اما با وجود اینکه همه با او با مهربانی و عشقی ارغوانی رفتار میکنند و مدام از آن شبدرهای خوششانس و شیرین به او میدهند، این موجود کوچک اصلاً شبیه تکشاخها رفتار نمیکند. او مدام میگوید «نه»، تا جایی که خانوادهاش او را «نه-شاخ» مینامند. روزی نه-شاخ از دنیای ابریشمی و پشمکیاش میزند بیرون و راهیِ «هیچجا» میشود. او در این مسیر بهطور غیرمنتظره با یک راکونی آشنا میشود که اصلاً گوش نمیدهد (ها-کون)، سگی نگهبان که انگار هیچچیز برایش مهم نیست (که-چی-سگ) و پرنسسی که همیشه جواب پس میدهد (بله-پرنسس). این چهار نفر تیم نسبتاً خوبی تشکیل میدهند؛ چون حتی لجبازی هم وقتی با دیگران باشد، لذتبخشتر است.