون رو برای کریزی-۸ میگرفت، بعد از مرگ اون، خودش شروع میکنه به همین کار. یا بعد از اینکه مایک رو میکشه، مدل نوشیدنیهاش رو شبیه مایک انتخاب میکنه. وقتی یه اتفاق تراژیک میافته یا شخصیتها تغییر میکنن، این موضوع توی ظاهر و مدل لباس پوشیدنشون کاملاً معلومه. اولش کسایی مثل والتر و جسی رنگهای روشنتر و زندهتر میپوشیدن، ولی با گذشت زمان و اتفاقاتی که میافته، کمکم میرن سراغ رنگهای تیره مثل خاکستری و مشکی. ماری عاشق بنفشه و تقریباً همیشه این رنگ میپوشه، اما هر وقت برای یه مدت بنفش نمیپوشه (که بیشتر اوقات همینطوره)، معمولاً بعد از یه اتفاق مهم یا یه نقطه عطف توی داستانه. میخواستم بیشتر بنویسم ولی محدودیت ۱۰۰۰ کاراکتر دارم.
بهترین سریالیه که تا حالا دیدم، نویسندگیش واقعاً دیوانهکنندهست. کلی جزئیات ریز داره که اکثر مردم متوجهشون نمیشن. فصل ۵ هم بینقصترین پایانبندی تاریخه. من زیاد باهوش نیستم واسه همین نمیدونم دقیقاً چی بگم ولی این سریال محبوبترین منه (جدی میگم). اگه هنوز ندیدینش و قصدش رو هم ندارین، واقعاً آدم بیعرضهای هستین.
کمکم داره هیجانش میره بالا (شاید من یه جورایی یادم رفته بود). در ضمن نمیفهمم چرا همه دارن به قسمت «مگس» توهین میکنن؛ به نظر من یکی از بهترین قسمتهای بریکینگ بد هست. فقط اگه تمرکزت پایین باشه و زود حوصلهت سر بره، اون موقع برات بد میشه.
پایه و اساس خیلی محکمی برای بقیه سریال میچینه، هرچند اکثر طرفدارای بریکینگ بد این فصل رو کسلکننده میدونن چون ریتمش کنده و خودشون هم دیگه حوصله و تمرکز ندارن.
فصل اول بریکینگ بد شروع فوقالعادهای برای سریالیه که قراره تبدیل به یکی از بزرگترین سریالهای تاریخ تلویزیون بشه. چیزی که بیشتر از همه من رو جذب کرد، تغییر تدریجی والتر وایت بود؛ از یه معلم شیمی دبیرستان معمولی و سرخورده، به کسی که خیلی جاهطلبتر و خطرناکتر میشه. برایان کرانستون واقعاً بینظیره و حتی توی همین فصل اول هم میشه فهمید که والتر قراره چقدر پیچیده بشه. رابطه والتر و جسی هم یکی دیگه از نقاط قوت اصلی سریاله. تضاد شدید شخصیتهاشون باعث میشه هم لحظات واقعاً خندهداری خلق بشه و هم موقعیتهای پرتنش و غیرقابلپیشبینی. فیلمبرداری، اتمسفر، موسیقی و نویسندگی همگی دست به دست هم دادن تا به سریال یه هویت خاص بدن. فصل اول در مقایسه با فصلهای بعدی کوتاهتره و ریتمش کندتره و مشخصه که هنوز تمام پتانسیل سریال رو نشون نداده، اما یه زیربنای فوقالعاده محکم برای اتفاقات بعدی میسازه. از اون مهمتر، بریکینگ بد خیلی سریع روشن میکنه که...
احتمالاً این فصل موردعلاقهی شخصی منه و هنوزم فوقالعادهست. حتی بعد از ۱۰ سال هم هنوز همون کیفیت رو داره و اصلاً قدیمی نشده.
فصل ۳ و ۴ هر دو برای من بهترین فصلهای کل سریالن. تهِ سینماست.
از فصل اولش بهتره، همون سطح بالای خودش رو حفظ کرده و از همیشه بامزهتر شده.
اینجاست که بریکینگ بد تبدیل میشه به یکی از جدیترین مدعیها برای لقب بهترین سریال تمام دوران. اینجا سریال لحن ایدهآلش رو پیدا میکنه و پرتنشترین قسمتهاش رو تا این لحظه بهمون میده. از اینجا به بعد، دیگه یه مسیر یکسره و بیوقفه تا قسمت آخره.
به نظر من، این بهترین فصلیه که تا حالا از یه سریال دیدم. تقابل تدریجی و پرتنش بین والتر و گاس، منجر به مجموعهای از دلهرهآورترین قسمتهای سریال شده که هم خط داستانیش خیلی دقیق و پیچیده نوشته شده و هم بازیهاش بینظیره.
واقعاً سخته آدم بفهمه چطور این سریال انقدر حرفهای تموم شد. حتی یه شخصیت یا خط داستانی هم نیست که پایانش قانعکننده نباشه. بریکینگ بد خودش رو به عنوان یکی از اون معدود سریالهایی ثبت کرد که تونست یه پایان بینقص داشته باشه.
با اینکه سریال هنوز داره روی لحنش دستش بیاد، ولی فصل دوم کمدی سیاه و درامش رو به سطح جدیدی میبره. تلاشهای والتر و جسی برای راه انداختن بیزنس متشون باعث میشه شخصیتها و خطوط داستانی فوقالعادهای وارد سریال بشن.
اوایلش یه کم لنگ میزنه و بهخاطر اعتصاب نویسندهها تهش یهو عجیبوغریب تموم میشه، ولی با این حال، شروع این سریال فوقالعاده هنوزم جزو بهترینهای تلویزیونه. ماجراجوییهای اولیهی والتر وایت و جسی پینکم واقعاً یه کمدی سیاه درجهیکه.
فصل چهارمش شاید خبیثترین و بزرگترین ویلن تاریخ تلویزیون رو داشت. تازه، کاربردای خیلی هوشمندانهای از علم و تکنولوژی هم تو سریال و پشت صحنهاش به چشم میخوره.
دیگه در مورد بریکینگ بد چی میشه گفت؟ این سریال تو دورانی که تلویزیون پر شده بود از شخصیتهای ضدقهرمان، ضدقهرمانترین شخصیت ممکن رو خلق کرد.
فصل دوم بریکینگ بد، کاوشی تکاندهنده در مورد پیامدهای پیشبینینشدهای هست که از دل تصمیمات کاملاً حسابشده بیرون میزنن.
بریکینگ بد تو راه تبدیل شدن به یکی از درامهای کلاسیک آمریکاییه.
دقیقترین و حسابشدهترین درام تاریخ تلویزیون، خفنترین و دلهرهآورترین قسمت آخر رو بین تمام سریالهای مدرن داشت.
به نظرم فصل سوم از نظر ساختاری به اندازه فصل دوم بینقص نیست و حتی بعد از دوباره دیدنش هم حس میکنم بعضی چیزها اونطور که باید، درست درنیومدن. ولی این فصل از نظر بصری و تماتیک اونقدر بلندپروازانه است که واقعاً دیگه اهمیتی نداره.
یه لذت خاصی توی نحوه پیشبرد داستان بریکینگ بد هست که سخت میشه توصیفش کرد؛ یه جور بازیگوشی و ظرافت توی روایتش هست که باعث میشه وقتی اتفاقات به نتیجه میرسن، چنان رضایتی به آدم بدن که تا حالا توی هیچ سریال دیگهای تجربه نکرده بودم.
فصل دوم، قسمت به قسمت و سکانس به سکانس، یه نمونه عالیه از اینکه چطور میشه داستانهای شخصی رو با تصویرهایی که ابعاد استعاری دارن اما زیادهروی نمیکنن، عمیقتر کرد؛ در واقع اجازه میده معانیش از دلِ خودِ صحنهها بیرون بزنه.
کرانستون نقش رو با یه شدتِ حسابشده اجرا میکنه و جسورانه تمام نقاط ضعف و آسیبپذیریهای انسانی والتر رو جلوی چشم همه میذاره. اون میتونه کاری کنه که حتی وقتی میدونی کارهایش شدیداً اشتباهه، باز هم طرفش باشی و براش آرزوی موفقیت کنی.
من اگه جای نویسنده بودم، قسمت آخر رو اینطوری نمیساختم، ولی خب من بریکینگ بد رو برای این نمیدیدم که هر چی من میخوام پیش بیاد... این اثر یه جور هنره. پیچیدهست. راستش از پایانش خوشم نیومد، ولی با این حال عاشقش بودم.
بریکینگ بد با نویسندگیِ دقیق و طنز خاصی شبیه به کارهای برادران کوئن، دقیقاً مثل موضوعش که دربارهی موادفروشهاست، به شدت اعتیادآوره. شرط میبندم نمیتونید جلوش رو بگیرید و معتادش نشید.
وینس گیلیگان، خالق و تهیهکننده اجرایی سریال، اثری ساخته که توی سه قسمت اولش به سمت کمدی سیاه میره؛ سریالی که خونی، زننده و کسلکنندهست.
اینکه به گفتهی خودِ وینس گیلیگان، بخش زیادی از داستان همینطوری در لحظه نوشته شده (البته بدون اینکه بخوام به اتفاقات فصل سوم اشاره کنم!) واقعاً حیرتانگیزه. همهچیز خیلی بیشتر از اون چیزی که انتظار میرفت، جور درمیاد.
هم خندهداره، هم دلخراش و هم بهشدت پرتنش؛ اونقدر هم هیجانش بالا میره که تهش توی قسمت آخر فصل، میبینی داری سر تلویزیون داد میزنی.
این حس از سرم نمیره که اگه قسمت «فلینا» به عنوان قسمت آخر، و کلاً سریال بریکینگ بد، کمتر رضایتبخش تموم میشد، تهش بیشتر میچسبید.
هر بار که یه قسمت تموم میشه، کلی سوال تو ذهنت میمونه، ولی مهمترینش اینه که «بعدش چی میشه؟
بازی برایان کرنستون در نقش اصلی یکی از خیرهکنندهترین بازیهایی بود که تو این چند سال اخیر دیدم. واقعاً بینقص بازی کرده و هر چیزی که باعث شده این سریال غیرمنتظره بگیره، همهاش مدیون بازی درخشان اونه.
این هم از سریالی که بلده چطور درست و حسابی تعلیق ایجاد کنه. این ماجراجویی پرانرژی، سیاه و تا حدی سورئال در دنیای زیرزمینی مواد مخدر، نشون میده که اگه خودِ مواد باعث پارانویا نشه، کاسبیش حتماً میشه.
یه سریال وقتی در بهترین حالتشه که درام واقعی زیر لایههای ظاهری اتفاق بیفته. تو فصل سوم بریکینگ بد دقیقاً همین اتفاق افتاده و نتیجهاش فوقالعاده شده.
حتی از فصل اولش که فوقالعاده بود هم قویتره. هر چی المان جوابداده بود رو برداشته و شدتش کرده... و یه جور طنز تلخ و پوچ، شبیه آثار وانگات، به اتفاقاتی اضافه کرده که هر لحظه سورئالتر میشن.
بریکینگ بد با ترکیبی از ترس، خنده، درام و صادقانه بگم، احساسات عمیق، یه اثر تلویزیونی فوقالعادهست که تونسته اون کار سخت و عجیب رو بکنه که همزمان هم کاملاً واقعی به نظر برسه و هم کاملاً بدیع و نو باشه.
بریکینگ بد فضای تاریک و تقریباً خفقانآوری داره... طوری که بیشتر شخصیتهای اصلیش توی افسردگی، خشم، ترس یا بیتفاوتی غرق شدن. اما این اصلاً به این معنی نیست که سریال جذاب نیست.
غیرقابل پیشبینی و هیجانانگیزه، درست مثل مواد مخدر که والتر وایت میسازه، با این تفاوت که این یکی نشئه امنتری داره.
یکی از بهترین تکفصلهای تلویزیونی بیست سال اخیر بود.
نقدی با این انتخاب پیدا نشد.
۲ نقد دیگر در حال ترجمه به فارسی است و بهزودی همینجا اضافه میشود.
آهنگساز: Dave Porter