این نقد من به خاطر نبودِ داستان مشترک منفی نیست. به خاطر این هم نیست که فکر کنم داستانش بد بود؛ اتفاقاً به نظرم داستانش خیلی خوب بود و چون بقیه بازیهای این سری رو هم بازی کرده بودم، بیشتر به دلم نشست. حتی به خاطر این هم نیست که توی این نسخه رفتن سراغ ایدههای تجربی. دلیل منفی بودنش اینه که گیمپلی استیلث بازی همون کپی-پیست همیشگیه که ۶ ساعت از ۹ ساعتی که برای تموم کردن بازی لازم دارید رو باید تحمل کنید. این بازی هیچ پیشرفتی نکرده، فقط رو اعصابه. متأسفانه، بازی اصلاً سرگرمکننده نیست.
Directive 8020
به جای اینکه یه چیزی شبیه «د ثینگ در فضا» باشه، بیشتر شبیه یه بازی مخفیکاریه که چندتا ایده خوب داره. تنها بخشی که واقعاً خوشم اومد خودِ محیط بازی و ارتباط برقرار کردن با اعضای خدمه و دیدن واکنشهاشون بود. متأسفانه، اینم یه بازی ترسناک دیگه بود که گیمپلی بد و داستان متوسط باعث شد خراب بشه.
برخی از نقدها
بازیِ «الکی وانمود کن که این بخشی از مجموعهی دارک پیکچرز نیست»! راستش رو بخواید، من تو این سالها کلی به سوپرمسیو گیم تیکهانداختم، چون از وقتی شروع کردن تا حالا اصلاً نتونستن یه بازی درست و حسابی بسازن. ولی خب، اگه بخوام صادق باشم، این بازی بعد از اون فاجعهای که به اسم لیتل نایتمرز ۳ منتشر کردن، یه جورایی برگشت به ریشههاست. از کجا بفهمیم یه بازی مال سوپرمسیو گیمه؟ ۱) بیشتر بودجه رو میریزن برای استخدام یه مشت بازیگر درجه دو تا بیروحترین بازیگریای رو که تا حالا دیدید تحویل بدن. ۲) شخصیتها رو طوری مینویسن که کسلکنندهترین، رو اعصابترین و غیرقابلدرکترین آدمهای روی زمین باشن. ۳) خط زمانی بازی رو تا جایی که میشه گیجکننده میکنن؛ یهو میپره به زمان حال، بعد ۴ سال قبل، دوباره حال، ۲۴ ساعت جلوتر، دوباره حال، ۱۷ ساعت جلوتر و باز هم حال. (جدی میگم، ساختار بازی دقیقاً همین شکلیه). ۴) برای بازیکن توهمِ «حق انتخاب» ایجاد میکنن، در حالی که تو کل بازی کلاً ۳ تا انتخاب هست که واقعاً اثر بذاره. ۵) گیمپلی رو میکنن ۲ ساعت پرسه زدن و خوندن لورهای بیمعنی درباره شخصیتها، که هر چند وقت یه بار با ۱۵ دقیقه بخشهای مخفیکاریِ «این دکمه رو بزن تا قایم شی» قطع میشه. ۶) تا حداقل ۴ ساعت اول بازی، هیچ هیولای واقعیای رو نشون نمیدن. ۷) برای اینها ۷۰ دلار کانادا پول میگیرن. هر کی هر کی حق داره، باید بهش داد؛ یه سری چیزها تو بازی هست که واقعاً خوشم اومد و از دیدنش تعجب کردم، مخصوصاً قابلیت اتصال به توییچ (آخه چرا قبلاً این نبود؟) و محیطهایی که شدیداً از فیلمهای «بیگانهها» و «چیز» الهام گرفته شده. ولی در کل، اصلاً نمیتونم هیچ کاری از این استودیو رو توصیه کنم. همون داستان همیشگیه و دارن دور خودشون میچرخن. مثلاً، یه شخصیت عمداً دستور رئیسش رو رد میکنه تا ثابت کنه یه نفر شروره، واقعاً هم ثابت میکنه که اون آدم شروره، بعد برمیگرده پیش رئیسش و میگه «ببین چی پیدا کردم» و اینجا یه انتخاب پیش روتون میذارن: ۱) بگید «وای چه وحشتناک، باید جلوشون رو بگیریم» یا ۲) چون دستورتون رو اجرا نکرده تنبیهش کنید، با اینکه طرف آدم بده رو پیدا کرده! شما به عنوان بازیکن از خودتون میپرسید «آخه کی گزینه دوم رو انتخاب میکنه؟» و گزینه اول رو میزنید، اما بازی کاملاً انتخاب شما رو نادیده میگیره و باز میره سراغ همون داد و بیداد سرِ شخصیت بابت اینکه حرف رئیسش رو گوش نداده! همون غذای تکراری و خستهکننده، با همون قیمت نجومی.
من تکتک بازیهایی که این سازندهها ساختن رو بازی کردم، ولی اگه از طرفدارای دارک پیکچرز هستید، به نظرم بهتره دور این بازی رو خط بکشید. - کیفیت صداپردازیاش اصلاً در اون سطح نیست - گرافیکش پر از گوستینگ و تاریه - نویسندگیش افتضاحه؛ از اون افتضاحهایی که خندهدار باشه نه، کلاً بده - داستان درست و حسابی پیش نمیره (هنوز تمومش نکردم، شاید اشتباه کنم) - کسلکنندهست - هیچ غرقشدنی توش نیست، هرچند این تیم معمولاً تو بحث اتمسفر و غرق کردن بازیکن استاد بود - کلی پیادهرویهای کند و بیهوده گذاشتن تا فقط زمان بگذره و فرصت ریفاند کردن تو استیم از دست بره (حرکت همیشگی) واقعاً حس بدی دارم که دارم درباره سازندههایی که اون همه بازی عالی ساختن و من لذت بردم نظر منفی میدم، ولی متأسفانه این بازی اصلاً اون چیزی نشد که باید میبود. ۲.۸ از ۱۰
خلاصه: ترجیح میدم یه بار دیگه لیتل هوپ رو بازی کنم. تقریباً تمومش کردم و به راحتی میتونم بگم این یکی از دو تا بدترین بازیهای سوپرمسیو هست؛ اولیش هم هنوز «کستینگ آف فرانک استون» باقی مونده. این تصمیم نویسنده که داستان رو یه جلو و یه عقب ببره، هر چی حس تعلیق یا فوریت توی اتفاقات بازی بود رو میکشه. من دقیقاً میدونستم که میتونم برم میچل رو نجات بدم چون توی یه سکانس (که یا زودتر بود یا دیرتر) دیدم اندرز زنده است. علاوه بر این، هیچکدوم از شخصیتها نه دوستداشتنیان و نه باهوش. یه چیزی میبینن، میری به بقیه خبر بدی، اونا تهش شاید به یکی دو نفر بگن. بقیه هم هر چی حرف میزنن چرند و پرت است. واقعاً اعصابخردکنه. یه لحظه پیش میاد که سرنان هیچکس رو پیدا نمیکنه. میتونی انتخاب کنی که با بقیه تماس بگیره، منم همین کار رو کردم. طرف رسماً فقط به سه نفرشون میگه که بقیه غیبشون زده. اونم هیچکس جواب نمیده. فقط میشه حدس زد دلیلش اینه که یه ویلیامز دیگه اونجاست، ولی خب همه اون لحظه توی اتاق نبودن. اصلاً کسی زحمت کشید بهش زنگ بزنه؟ نه. هیچوقت توضیح داده میشه؟ نه. خودش میپرسه؟ نه. کلاً بدون هیچ دلیلی این اتفاق میافته. و این مدل گندکاریها توی کل بازی تکرار میشه. شخصیتها هر چی چیز عجیب و غریب میبینن یا اصلاً به زبون نمیارنش، یا خیلی سرسری میگن انگار اصلاً مهم نیست، یا یکی سریع حرفشون رو میزنه و همه چی فراموش میشه. اون میمِ «همه چی ردیفه» در حالی که اتاق داره آتیش میگیره یادتون میاد؟ دقیقاً همین. اونقدر رو اعصابه که داشتم سر مانیتور داد میزدم. بدون اینکه بگید نویسندهاش از اون مدلهای تومبلر بوده، بهم ثابت کنید که بوده. هر بار که پیام میاومد چک کنم پیامکها رو، بدنم منقبض میشد. «بازی رو متوقف کن تا بخونی چی برات نوشتم». یا مثلاً میتونی مثل یه آدمیزادِ لعنتی از طریق بیسیم باهام حرف بزنی. این شخصیتها غیرقابلتحملان. و ویلیامز با اختلاف بدترین شخصیت تاریخه. یا خدا، عجب کلیشه از یه میلیاردر ساختهاش. «وقتی اینجام، فقط یکی از خدمهام». همونی که مدام به همه یادآوری میکنه کی داره پول همه رو میده و کی چکهاشون رو امضا میکنه؛ چکهایی که چون توی فضان، نمیتونن نقد کنن. کی اجازه داد این تیکهآشغال بیاد توی سفینه؟ وقتی اون «موجودِ تمو» رو توی سفینه پیدا میکنن، این برادر میگه: «باید یه نمونه بگیریم». چی گفتی لعنتی؟ دنیا اینجوری نمیچرخه. باید قرنطینه میشد و از بقیه سفینه جدا میشد. کاملاً معلومه که یه بیماری واگیر داره و برای فهمیدنش لازم نیست دکتر باشی. ولی مگه اهمیتی داره؟ نه برای این احمقِ عوضی. نه، اون به همه پول میده تا به حرفش گوش بدن تا رأیش دو برابر حساب بشه. هیچکس اصلاحش نمیکنه یا به این کلهپوک نمیگه: «ما توی فضاییم احمق. میلیاردها مایل دورتر از زمین. پولت اینجا هیچ ارزشی نداره، پس خفه شو کیسه پول. حد خودت رو بدون و برو گمشو کنار. تنها چیزی که تو رو برای بقیه باارزش میکرد پولت بود و اگه اینقدر خودت رو مهم میدونستی باید توی زمین میموندی که اونجا واقعاً حساب میکردن». ولی کسی این کار رو میکنه؟ نه. هر چقدر هم اشتباهات احمقانه و دیوانهوار میکنه، بقیه تحملش میکنن چون... خب به دلایلی. خلاصه، به محض اینکه فرصتی پیش اومد تا یه سوراخ وسط جمجمهاش درست کنم، بدون پلک زدن این کار رو کردم. بعداً بازی رو عقب برگردوندم ولی بعدش پشیمون شدم که چرا روی تصمیم اولیام نماندم. این شخصیت کلاً اتلاف فضا و اکسیژنه. و این موضوع وقتی بدتر میشه که میفهمی... همهشون کلون هستن. این یارو از خودش کلون ساخته و با خودش گفته: «آره، من خودم رو دوست دارم» و حتی یک بار فکر نکرده که به کلونش شخصیت بهتری بده. راستی، کلون؟ واقعاً؟ هیچ چیز خلاقانهتری نبود؟ مثلاً یه چرخه بیپایان از مواد ارگانیک که آشغالهاشون رو میپاشن توی فضا تا سفینه و خدمه رو بازسازی کنن و ماموریتشون به سیاره رو تکرار کنن و تهش خدمه بفهمن که خودشون همون «موجود» هستن و صدها ساله دارن همین چرخه رو تکرار میکنن. نه، این خیلی خلاقانه میشد. پس فقط یه سری کلون رو میفرستن به یه سیاره بیمصرف که نمیشه توش زندگی کرد تا هر چی درباره اون موجود فهمیدن بفرستن زمین. بدون هیچ دلیلی، فقط به خاطر «یه جنگ». جنگ با چی؟ این موجود حتی نمیتونه به زمین برسه، چه برسه به اینکه توی فضا سفر کنه. این موجود داره هر چی درباره بشریت هست رو از روی اون همه اسپرمِ لباسپوشیده که به اسم خدمه دارید میریزید جلوش یاد میگیره. ولی به یه دلیلی منطقیه که تریلیونها، نه میلیاردها... ببخشید، هیچ میلیاردر ی نمیتونه هزینه دو تا از این سفینهها رو بده، چه برسه به اینکه یه رگبار بیپایان از اینها رو بفرسته توی فضا و بگه «بگیرید اینا رو بریزید دور». چه افتضاحی. بقیه شخصیتها هم تقریباً به همون اندازه رو اعصابان و جایگاهشون اصلاً طبیعی به نظر نمیرسه. کوپر هم دکتر/تفنگداره. بخش تفنگدارش رو درست زدن. معلومه که تمام مدادهایی که باهاشون پایاننامهاش رو نوشت رو خورده و هضم کرده. جدی میگم، میدونم همه دکترها باهوش نیستن. در واقع خیلیاشون احمقهای خودشیفتهای هستن که نمیتونن خودشون رو از یه دریچه فاضلاب تشخیص بدن، ولی آخه واقعاً لازمه اینقدر خنگ باشه؟ بدون دستور اندرز، تقریباً صفر درصد قدرت تفکر انتقادی داره. هر شخصیتی رو از همون اول به طرز فجیعی احمق نوشتن. مثلاً اول بازی، درست بعد از برخورد شهابسنگ. سیمز و کارتر به یه پنل معیوب میرسن که رسماً داره اکسیژن رو میکشه بیرون. اول درستش میکنن؟ نه. قصد دارن بعداً درستش کنن؟ نه. میپرسید «چطور؟»، آره، «ردیفه». در عوض همینجوری میذارنش تا سیمز پاش بره روش (که خب معلومه میره) و باعث یه اتفاق فاجعهبار میشه که کل پنل رو میکنه بیرون و راحت میتونست سیمز رو بکشه. ولی ردیفه. نیازی به نگرانی نیست. باید شهابسنگ رو چک کنن؟ نه. نیازی نیست. اون میمِ «همه چی ردیفه» رسماً توی این بازی تجسم پیدا کرده و هیچ چیزی بهتر از این نمیتونه کیفیت نویسندگیاش رو توصیف کنه. پس آره، داستانش آشغاله. در حد آشغالهای سریالهای اورجینال سایفای؛ معلومه کسی نوشته که توانایی تفکر انتزاعی یا منطقی نداره. ببینید، قبول دارم بعضی موقعیتها برای پیشبرد المانهای ترسناک نیاز به انعطاف دارن، ولی... این دیگه خیلی زیادهرویه که از مخاطب بخواد مسیرهای کاملاً بدیهی رو نادیده بگیره. این موضوع با اصرار روی گیمپلی مخفیکاری بدتر هم میشه. من عاشق مخفیکاریام، ولی این یکی فقط یه زبالهی وقتگیر بود که برای زیاد کردن ساعت بازی طراحی شده بود. هیچچیزش لذتبخش نیست و صادقانه بگم، همه چیزش بیش از حد کش داده شده. به هر حال، برای اینکه این نقد طولانیتر نشه (چون باور کنید میتونم تا صبح ادامه بدم)، همینجا تمومش میکنم. این بازی رو نخرید. برید بازیهای اصلی دارک پیکچرز رو بازی کنید و این یکی رو هم بذارید همونجایی که بهش تعلق داره: توی لیست علاقهمندیهاتون تا وقتی که تخفیف خیلی خیلی شدیدی بخوره. آپدیت: یا خدا! تازه تمومش کردم. نویسندگیاش رسماً گند بود. مطمئنیم که چتجیپیتی ننوشتش؟ من الان چه غلطی تماشا کردم؟ اگه کنجکاوید، تنها راه رسیدن به پایان «خوب» اینه که انتخاب کنید خودتون رو نجات بدید و به زمین خبر ندید. عجب آدمهای فداکاریای هستیم ما! و یا ابالفضل، دیالوگها و تصمیمات شخصیتها از این بدتر میشه. یه جایی نشسته بودم و از شدت تعجب خشکم زده بود. مثلاً کوپر فقط به در زل میزنه، نه در رو میبنده، نه میدوئه سمت شاتل (که باید همون لحظهای که از در رد شد این کار رو میکرد). نه، فقط مثل یه عقبمانده زل زده، انگار در اومده اعتراف کنه که عاشقشه. «نه درِ عزیز، ما به هم نمیایم. میدونم که من رو به تختهسنگ ترجیح دادی، ولی در... تو یه دری و من فقط یه دخترم. لطفاً بذار برم... صبر کن در، اون پشتت چیه؟» واقعاً میشه این بازی رو گرفت و هر چی توشه رو مسخره کرد. از شدت حماقتش بلند بلند خندیدم. این داستان اونقدر بده که دارم پاکش میکنم و از اکانتم حذفش میکنم. دیگه هیچوقت نمیخوام چشمم به این لجنزار بیفته. هر کسی این رو نوشته، پیشنهاد میکنم به همه لطف کنید و دیگه هرگز چیزی که فکر میکنید «باهوشانه» یا «خلاقانه» است ننویسید، چون نیست و هیچوقت هم نخواهد بود. (ᕑᗢूᓫ∗)
نویسندگیش واقعاً افتضاحه. این بازی هر چی جلوتر میره، بدتر و بدتر میشه. پولم هیچوقت برنمیگرده. شما مثل من نباشید. اگه دلتون میخواد بادیهارور ببینید، بهتره برید فیلم «د ثینگ» رو ببینید یا یه ویدیو پیدا کنید که توش یه یارو داره یه شیشه رو میکنه تو کونش؛ هر دوی اینا نویسندگی، گیمپلی و شخصیتهای بهتری نسبت به این به اصطلاح «بازی» دارن.
اولش خوب شروع شد، ولی یهو مسیرش عوض شد. برای اینکه کسی اذیت نشه، بدون اسپویل مینویسم. من دنبال یه معمای وحشت اجتماعی بودم که توش پارانویا و بدبینی موج بزنه، اما بازی کمکم تبدیل شد به یه وحشت هیولایی معمولی و دقیقاً همینجا بود که اون چیزی که برای من جذاب بود رو از دست داد. فصلهای اول واقعاً قوی بودن چون روی اعتماد، ترس و بلاتکلیفی بازی میکردن؛ نه فقط ترس برای شخصیتها، بلکه ترسی که به خودِ بازیکن منتقل میشد. «ولی من فلانی رو اونور دیدم... پس این دیگه کدوم گوریه؟» این مدل تنش واقعاً معرکهست. خیلی کم پیش میآد بازیها اینقدر روی ترسهای اجتماعی دست بذارن؛ اینکه زیر سوال ببری به کی میشه اعتماد کرد، یا اینکه آیا آدمها واقعاً همونی هستن که ادعا میکنن، و بذارن خودت تکههای پازل رو کنار هم بچینی، به جای اینکه یه سری سرنخهای گنده و تابلوی رو بکوبن تو صورتت که «بچهها، این یارو یه عضو اضافه داره، فکر کنم یه جای کار میلنگه!» و من هم کاملاً غرق بازی شده بودم. داشتم با دقت تحلیل میکردم که شخصیتها چطوری حرف میزنن، چطوری فکر میکنن، زیر فشار چه واکنشی نشون میدن، به چی باور دارن و چطوری تصمیم میگیرن. میدونستم این چه جور بازی وحشتیه، برای همین کاملاً رفتم تو فاز ضدجاسوسی تا بفهمم قوانین بازی چیه. این موجود چطوری پخش میشه؟ از طریق هوا؟ لمس؟ با چه سرعتی؟ آیا درمان میشه؟ محدودیتهاش چیه؟ اگه کسی فلان کار رو بکنه یا فلان حرف رو بزنه... آیا واقعاً به نفع اون موجود فضاییه؟ این یعنی درگیر کردنِ درستِ بازیکن. مشکل اینجاست که بازی اول بهت یاد میده که اینطوری باهاش تعامل کنی، ولی بعدش دیگه پاداش این دقت و تحلیل رو بهت نمیده. تنش اصلی از این: «تو واقعاً کی هستی؟» تغییر میکنه به: «یا خدا یه هیولای گنده اومد، بدوئید!» حالا، این مدل وحشت هم بد نیست. کلی بازی هستن که این کار رو عالی انجام میدن. ولی برای من، این مدل جایگزین اون وحشت جذابتر قبلی شد، به جای اینکه روی اون بنا بشه. و وقتی این اتفاق افتاد، دیگه اونقدرها برام مهم نبود که چه بلایی سر شخصیتها میآد. وقتی تهدید جنبهی اجتماعی داره، شخصیتها اهمیت پیدا میکنن؛ برات مهمه چی میگن، چطوری رفتار میکنن، دارن دروغ میگن یا نه، و اینکه آیا هنوز خودشون هستن یا نه. اما وقتی بازی تبدیل میشه به یه بقای وحشتناکِ لحظهای، این دینامیک کلاً عوض میشه. کوپر واقعاً برای من برجسته بود. «تفنگداری که دکتر شده» روی کاغذ عجیب به نظر میرسه، ولی راستش همین موضوع باعث شد جذابتر بشه، نه برعکس. سیستم پیامرسانی هم یه قابلیت واقعاً باحال بود. اختیاری بود، ولی اگه دقت میکردی به دردت میخورد و به دقت و مشاهده پاداش میداد؛ که دقیقاً همون چیزی بود که من بیشتر میخواستم. در کل: از نظر گیمپلی هنوز بهم خوش گذشت چون کلاً این سبک بازیها رو دوست دارم. ولی قبل از خرید یه هشدار میدم، چون واقعاً بستگی داره دنبال چه جور تجربهای از وحشت باشید. اگه انتظار پارانویا، بدبینی، وحشت اجتماعیِ ظریف و تنش روانشناختی دارید، بدونید که بازی در نهایت از این مسیر فاصله میگیره. اما اگه از قبل بازیهای این سازندهها و این سبک وحشت تعاملی رو دوست داشتید، هنوز هم چیزهای کافی توش هست که بهتون خوش بگذره. من هنوز طرفدار سازندههای دارک پیکچرز هستم و حتماً میخوام ببینم کار بعدیشون چیه.
نیمه اول بازی هیجانزده بودم و از مسیری که داستان میرفت خیلی خوشم میاومد، ولی نیمه دومش از دستم در رفت چون باورم نمیشد چطور تونستن اون همه زمینهسازی رو اینطوری به گند بکشن. وجود موجودات بیگانه تقلیدگر تقریباً کاملاً بیفایده بود؛ بهجز چند تا سکانس کوتاه که هیچ پیشزمینه یا تنشی هم نداشتن، عملاً هیچ کاری با این کانسپت نکردن. تنها باری که باید میفهمیدی کی تقلیدگره و کی نیست، در واقع فقط تبدیل شد به «دکمه رو روی اون تقلیدگرِ تابلو بزن»، به جای اینکه واقعاً مجبور باشی تستهای جالبی بگیری تا بفهمی کی واقعیه. یه بار دیگه هم که یه تقلیدگر بین خدمه بود، اونقدر ضایع بود که داشتی سر مانیتور داد میزدی که یکی از این احمقها بالاخره متوجه این موجود تابلو بشه. ولی اونا واقعاً هیچکدوم از این نشانههای واضح رو زیر سوال نبردن و همینطوری تقلیدگر رو با خودشون بردن که خب طبیعتاً تهش به اتفاقات بدی ختم شد. واقعاً باید باور کنم اینا فضانوردهای باهوشی هستن که برای یه ماموریت ویژه برای نجات زمین فرستادنشون؟
۸ ساعت تکرار همین مدل مخفیکاری و دزدی. هیچ بخشی برای نفس کشیدن یا تیراندازی نذاشتن و برای همین هر مرحله انگار یه آموزش استیلثه که تمومی نداره. طراحیش جذابه، ولی داستان یه جوریه که همزمان هم بهشدت قابل پیشبینیه و هم اصلا سر در نمیاری چی به چیه. پایانش هم بیشتر از اینکه یه جمعبندی باشه، انگار نویسندهها وسط راه بیخیال شدن. (از همه نسخههای قبلی خوشم میاومد، فقط این یکی رو دوست نداشتم.)
به جای اینکه یه چیزی شبیه «د ثینگ در فضا» باشه، بیشتر شبیه یه بازی مخفیکاریه که چندتا ایده خوب داره. تنها بخشی که واقعاً خوشم اومد خودِ محیط بازی و ارتباط برقرار کردن با اعضای خدمه و دیدن واکنشهاشون بود. متأسفانه، اینم یه بازی ترسناک دیگه بود که گیمپلی بد و داستان متوسط باعث شد خراب بشه.
من همیشه عاشق سری بازیهای دارک پیکچر آنتولوژی بودم و برای انتشار این بازی (که سالها منتظرش بودیم) خیلی هیجان داشتم. متأسفانه این بازی با نسخههای قبلیاش زمین تا آسمان فرق داشت. شخصیتها خیلی تخت و بیروح بودن و با اینکه با بخشهای مخفیکاری مشکلی نداشتم، ولی چون بیش از حد تکرار شده بود، خیلی زود روی اعصاب رفت. ریتم بازی خیلی کنده و از نظر ترسناک بودن حتی به گرد پای هاوس آو اَشز یا حتی لیتل هوپ هم نمیرسه. در ضمن، از اینکه اون شخصیت کیوریتور نبود واقعاً دپرس شدم، چون همیشه یکی از بخشهای مورد علاقهم توی این سری بوده. واقعاً امیدوارم بازیهای بعدی این مجموعه دوباره شبیه کارهای قبلی سوپرمسیو باشن.
نقدی با این امتیاز پیدا نشد.
داستان بازی
Earth is dying and humanity is running out of time. 12 light years from home, Tau Ceti f offers a small sliver of hope. When the colony ship Cassiopeia crash lands on the planet, its crew soon realize they are far from being alone. In space, death takes many forms.
- Supermassive Games
- PlayStation 5
- Xbox Series S/X
- PC




