پرورنده
هنوزم میشه گفت برای اولین تجربهش اثر فوقالعاده قویایه؛ شاید بهترین فیلم سال تو این ژانر نباشه، ولی اونقدر潜力 داره که سازندهش بتونه یه روزی ادعای اول شدن رو داشته باشه.
پرورنده
هنوزم میشه گفت برای اولین تجربهش اثر فوقالعاده قویایه؛ شاید بهترین فیلم سال تو این ژانر نباشه، ولی اونقدر潜力 داره که سازندهش بتونه یه روزی ادعای اول شدن رو داشته باشه.
بهیموت!
هر جا که «بهیموت!» از ریتم میافته و گند میزنه، بازی پدرو پاسکال و اعتماد تونی گیلروی به بازیگر نقش اولش، اون نقصها رو میپوشونه.
ری گان
از همه مهمتر این فیلم به بچهها سرکوبی نمیکنه؛ حتی میدونه که میتونه برایشون کمی سخت باشه تا دنبالاش برن و این اشکالی نداره.
بهداری
اتمسفر و لحن فیلم در حدی هست که بشه تحملش، اما شروع امیدوارکنندهاش خیلی زود جای خودش رو به یه مشت اراجیف تکراری میده؛ اونقدر هم این وضعیت طول میکشه که سکانسهای پایانی «پروژه دکتر بلیر» هم دیگه نمیتونن این مریض رو زنده کنن.
ویاچاس میکستیپ
بین یه سری قطعه جذاب، این یکی یه آهنگ فراموششدنیه.
مارتین مال کیست؟
یه بررسی لطیف و شخصی از یه مسیر شغلیه که حالا حسابی غمانگیزه، چون خیلی از کسایی که توی این اثر حضور دارن، دیگه بینمون نیستن.
زمستانی طولانی
قسمتهایی از «A Long Winter» هست که تقریباً یخبندان میشن، اما بازیهای قوی و یه پایان واقعاً تأثیرگذار همهچیزو به هم میچسبه.
دریمکوئیل
اگه یه نسخه هوش مصنوعی جای شما رو میگرفت چیکار میکردید؟ اینها سوالاتیه که اساس داستان این فیلمه و حس و حال بلک میرور رو داره، اما پراگر چیز جدیدی به این بحث اضافه نکرده.
بریکینگ بد
بازی برایان کرنستون در نقش اصلی یکی از خیرهکنندهترین بازیهایی بود که تو این چند سال اخیر دیدم. واقعاً بینقص بازی کرده و هر چیزی که باعث شده این سریال غیرمنتظره بگیره، همهاش مدیون بازی درخشان اونه.
بریکینگ بد
بریکینگ بد با ترکیبی از ترس، خنده، درام و صادقانه بگم، احساسات عمیق، یه اثر تلویزیونی فوقالعادهست که تونسته اون کار سخت و عجیب رو بکنه که همزمان هم کاملاً واقعی به نظر برسه و هم کاملاً بدیع و نو باشه.
بریکینگ بد
یکی از بهترین تکفصلهای تلویزیونی بیست سال اخیر بود.