واقعاً کاش میشد برای این بازی گزینه «نظر متوسط» میذاشتم. سخته که دقیقاً بگم چه حسی بهش دارم. در کل ازش خوشم اومد و تا تهش رفتم، ولی وقتی بازی درست کار میکنه، واقعاً لذتبخش و کیفدهندهست. پارکورش حس فوقالعادهای داره، مخصوصاً تو مراحل اول. اما بازی بدجوری دچار «اثر اساسینز کرید» شده؛ یعنی هرچی مراحل پیچیدهتر میشن، کنترل کاراکتر دستت نیست و کمتر بهت جواب میده. بذارید سادهاش کنم. مثبتها: - استایل هنری خیرهکننده. عاشق استفاده از رنگها تو این بازیام، حس و حال میرورز اج را میده. - محیطها عالی به نظر میرسن و اینکه مراحل همهشون به هم وصل هستن خیلی باحاله. - مبارزات خیلی سادهست، ولی در حدی هست که آدم رو درگیر نگه داره. - همونطور که گفتم، وقتی پارکور درست کار میکنه، جزو بهترینهایی هست که تا حالا دیدم. یه جاهایی چنان حس خوبی داشت که نمیتونستم دسته رو زمین بذارم. - و البته، موسیقی متن و صداگذاری کلی بازی فوقالعادهست. - لور و داستان بازی هم هر جا که بهت میرسه، جالبه. منفیها: - یه سری آموزش برای قابلیتها هست که اواخر بازی میدن، در حالی که قطعاً باید از اول کنار بقیه آموزشها میبود. چون یه جاهایی میرسی به موقعیتهایی که منطقاً به اون قابلیتها نیاز داری و به جاش باید زجر بکشی و با خودت بگی آخه چطوری باید از اینجا رد بشم؟ - وقتی هم که پارکور بد میشه، واقعاً بد میشه. یه سری بخشها تو رو میندازه تو موقعیتهای داغونی که حسشون افتضاحه. بعضی جاها واقعاً برام جای سوال بود که این مراحل چطوری از فاز تست رد شدن و منتشر شدن. - همین قضیه برای بعضی باسفایتها هم هست. هرچی جلوتر میری، باسها رو بدتر و رو اعصابتر میکنی. مخصوصاً باس چپتر ۵ (فکر کنم ۵ بود)، همونی که باید تونلهای باد رو بندازی. واقعاً تجربه افتضاحی بود. - چراغقوهاش هم افتضاحه. - نقشهها هم یه عادت عجیبی دارن که بعضی وقتا خیلی گیجکننده بشن. اول بازی مشکلی نبود چون هر جای مهمی که باید میدیدی رو با رنگ نارنجی معروفشون علامت زده بودن. اما یهو این راهنماها کم میشن و هرچی جلوتر میری راهنماییها کمتر میشه، ولی نقشهها همچنان گیجکنندهان. از اون طرف، پارکور هم به جای سرعت و مهارت، بیشتر تبدیل میشه به شانس و حدس زدن وسط پرش که واقعاً کلافهکننده بود. - لور بازی هم... در نهایت انگار هیچی نبود. پیچش داستانیاش جالب بود، ولی بازی هیچکدوم از سوالاتی که ایجاد کرده بود رو جواب نداد. خب معلومه هر سوالی نیاز به جواب نداره، ولی وقتی بازی تموم شد حس کردم تقریباً همونقدر اطلاعات دارم که اول بازی داشتم. حتی با اون افشای بزرگ زیر دستکش اون کاراکتر، باز هم نمیدونم چرا یا چطور اون اتفاق افتاده. فقط حس میشد یه جور «ببینید چه اتفاق دراماتیکی افتاد، جالب نیست؟» بدون اینکه هیچ پشتوانهای داشته باشه. - دیالوگها خیلی بد نوشته شدن، که حیف شد چون صداپیشه واقعاً بااستعداده. جملاتی که میگه انگار عمداً جوری نوشته شده که انگار از ژاپنی ترجمه شده، برای همین گیجکننده و غیرطبیعیه. خیلی چیزها درباره شخصیت اصلی انگار کپی-پیست شده از انیمهها، که خب قطعاً عمدی بوده. - بحث تحریک جنسی و فانسرویس. اوه خدای من. این مورد نمره بازی رو برای من کلی پایین آورد. طراحی شخصیت اصلی باحاله، ولی خیلی تابلوعه که میخوان نقش یه جور «دوستدختر مجازی» رو بازی کنه. یه سری کاتسینهای اختیاری برای استراحت هست که توشون شخصیت «پی» رو بدون هیچ دلیلی جنسی جلوه دادن. دیدن کف پاهای لختش که عمداً تو کادره و اینکه کاراکتر ما گزینه داره که بگه «بو بکش بو بکش»، تهوعآور بود. اگه این کاتسینها تنها راه رسیدن به لور بازی نبود، همهشون رو رد میکردم. بیدلیل گونههاش سرخ میشه. گزینههای دیالوگ یا اینه که یه منحرف باشی یا یه احمق. بعضی از اون صحنهها حس میداد دارم فانتزی «وایفو»ی یه نفر دیگه رو بازی میکنم. حالت عکسبرداری (فتومود) هم با اون حالتهای تحریکآمیز اصلاً کمک نکرد که اوضاع بهتر بشه. خلاصه اینکه، نیمه اول بازی عالی بود. نیمه دوم نه. صحنههای اختیاری بینشون هم یکی در میان خوب و بد بود. از شنیدن درباره اسلایسرهای دیگه خوشم اومد، ولی از شنیدن اینکه «پی» چقدر عرق کرده نه. اگه اهل پارکور و چیزهای تحریک جنسی هستید امتحانش کنید، ولی من دیگه برنمیگردم سراغ این بازی.
۱۳۸ نفر مفید دانستند Steam