عاشق این بازیام. انگار آدم وسط یه کارتون قدیمیه و واقعاً حال میده. اگه کارتونهای قدیمی پاپای رو هم همینطوری میساختن عالی میشد. من ۷۱ سالمه.
برخی از نقدها
این بازی یکی از بیاستفادهترین قابلیتها رو داره و اونم دکمه «رد کردن کاتسینهاست». چون کاتسینهاش اونقدر خوبن که اصلاً دلتون نمیاد ردشون کنید.
هنوز بازی رو تموم نکردم ولی ۷.۵ ساعته دارم بازی میکنم و واقعاً دارم حال میکنم. راستش فقط به خاطر گند زدنهای آیجیان دارم این نظر مثبت رو میذارم.
اگه نقد آیجیان بد باشه، معمولاً یعنی بازی تهشه و میبینی که واقعاً همینطوره! این بازی واقعاً تهشه.
اون احمق تو آیجیان واقعاً این همه گرافیک خیرهکننده، انیمیشنهای دستساز، صداپیشگی، صداهای محیطی، موسیقی، لوکیشنهای متنوع، اسلحهها، باسها و مدت زمانی که در حد یه سریال نوآر درست و حسابه رو دیده و تهش گفته: «نه بابا، شوخیهای پنیریش زیاده، بازی افتضاحه»؟ ببین، تو واقعاً تو کارت بیعرضهای و بهتره برگردی مکدونالد سیبزمینی سرخکنی، چون آخه چطور میشه به یکی از خاصترین شوترهای چند سال اخیر نگاه کنی و بزرگترین گلهت این باشه که «موشه زیاد میگه پنیر»؟ گمشو بابا. برین بازی کنین و به حرف یه خبرنگار گیمر که داره درباره یه بازی فوقالعاده و تکوپایه تخریض میکنه گوش ندین.
سلیقه آیجیان توی پنیر واقعاً افتضاحه. بازی فوقالعادهایه. هر دیالسیای که در آینده بیاد رو همون روز اول میخرم.
خیلی باحاله. هنوز خیلی جلو نرفتم، ولی از همین الان عاشقش شدم. اتمسفر، استایل کارتونهای قدیمی دهه ۳۰، شوخیها، صداپیشگی و موسیقی جازش... همهچی عالی با هم ترکیب شده. گیمپلیش یه شوتر نسبتاً سادهست، ولی کارگردانی هنری و تم کارآگاه خصوصی باعث شده بازی کردنش واقعاً کیف بده.
برای من این بازی تقریباً یه ۱۰ روی ۱۰ کامل بود، ولی প্লাটین کردنش واقعاً عذابآوره. لطفاً قابلیت تکرار مراحل رو اضافه کنید تا بشه چیزای باقیمونده رو جمع کرد.
برخلاف اون چیزی که توی سیستم مورد نیاز نوشته شده، برای اجرای این بازی به ۶ گیگ ویرم نیاز ندارید؛ همین که روی استیم دک اجرا میشه یعنی با سیستمهای خیلی ضعیفتر هم راحت میچرخه.
نقد آیجیان شبیه نقد یه پیرمرد آلزایمری بود؛ یعنی طرف موقع نوشتن نقدش کلاً مغزش تعطیل بوده. بازی محشره، گندش بزنن این آیجیان رو.
اولش یه کم تردید داشتم، چون شنیده بودم شبیه دومه و من کلاً از بازیهای دوم خوشم نمیاد. بعد دیدم آیجیان بهش ۶ داده و همون لحظه پیشخریدش کردم. دیگه تو این دوران، اگه آیجیان به چیزی ۶ بده، میدونم که قراره یه اثر درجهیک باشه. بازی رو تموم کردم و بله، حدسم درست بود؛ برای من نمرهاش ۹.۵ از ۱۰ میشه.
نمیدونم چه آدم خنگی ممکنه از این بازی خوشش نیاد. ولی تا اینجا، این بازی اصلاً دوم نیست؛ اتفاقاً تهِ تهشه و از نظر من، رقیب شماره یک برای جایزه بازی ساله.
ترکیبی از مکس پین و کاپهد. بازی فوقالعادهایه؛ گرافیکش محشره، داستانش محشره و کلاً همهچیزش عالیه.
واقعاً کاش استیم اجازه میداد کاربرها نظر «متوسط» یا «ترکیبی» بدن، به جای اینکه مجبورمون کنه یا مثبت بدیم یا منفی. دقیقاً حسم به بازی ماوس همینطوریه. من با نمره ۶ از ۱۰ سایت آیجیان موافقم، هرچند به دلایل کاملاً متفاوتی. توی این بازی واقعاً کارهای درخشانی انجام شده، اما دقیقاً به همون اندازه هم نقاط ضعفی هست که جلوی پیشرفتش رو گرفته. بصری و ارائه بازی بدون شک قویترین بخششه. کارگردانی هنریش فوقالعادهست و یه هویت بصری خاص داره که از اول تا آخر بازی بهطور یکدست حفظ شده. موسیقی متن هم به همون اندازه خیرهکنندهست؛ ترکیب تمهای جاز اختصاصی که در طول کمپین تکامل پیدا میکنن با استانداردهای جاز (بهخصوص قطعات دیزی گیلسپی)، اتمسفری ساخته که هم شیک و باکلاسه و هم بهیادماندنی. اما بقیه چیزها خیلی نوسان دارن. روی کاغذ، چرخه گیمپلی عالیه: مراحل پر از مبارزه و گشتوگذار رو رد کن، برگرد به مرکز برای کارآگاهبازی، مینیگیمها و ارتقای تجهیزات، و بعد دوباره بزن به دل مراحل. از نظر مفهومی، همه این سیستمها خیلی جذاب به هم وصل شدن. مشکل اینجاست که اجراشون بهندرت به اندازه طراحیشون خوب دراومده. از نظر مکانیکی، بازی اصلاً بالانس نیست. سه تا از سلاحها اونقدر بیش از حد قوی هستن که آدم رو از امتحان کردن بقیه تجهیزات زده میکنه؛ و این برای یه بومر شوتر که اساساً باید بازیکن رو به تنوع در استفاده از سلاحها تشویق کنه، یه نقص بزرگه. حتی توی سختترین درجه هم بازی مقاومت خاصی از خودش نشون نمیده. مهمات فراوونه، دشمنها قابل پیشبینیان، سریع میمیرن و دمیج خیلی کمی هم میزنن. طراحی مراحل هم از همین بیدقتی رنج میبره. تقریباً هر درگیری به یکی از سه حالت پایه ختم میشه که همهشون هم یه جور میشن حل. این مدل درگیریها اگه تکی باشن لذتبخشان، اما بازی اونقدر اینها رو بدون هیچ تغییر معنادار یا ایده جدیدی تکرار میکنه که آخرش دیگه اثرگذاریشون رو از دست میدن. گشتوگذار هم بخش دیگهایه که بازی توش دچار تناقض شده. از یه طرف معلومه که میخواد به بازیکنی که وجب به وجب محیط رو میگرده پاداش بده، اما از طرف دیگه با گذاشتن نقاط «بدون بازگشت»، کسانی که میخوان بازی رو ۱۰۰ درصد کنن رو تنبیه میکنه. نه قابلیت تکرار مرحله هست و نه حالت نیو گیم پلاس. درسته که توی فروشگاه میشه بعضی از آیتمهای جامونده رو خرید، اما همه چیز رو پوشش نمیده؛ مخصوصاً نقشههای ارتقا. اگه حتی یه نقشه رو از دست بدی، تا وقتی که یه سیو جدید راهاندازی نکنی، دیگه نمیتونی بازی رو کامل کنی. هرچقدر هم دقیق بگردی، احتمالاً یه چیزی رو از دست میدی و بازی هیچ سیستمی نداره که بتونی برگردی و کارهات رو تموم کنی. باگهای مربوط به اچیومنتهای کوئست اصلی هم موقع عرضه این وضعیت رو رو اعصابتر کرده بود، هرچند خداروشکر با پچ درست شدن. نویسندگی بازی هم همین الگوعه. ایدههای واقعاً قوی، تصویرسازیهای جذاب از آمریکای دهه ۱۹۳۰ و چندین شوخی و ارجاع وجود داره که باعث شد لبخند بزنم. اما متأسفانه بخش زیادی از دیالوگها فقط برای اینه که داستان رو از یه هدف به هدف بعدی بکشونه و حرف خاص یا جذابکنندهای برای گفتن نداره؛ خیلی از شوخیهاش هم به اندازه اونهایی که میگیرن، میلنگن. در مجموع، این بازیایه که دلم میخواد همزمان هم توصیهش کنم و هم ازش انتقاد کنم؛ و دقیقاً به خاطر همینه که نبودِ گزینه «نظر متوسط» در استیم رو اعصابه. پشت بازی ماوس استعداد واقعی هست، مخصوصاً در بخش بصری و شنیداری، اما مکانیکها، طراحی مراحل و نویسندگیش هرگز اونقدری رشد نکردن که بتونن کل تجربه بازی رو توجیه کنن. توی ژانری که بازیهایی مثل اولتراکیل، دوم و کلی بومر شوتر مدرن دیگه دارن این ایدهها رو صیقل میدن و گسترش میدن، ماوس بهجز استایل صوتی و بصری خیرهکنندهش، دلیل خاصی برای وجود داشتن نداره.
نقدی با این امتیاز پیدا نشد.
داستان بازی
MOUSE, a gritty and noir-fueled FPS shooter that draws inspiration from classic cartoons of the 1930s. MOUSE boasts a unique visual style inspired by the charm of 1930s rubber hose animation, transporting players to a nostalgic era of early cartoons. Assume the role of a private detective navigating a noir city teeming with gangs, mobs, and characters from the dark side.
ادامهٔ خلاصه
Unravel a quest for justice in a noir city mired in chaos, corruption, and vibrant energy, utilizing a diverse arsenal of weapons, power-ups, and explosives to thwart the takeover by corrupt politicians. The game's playful weaponry and distinctive health display, coupled with enemies behaving like cartoon characters, add a lighthearted twist to traditional FPS gameplay.
- PlayStation 5
- Xbox Series S/X
- Xbox One
- PlayStation 4
- Nintendo Switch
- PC
- ردهی سنی (ESRB)فقط بزرگسال، ۱۸ سال به بالا
- وبسایت رسمی
زبانهای بازی ۱۴ زبان
English, French, Italian, German, Spanish - Spain, Japanese, Korean, Polish, Portuguese - Brazil, Russian, Simplified Chinese, Traditional Chinese, Turkish, Ukrainian
صداگذاری کامل: English





