اگه گواهینامه لیفتراکتون رد شده، این بازی دقیقاً واسه شما ساخته شده.
Motorslice
اگه گواهینامه لیفتراکتون رد شده، این بازی دقیقاً واسه شما ساخته شده.
برخی از نقدها
هرچی خال بیشتر، جذابتر. ایدهآلش اینه که صورت هفت تا خال داشته باشه. -تاتسوکی فوجیموتو
خیلی منتظر این بازی بودم چون عاشق پارکور هستم و اتمسفر بازی هم عالیه، ولی تهش ناامیدم کرد. اول از همه، سیستم مبارزاتش افتضاحه؛ دشمن رو میبینی -> کلیک چپ، دشمنی رو میبینی که داره اره پرت میکنه -> دو بار کلیک چپ، همین و بس... به این نمیگن مبارزه. (در ضمن قابلیت دش هم به هیچ دردی نمیخوره و بهتره فقط کلیک چپ بزنید). باسهایی که باهاشون جنگیدم خیلی کسلکننده بودن و روش مبارزه باهاشون اصلاً جذاب نبود. اما بزرگترین گلهام از خودِ پارکوره؛ با اینکه در ظاهر یه جورایی پویا به نظر میرسه، ولی در عمل خیلی خشک و بدقلقه. پارکور باید داینامیک باشه نه استاتیک، و این بازی انگار این موضوع رو کلاً فراموش کرده. تازه کلی باگ هم داره؛ مثلاً «میخوای از روی دیوار بدوی؟ اوه، بیدلیل یه والران زدی و مُردی...». برای بازیای که تمرکزش روی پارکوره (حدس میزنم اینطور باشه چون مبارزاتش آشغاله)، واقعاً ناامیدکنندهست و معلومه که اصلاً روش کار نکردن و خام و نپختهست. ساعت اولش خوش گذشت، ولی بعد از اون کمکم ایراداتش زد بیرون و منم همینجا بازی رو ول میکنم.
برای یه بازی پارکوری، سیستم جابهجاییش بهشدت رو اعصاب، خشک و محدودیه، طوری که عملاً هیچ جایگاهی برای مهارت یا خلاقیت توی حرکت نیست. کلاً مدلش اینطوریه که «یا دقیقاً همینجوری انجامش بده یا سریع بمیر»، ولی تهش باز هم بهخاطر یه سری باگهای لعنتی میمیری. در مورد داستان و فنسرویسها هم حرفی برای گفتن ندارم چون هم کسلکننده است و هم یه جورایی تحمیلیه. هرچند خودِ اون سازهی عظیم (مگاستراکچر) باحاله. آیتمهای جمعکردنی هم انگار هیچ کاربردی ندارن جز اینکه خودت رو به چالش بکشی، ولی من اصلاً دلم نمیخواد خودمو به چالش بکشم چون سیستم حرکتی این بازی باعث میشه سکته کنم. بازی ادعا میکنه که میتونی از اون گویهای جمعکردنی توی مبارزات کمک بگیری، ولی مبارزاتش اونقدر ساده و ابتداییه که...
داشتم این بازی رو برای چندتا از دوستام استریم میکردم که رسیدم به اون کاتسین کلوزآپ از پاها. ۱۱ از ۱۰، دمت گرم بازی.
برای من این بازی یه تجربه ضد و نقیضه. هر چیزی که دوست دارم توش هست: پارکور، سازههای غولآسا، لول دیزاین درجه یک، سیستم مبارزات کاربردی و همینطور پی. من بازی رو ۱۰۰ درصد تموم کردم و همه اوربها رو جمع کردم، واسه همینم میگم لول دیزاینش تهشه. اما یه «اما»ی بزرگ وجود داره. وقتی ۸۰ درصد بازیت روی پارکوره، کنترلها و نحوه حرکت کاراکتر حیاتی میشن. مکانیکهای این بازی خشک و زمختن و روان نیستن؛ بعضی وقتها انگار شانس و اقباله که ببینی اون پرشی که میخوای رو میکنی یا نه. اگه در آینده بازی دیگهای بسازن، این مهمترین چیزیه که باید درستش کنن. اگه میخواید از این بازی لذت ببرید، سعی نکنید همه اوربها رو جمع کنید، فقط عادی بازی کنید. در ضمن، به عنوان یه بازی که تو سازههای غولآسا میگذره، به تنوع بیشتر دشمنها و محیط نیاز داره. موقع بازی کردن موتوراسلایس داشتم میرفتم سمت دیسلایک، ولی خب هر وقت نباشه بازیهایی شبیه این نمیبینیم. امیدوارم در آینده بازیهای جدیدتری بسازن چون این بازی حس پتانسیل هدر رفته رو میده.
واقعاً کاش میشد برای این بازی گزینه «نظر متوسط» میذاشتم. سخته که دقیقاً بگم چه حسی بهش دارم. در کل ازش خوشم اومد و تا تهش رفتم، ولی وقتی بازی درست کار میکنه، واقعاً لذتبخش و کیفدهندهست. پارکورش حس فوقالعادهای داره، مخصوصاً تو مراحل اول. اما بازی بدجوری دچار «اثر اساسینز کرید» شده؛ یعنی هرچی مراحل پیچیدهتر میشن، کنترل کاراکتر دستت نیست و کمتر بهت جواب میده. بذارید سادهاش کنم. مثبتها: - استایل هنری خیرهکننده. عاشق استفاده از رنگها تو این بازیام، حس و حال میرورز اج را میده. - محیطها عالی به نظر میرسن و اینکه مراحل همهشون به هم وصل هستن خیلی باحاله. - مبارزات خیلی سادهست، ولی در حدی هست که آدم رو درگیر نگه داره. - همونطور که گفتم، وقتی پارکور درست کار میکنه، جزو بهترینهایی هست که تا حالا دیدم. یه جاهایی چنان حس خوبی داشت که نمیتونستم دسته رو زمین بذارم. - و البته، موسیقی متن و صداگذاری کلی بازی فوقالعادهست. - لور و داستان بازی هم هر جا که بهت میرسه، جالبه. منفیها: - یه سری آموزش برای قابلیتها هست که اواخر بازی میدن، در حالی که قطعاً باید از اول کنار بقیه آموزشها میبود. چون یه جاهایی میرسی به موقعیتهایی که منطقاً به اون قابلیتها نیاز داری و به جاش باید زجر بکشی و با خودت بگی آخه چطوری باید از اینجا رد بشم؟ - وقتی هم که پارکور بد میشه، واقعاً بد میشه. یه سری بخشها تو رو میندازه تو موقعیتهای داغونی که حسشون افتضاحه. بعضی جاها واقعاً برام جای سوال بود که این مراحل چطوری از فاز تست رد شدن و منتشر شدن. - همین قضیه برای بعضی باسفایتها هم هست. هرچی جلوتر میری، باسها رو بدتر و رو اعصابتر میکنی. مخصوصاً باس چپتر ۵ (فکر کنم ۵ بود)، همونی که باید تونلهای باد رو بندازی. واقعاً تجربه افتضاحی بود. - چراغقوهاش هم افتضاحه. - نقشهها هم یه عادت عجیبی دارن که بعضی وقتا خیلی گیجکننده بشن. اول بازی مشکلی نبود چون هر جای مهمی که باید میدیدی رو با رنگ نارنجی معروفشون علامت زده بودن. اما یهو این راهنماها کم میشن و هرچی جلوتر میری راهنماییها کمتر میشه، ولی نقشهها همچنان گیجکنندهان. از اون طرف، پارکور هم به جای سرعت و مهارت، بیشتر تبدیل میشه به شانس و حدس زدن وسط پرش که واقعاً کلافهکننده بود. - لور بازی هم... در نهایت انگار هیچی نبود. پیچش داستانیاش جالب بود، ولی بازی هیچکدوم از سوالاتی که ایجاد کرده بود رو جواب نداد. خب معلومه هر سوالی نیاز به جواب نداره، ولی وقتی بازی تموم شد حس کردم تقریباً همونقدر اطلاعات دارم که اول بازی داشتم. حتی با اون افشای بزرگ زیر دستکش اون کاراکتر، باز هم نمیدونم چرا یا چطور اون اتفاق افتاده. فقط حس میشد یه جور «ببینید چه اتفاق دراماتیکی افتاد، جالب نیست؟» بدون اینکه هیچ پشتوانهای داشته باشه. - دیالوگها خیلی بد نوشته شدن، که حیف شد چون صداپیشه واقعاً بااستعداده. جملاتی که میگه انگار عمداً جوری نوشته شده که انگار از ژاپنی ترجمه شده، برای همین گیجکننده و غیرطبیعیه. خیلی چیزها درباره شخصیت اصلی انگار کپی-پیست شده از انیمهها، که خب قطعاً عمدی بوده. - بحث تحریک جنسی و فانسرویس. اوه خدای من. این مورد نمره بازی رو برای من کلی پایین آورد. طراحی شخصیت اصلی باحاله، ولی خیلی تابلوعه که میخوان نقش یه جور «دوستدختر مجازی» رو بازی کنه. یه سری کاتسینهای اختیاری برای استراحت هست که توشون شخصیت «پی» رو بدون هیچ دلیلی جنسی جلوه دادن. دیدن کف پاهای لختش که عمداً تو کادره و اینکه کاراکتر ما گزینه داره که بگه «بو بکش بو بکش»، تهوعآور بود. اگه این کاتسینها تنها راه رسیدن به لور بازی نبود، همهشون رو رد میکردم. بیدلیل گونههاش سرخ میشه. گزینههای دیالوگ یا اینه که یه منحرف باشی یا یه احمق. بعضی از اون صحنهها حس میداد دارم فانتزی «وایفو»ی یه نفر دیگه رو بازی میکنم. حالت عکسبرداری (فتومود) هم با اون حالتهای تحریکآمیز اصلاً کمک نکرد که اوضاع بهتر بشه. خلاصه اینکه، نیمه اول بازی عالی بود. نیمه دوم نه. صحنههای اختیاری بینشون هم یکی در میان خوب و بد بود. از شنیدن درباره اسلایسرهای دیگه خوشم اومد، ولی از شنیدن اینکه «پی» چقدر عرق کرده نه. اگه اهل پارکور و چیزهای تحریک جنسی هستید امتحانش کنید، ولی من دیگه برنمیگردم سراغ این بازی.
توی این بازی، کاتسینها رو باید دستی و با زدن یه دکمه رد کنی. یه کاتسین هست که دوربینش فقط و فقط روی پاهای لخت شخصیت اصلی فوکوس کرده. یکی از گزینههای دیالوگ هم «بو بو کردن»ـه. ۱۰/۱۰
زیاد روش کلیک کردم، بازی رو بست :( شوخی به کنار: تا اینجا بازی خیلی سر حاله و هیچ باگی ندیدم. حرکاتش مثل میرورز اج روونه و نسبت به دموش، حس معلق بودن کمتری داره. بعد از اینکه بازی رو صد درصد کردم، نظرم رو آپدیت میکنم.
نقدی با این امتیاز پیدا نشد.
داستان بازی
Parkour through the ruins of a megastructure, climb massive bosses, and hunt down every construction equipment in this slice of life action-adventure with immaculate vibes. ###FEATURES Fluid acrobatic gameplay. Climb, run and slide your way around. Brutal fast-paced combat. You die easily, but you kill easily. Climb massive heavy machines in epic boss fights. Traverse liminal
ادامهٔ خلاصه
spaces and parkour through brutalist landscapes. Minimalist atmospheric adventure with hardcore challenges. Slice of life story about a girl doing a routine job in a megastructure. Gorgeous pixelated modern low-poly graphics. Solve puzzles with physics oriented objects. Banger Atmospheric DnB/Jungle OST by Pizza Hotline.
- Regular Studio
- PC
- ردهی سنی (ESRB)بزرگسال، ۱۷ سال به بالا
- وبسایت رسمی





