«کلی چیزها برای تحلیل داشت، ولی تهش دیدیم که عملاً هیچ محتوایی نداره. طنز ماجرا اینجاست که فیلم دقیقاً شبیه همون محصولی شد که داشت مسخرهاش میکرد و به جای اینکه ما رو جذب داستان کنه، فقط خوابآلودمون کرد.»
— Phil Walsh · Geek Vibes Nation ، منتقد
Alex Prager DreamQuil
کارول، مادری شاغل و ناراضی است که برای برقراری ارتباط عاطفی با همسرش گری و فرزندشان تقلا میکند. در حالی که روزمرگیهای خانه و زندگی برایش بهشدت خفقانآور شده و بیم آن دارد که ازدواجش به طلاق منجر شود، کارول برای سامان دادن به زندگیاش، فرصت شرکت در «دریمکویل» را غنیمت میشمارد؛ یک مرکز دیجیتالی پیشرو برای بازیابی سلامت روان. اما وقتی کارول به خانه بازمیگردد، متوجه میشود خانوادهاش در تمام این مدت با «کارول ۲» زندگی میکردند؛ رباتی که شرکت مذکور برای کمک به خانواده در نبود او اعزام کرده بود. از این نقطه به بعد، اتفاقات مسیر عجیبی را در پیش میگیرند و اوضاع رو به تاریکی میرود.
«کلی چیزها برای تحلیل داشت، ولی تهش دیدیم که عملاً هیچ محتوایی نداره. طنز ماجرا اینجاست که فیلم دقیقاً شبیه همون محصولی شد که داشت مسخرهاش میکرد و به جای اینکه ما رو جذب داستان کنه، فقط خوابآلودمون کرد.»
— Phil Walsh · Geek Vibes Nation ، منتقد
«پریگر از به کار بردن مینیاتورها، فوکوسهای تیز، رنگهای پاستلی، الگوهای بینقص و تقلیدهای الکگورهای از هیچکاک حسابی لذت برده، اما وقتی نوبت به پرداختن به مفاهیم و دغدغههای فیلم میرسه، رویکردش خیلی پراکنده و سردرگمه.»
— Sparks Lowry · Spectrum Culture ، منتقد
«دیگه محیط اطراف ما نیست که ساختگی و مصنوعی باشه؛ بلکه خود ما تجسم عینیِ این مصنوعی بودنیم. دریمکویل یه جورایی نسخه مدرن «نمایش ترومن»ـه.»
— Guillem Martinez Oya · Cinematismo ، منتقد
Elizabeth Banks
Carol
John C. Reilly
Gary
Juliette Lewis
Nurse Chapman
Sofia Boutella
Rebecca
Kathryn Newton
Margo Case
Lamorne Morris
Toby Larsen
Quentin
Anna Marie Dobbins
Robot Carol
Ilia Volok
Nikodem
Emmie Nagata
Companion 3
Denise Milfort
Companion 2
Diana Dorempz
Companion 1
۶ نقد تماشاگران و منتقدان، به فارسی
کلی چیزها برای تحلیل داشت، ولی تهش دیدیم که عملاً هیچ محتوایی نداره. طنز ماجرا اینجاست که فیلم دقیقاً شبیه همون محصولی شد که داشت مسخرهاش میکرد و به جای اینکه ما رو جذب داستان کنه، فقط خوابآلودمون کرد.
پریگر از به کار بردن مینیاتورها، فوکوسهای تیز، رنگهای پاستلی، الگوهای بینقص و تقلیدهای الکگورهای از هیچکاک حسابی لذت برده، اما وقتی نوبت به پرداختن به مفاهیم و دغدغههای فیلم میرسه، رویکردش خیلی پراکنده و سردرگمه.
دیگه محیط اطراف ما نیست که ساختگی و مصنوعی باشه؛ بلکه خود ما تجسم عینیِ این مصنوعی بودنیم. دریمکویل یه جورایی نسخه مدرن «نمایش ترومن»ـه.
حداقلش اینه که «دریمکویل» میتونه و باید به عنوان ویترین تواناییهای پراگر باشه؛ فیلمسازی که استایل و مهارت واقعی داره و فقط یه فیلمنامه بهتر لازم داره.
هرچند تماشای بصری دریمکویل به تنهایی برای اینکه آدم توی کل مدت کوتاه ۸۹ دقیقهای فیلم جذب بمونه کافیه، اما همین موضوع باعث میشه بعد از تموم شدن فیلم، چیزی که تو ذهن بیننده میمونه یه سری تصویر باشه، نه ایدههای داستانی.
اگه یه نسخه هوش مصنوعی جای شما رو میگرفت چیکار میکردید؟ اینها سوالاتیه که اساس داستان این فیلمه و حس و حال بلک میرور رو داره، اما پراگر چیز جدیدی به این بحث اضافه نکرده.
نقدی با این انتخاب پیدا نشد.
آهنگساز: Nigel Godrich