اولش خوب شروع شد، ولی یهو مسیرش عوض شد. برای اینکه کسی اذیت نشه، بدون اسپویل مینویسم. من دنبال یه معمای وحشت اجتماعی بودم که توش پارانویا و بدبینی موج بزنه، اما بازی کمکم تبدیل شد به یه وحشت هیولایی معمولی و دقیقاً همینجا بود که اون چیزی که برای من جذاب بود رو از دست داد. فصلهای اول واقعاً قوی بودن چون روی اعتماد، ترس و بلاتکلیفی بازی میکردن؛ نه فقط ترس برای شخصیتها، بلکه ترسی که به خودِ بازیکن منتقل میشد. «ولی من فلانی رو اونور دیدم... پس این دیگه کدوم گوریه؟» این مدل تنش واقعاً معرکهست. خیلی کم پیش میآد بازیها اینقدر روی ترسهای اجتماعی دست بذارن؛ اینکه زیر سوال ببری به کی میشه اعتماد کرد، یا اینکه آیا آدمها واقعاً همونی هستن که ادعا میکنن، و بذارن خودت تکههای پازل رو کنار هم بچینی، به جای اینکه یه سری سرنخهای گنده و تابلوی رو بکوبن تو صورتت که «بچهها، این یارو یه عضو اضافه داره، فکر کنم یه جای کار میلنگه!» و من هم کاملاً غرق بازی شده بودم. داشتم با دقت تحلیل میکردم که شخصیتها چطوری حرف میزنن، چطوری فکر میکنن، زیر فشار چه واکنشی نشون میدن، به چی باور دارن و چطوری تصمیم میگیرن. میدونستم این چه جور بازی وحشتیه، برای همین کاملاً رفتم تو فاز ضدجاسوسی تا بفهمم قوانین بازی چیه. این موجود چطوری پخش میشه؟ از طریق هوا؟ لمس؟ با چه سرعتی؟ آیا درمان میشه؟ محدودیتهاش چیه؟ اگه کسی فلان کار رو بکنه یا فلان حرف رو بزنه... آیا واقعاً به نفع اون موجود فضاییه؟ این یعنی درگیر کردنِ درستِ بازیکن. مشکل اینجاست که بازی اول بهت یاد میده که اینطوری باهاش تعامل کنی، ولی بعدش دیگه پاداش این دقت و تحلیل رو بهت نمیده. تنش اصلی از این: «تو واقعاً کی هستی؟» تغییر میکنه به: «یا خدا یه هیولای گنده اومد، بدوئید!» حالا، این مدل وحشت هم بد نیست. کلی بازی هستن که این کار رو عالی انجام میدن. ولی برای من، این مدل جایگزین اون وحشت جذابتر قبلی شد، به جای اینکه روی اون بنا بشه. و وقتی این اتفاق افتاد، دیگه اونقدرها برام مهم نبود که چه بلایی سر شخصیتها میآد. وقتی تهدید جنبهی اجتماعی داره، شخصیتها اهمیت پیدا میکنن؛ برات مهمه چی میگن، چطوری رفتار میکنن، دارن دروغ میگن یا نه، و اینکه آیا هنوز خودشون هستن یا نه. اما وقتی بازی تبدیل میشه به یه بقای وحشتناکِ لحظهای، این دینامیک کلاً عوض میشه. کوپر واقعاً برای من برجسته بود. «تفنگداری که دکتر شده» روی کاغذ عجیب به نظر میرسه، ولی راستش همین موضوع باعث شد جذابتر بشه، نه برعکس. سیستم پیامرسانی هم یه قابلیت واقعاً باحال بود. اختیاری بود، ولی اگه دقت میکردی به دردت میخورد و به دقت و مشاهده پاداش میداد؛ که دقیقاً همون چیزی بود که من بیشتر میخواستم. در کل: از نظر گیمپلی هنوز بهم خوش گذشت چون کلاً این سبک بازیها رو دوست دارم. ولی قبل از خرید یه هشدار میدم، چون واقعاً بستگی داره دنبال چه جور تجربهای از وحشت باشید. اگه انتظار پارانویا، بدبینی، وحشت اجتماعیِ ظریف و تنش روانشناختی دارید، بدونید که بازی در نهایت از این مسیر فاصله میگیره. اما اگه از قبل بازیهای این سازندهها و این سبک وحشت تعاملی رو دوست داشتید، هنوز هم چیزهای کافی توش هست که بهتون خوش بگذره. من هنوز طرفدار سازندههای دارک پیکچرز هستم و حتماً میخوام ببینم کار بعدیشون چیه.
Directive 8020
توصیه نمیکند
۱۷۹ نفر مفید دانستند Steam