همه چیز را می‌توانی ببینی

Nathan Fielder، Lance Oppenheim You Can See Everything

همه چیز را می‌توانی ببینی
  • تومیتومتر راتن تومیتوز منتقدان ۱۰۰٪
  • ۲۰۲۶
  • ۲ ساعت و ۵۴ دقیقه
  • زبان انگلیسی
  • فیلم

سی و چهار روز پیش از آنکه الیزابت هولمز، بنیان‌گذار بدنام سیلیکون ولی، راهی زندان شود، از یک تیم فیلم‌برداری بدبین دعوت می‌کند تا تمام لحظات زندگی‌اش را مستند کنند. آنچه در ابتدا به عنوان پرتره‌ای صمیمی از یک مجرم مرموز آغاز می‌شود، به سفری سه ساله و حیرت‌انگیز در اعماق تاریکی بدل می‌گردد.

برخی از نقدها

۳٫۵ از ۵

«توی فیلم «یو کن سی اِوری‌ثینگ» هیچ حقیقت یا مکاشفه ذاتی‌ای در کار نیست؛ فقط یه بازی ذهنی متا و پر از کنایه و تضاد که آدم رو همزمان سرگرم می‌کنه و گیج... اگه قرار باشه بین این همه چیز، دیدگاهی درباره «الیزابت هولمز» پیدا بشه، اونم خیلی مبهم و غیرمستقيمه.»

— Nicholas Bell · Fish Jelly Films (YouTube) ، منتقد

«با اون پیچش داستانی مخفیانه‌اش، فیلم جذاب‌تری میشه. ولی هنوزم بیش از حد «متا»ست که بشه بهش گفت مستند. هرچند اگه خودش یه مستند خالص بود، می‌تونست عالی بشه و من حتی بدون حضور خودِ الیزابت هولمز هم می‌تونستم ۳ ساعت تماشاش کنم.»

— David Poland · Hot Button (Substack) ، منتقد

۳٫۵ از ۴

«فیلم You Can See Everything به‌صورت نوآورانه به اون فضای خاکستری بین داستان‌های ساخته شده درباره الیزابت هولمز و داستان‌هایی که خودش می‌سازه می‌پردازه.»

— Marshall Shaffer · Slant Magazine ، منتقد

بازیگران

نقدها

۵ نقد تماشاگران و منتقدان، به فارسی

★★★★★

توی فیلم «یو کن سی اِوری‌ثینگ» هیچ حقیقت یا مکاشفه ذاتی‌ای در کار نیست؛ فقط یه بازی ذهنی متا و پر از کنایه و تضاد که آدم رو همزمان سرگرم می‌کنه و گیج... اگه قرار باشه بین این همه چیز، دیدگاهی درباره «الیزابت هولمز» پیدا بشه، اونم خیلی مبهم و غیرمستقيمه.

با اون پیچش داستانی مخفیانه‌اش، فیلم جذاب‌تری میشه. ولی هنوزم بیش از حد «متا»ست که بشه بهش گفت مستند. هرچند اگه خودش یه مستند خالص بود، می‌تونست عالی بشه و من حتی بدون حضور خودِ الیزابت هولمز هم می‌تونستم ۳ ساعت تماشاش کنم.

★★★★★

فیلم You Can See Everything به‌صورت نوآورانه به اون فضای خاکستری بین داستان‌های ساخته شده درباره الیزابت هولمز و داستان‌هایی که خودش می‌سازه می‌پردازه.

این فیلم فقط یه ادامه برای سبک ترکیب کمدی و مستند نیتن فیلدر در کارهایی مثل دِ ریهرسال نیست، بلکه یه جور تکامل یافته‌شه. فیلم از هر کسی که توش حضور داره می‌خواد که به خودش نگاه کنه و با فاصله بین تصوراتش و واقعیت روبرو بشه.

همون‌طور که ولز حدود ۵۰ سال پیش با دوربینش مخاطب رو بازی می‌داد، فیلدر و اوپنهایم هم توی این فیلمشون سعی کردن تصور مخاطب از مفهوم اعتماد به همدیگه رو به هم بریزن.

رفتن به جزئیات اثر ↓

جزئیات اثر

سازندگان
موسیقی متن

آهنگساز: Ari Balouzian