هنوزم میشه گفت برای اولین تجربهش اثر فوقالعاده قویایه؛ شاید بهترین فیلم سال تو این ژانر نباشه، ولی اونقدر潜力 داره که سازندهش بتونه یه روزی ادعای اول شدن رو داشته باشه.
هر جا که «بهیموت!» از ریتم میافته و گند میزنه، بازی پدرو پاسکال و اعتماد تونی گیلروی به بازیگر نقش اولش، اون نقصها رو میپوشونه.
Most importantly, this is a movie that doesn’t talk down to kids. If anything, it understands how it’s OK for them to struggle a bit to keep up.
اتمسفر و لحن فیلم در حدی هست که بشه تحملش، اما شروع امیدوارکنندهاش خیلی زود جای خودش رو به یه مشت اراجیف تکراری میده؛ اونقدر هم این وضعیت طول میکشه که سکانسهای پایانی «پروژه دکتر بلیر» هم دیگه نمیتونن این مریض رو زنده کنن.
بین یه سری قطعه جذاب، این یکی یه آهنگ فراموششدنیه.
یه بررسی لطیف و شخصی از یه مسیر شغلیه که حالا حسابی غمانگیزه، چون خیلی از کسایی که توی این اثر حضور دارن، دیگه بینمون نیستن.
قسمتهایی از «A Long Winter» هست که تقریباً یخبندان میشن، اما بازیهای قوی و یه پایان واقعاً تأثیرگذار همهچیزو به هم میچسبه.
اگه یه نسخه هوش مصنوعی جای شما رو میگرفت چیکار میکردید؟ اینها سوالاتیه که اساس داستان این فیلمه و حس و حال بلک میرور رو داره، اما پراگر چیز جدیدی به این بحث اضافه نکرده.
بازی برایان کرنستون در نقش اصلی یکی از خیرهکنندهترین بازیهایی بود که تو این چند سال اخیر دیدم. واقعاً بینقص بازی کرده و هر چیزی که باعث شده این سریال غیرمنتظره بگیره، همهاش مدیون بازی درخشان اونه.
بریکینگ بد با ترکیبی از ترس، خنده، درام و صادقانه بگم، احساسات عمیق، یه اثر تلویزیونی فوقالعادهست که تونسته اون کار سخت و عجیب رو بکنه که همزمان هم کاملاً واقعی به نظر برسه و هم کاملاً بدیع و نو باشه.
یکی از بهترین تکفصلهای تلویزیونی بیست سال اخیر بود.