با توجه به سکانس شروع و سیستمهای مبارزه و ارتقا، حس میکنم دارم یه بازی تکنفره دوران پیاس ۳ و ایکسباکس ۳۶۰ بازی میکنم. از همین الان میتونم بفهمم که قراره بدجوری گریه زارم. دد اسپیسِ ماست. ویرایش ۱: بازی محشره. مبارزاتش عالیه، اگه دشمنها از دور ببیننت 바로 میریزن سرت! دیالوگها هم درجه یکه؛ شیمی بین دایانا و هیویی که داره، با الی و جوئل سال ۲۰۱۳ رقابت میکنه. طراحی مراحلش هم فوقالعادهست؛ منو یاد ریمیک دد اسپیس و فضای بههمپیوسته یواسجی ایشیمورا و دارک سولز ۱ میندازه که یهو اشتباهی میافتی پایین و سر از اول بازی درمیاری، خخخ.
برخی از نقدها
پس حس و حال «بابای فضایی» بودن اینجوریه! دایانا خیلی بانمکه و گیمپلیش هم واقعاً خفنه؛ انگار دارم ونکیش بازی میکنم. کپکام با این آیپی جدیدش واقعاً زد به هدف. حس میکنم دوباره دارم یکی از بازیهای قدیمی کپکام رو بازی میکنم؛ دقیقاً حال و هوای لاست پلنت رو داره (که واقعاً دستکم گرفته شده). منتظر بازیهای بیشتری تو این سبک هستم، این بازی فوقالعادهست! میدونم دوشیدن رزیدنت اویل خیلی سودآوره، ولی کپکام، لطفاً خلاقیتت رو مثل پراگماتا گسترش بده؛ میدونم که هنوز کلی برگ برنده تو آستین دارید.
پراگماتا برای هر کسی که هنوز ذرهای احساس توی وجودش مونده، یه شاهکار خیرهکنندهست. یه تجربهی واقعاً فوقالعاده با گیمپلی نوآورانه. بعضی از چالشهای اختیاریش طوریه که هم از نظر استراتژیک و هم از نظر مهارت، شما رو تا مرز تواناییتون پیش میبره. توی یه تغییر انقلابی در سبک مترویدوینیا، دایانا برای پیشبرد بازی روی اعصابتون نمیره و وقتی دارید مسیرهای قبلی رو برمیگردید، دوباره بحثهای اولیهتون رو پیش میکشه. رابطهی هیو و دایانا خیلی طبیعی و تدریجی شکل میگیره، اونم در حالی که شما دارید کنجکاویهای اون رو درباره موضوعاتی که توی اون محیط خاص دربارهشون حرف زده بودید، برطرف میکنید. ۱۰ از ۱۰، زندگیم رو عوض کرد و بهم انگیزه داد که دوباره تلاش کنم! حتماً رایم رو برای بازی سال به این میدم.
در مقایسه با بازیهایی که تو این چند سال اخیر دیدیم، این بازی واقعاً تازگی داره و آدم رو سرحال میکنه. یه پکیج کامله؛ هم دلگرمکنندهست، هم پر از اکشنه و هم یه جورایی شبیهساز پدر بودنه. تا اینجای سال، این بازی محبوبترین بازی منه و کپکام واقعاً گل کاشت. پازلها کوتاه و جذابن، جمع کردن آیتمهای مخفی خیلی کیف میده و داستان و لور بازی هم تو بعضی بخشها واقعاً عمیقه. در کل یه بازی ۱۰ از ۱۰ که هم لبخند به لبت میاره و هم اشکت رو درمیاره. پ.ن: حواستون باشه، بعد از این بازی دلتون میخواد یه دختر داشته باشید!
این بازی چیزی رو داره که اکثر بازیهای ایایای این روزها ندارن: شخصیت. یه تجربهی منحصربهفرد، حسابشده و دستسازه. این دقیقاً همون چیزیه که ما از بازیهای تکنفره میخوایم. واقعاً فوقالعادهست. دمت گرم کپکام.
بعد از اینکه بازی رو کامل تموم کردم، با خیال راحت میگم که واقعاً میارزه و هر قرونی که براش دادید حلاله.
شبیهساز پدران دلگرمکننده ۲۰۲۶ (راستی دخترم عاشق تماشای بازی کردن منه). واقعاً خوبه که یه آیپی جدید و تازه داریم و کپکام هم حقش رو ادا کرده. مبارزات در کنار هک کردن خیلی کیف میده و موقع جنگیدن با چندین ربات، حسابی آدم رو به چالش میکشه. از نظر بصری خیرهکننده است و خیلی روان اجرا میشه (که این روزها با این بازیهای تریپل ای که ناقص و بدون بهینهسازی منتشر میشن، دیگه نباید بدیهی فرض بشه). شنیدم بازی کوتاهه، که اگه محتوای غنی و سرگرمکنندهای داشته باشه، من که کاملاً موافقم. داستان تا اینجا واقعاً جذابه (۸ ساعت بازی کردم). در ضمن، من کلاً عاشق هر چیزی هستم که فضایی فضایی و آیندهنگرانه داشته باشه. اون مراحلی که وسایل نیمهچاپ شده دارن، ایدهی خیلی باحالیه (به عنوان یه ابزار داستانی). قصدم اینه که این بازی رو به لیست پلاتینهای استیمم اضافه کنم.
شبیهساز بابابدن <۳ من سی سالمه و هنوز ازدواج نکردم، ولی این بازی تا عمق استخوانم بهم فهموند که پدر بودن یعنی چی.
هر چقدر هم که خودم عاشق طنز سیاه و شوخیهای رکیک باشم، صمیمانه امیدوارم هر کسی که به این بازی برچسب «پدوفیلی» میزنه، هر کمکی که لازم داره دریافت کنه تا بتونه مثل یه آدم نرمال توی جامعه زندگی کنه. میتونید میلیونها بار به ویژگیهای «جالب» ذهنیت ژاپنیها اشاره کنید یا بگید کلی آدم عجیب و غریبِ «پریشون» توی اینترنت هست، ولی برای من، به عنوان یه پسر ۲۰ سالهی گنده که هنوز کلی وقت میذاره پای بازی در حالی که همکلاسیهاش دارن ازدواج میکنن، این بازی باعث شد به چیزهایی فکر کنم که تا حالا حتی به ذهنم هم خطور نکرده بود. همونطور که احتمالاً متوجه شدید، من اصلاً با بحث بچهها ارتباطی ندارم؛ تکفرزندم و همیشه از این مدل مسئولیتها وحشت داشتم. اما هر چی بیشتر بازی کردم، بیشتر فهمیدم که دارم وقتم رو توی هاب میگذرونم، تماشای بازی کردنِ اون کوچولو با اسباببازیها رو میبینم، وقت میذارم تا همون اسباببازیها رو پیدا کنم، از روی کنجکاوی باهاش حرف میزنم و باهاش قایمموشک بازی میکنم. این کارها رو هم برای گرفتن اچیومنت استیم یا پیشروی در بازی نمیکردم؛ این حس خیلی طبیعی اومد سراغم. حالا که بهش فکر میکنم، شاید تا حدی بفهمم پدر و مادرم وقتی بچه بودم و برای آلبوم خانوادگی ازم عکس میگرفتن چه حسی داشتن. واسه همینم هست که الان بیش از ۸۰ تا اسکرینشات دارم، چون موقع تماشای شیطونیهای این موجود کوچولوی معجزه، دقیقاً همون حس رو داشتم. نمرهی من به بازی ۱۱ از ۱۰ هست. پیشنهاد نمیکنم با قیمت کامل بخریدش چون میدونم هزینهش زیاد و سنگینه، ولی با اولین تخفیف خوب (که کپکام معمولاً دستودلبازه و تخفیف میده)، قطعاً پیشنهاد میکنم بگیریدش.
توی دور و زمونهای که همهچی شده دنیای بازهای غولپیکر ولی توخالی، این ماجراجویی خطی ۱۲ ساعته واقعاً میدرخشه. سخت تونستم حتی یه ایراد کوچیک ازش بگیرم؛ هیچوقت حوصلهم سر نرفت، هیچجا عجله نداشتم و اصلاً هم به ساعت نگاه نکردم. هیچ بخشی از بازی حس تکلیف و اجبار نداشت، حتی چالشهای آموزشی و بخش پایانبندی. این بازی ثابت کرد که هر بازیای نیاز به ۲۰۰ ساعت زمان و یه نقشه عظیم پر از کارهای تکراری نداره. دیانا توی مبارزات یه مقدار زیادی دستت رو میگیره و راهنمایی میکنه، ولی اگه واقعاً به مشکل نخوری، اصلاً به چشمت نمیاد. یه شاهکار تمامعیاره و حتماً باید تجربهش کنید. ۱۰ از ۱۰
اگه از اون آدمهای عجیبوغریبی (از هر دو طرف) که به جای لذت بردن از بازی، تبدیلش کردن به یه جنگ فرهنگی بگذریم، چیزی که زیر این لایههاست در واقع یه آیپی جدید و واقعاً عالی از کپکامه. بازی عناصری رو از کارهایی که قبلاً دیدیم، مثل لاست آف آس، پری و دد اسپیس قرض گرفته، اما هر چیزی که برداشته رو مال خودش کرده و خوب اجراش کرده. یه شوتر سومشخص با المانهای معمایی و چندین تا اسلحه مختلف با قابلیتهای متفاوت؛ همینطور مادهایی که میشه روی هیُو نصب کرد تا گیمپلی تغییر کنه و محیط بازی تکراری نشه. مثلاً افزایش برد هک کردن برای دایانا، یا اینکه دیگه وسط هک کردن کسی مزاحمش نشه. داستان بازی هم به صورت تکهتکه و از طریق دیتالاگهایی که توی محیط پیدا میکنید روایت میشه، برای همین آدم انگیزه بیشتری داره که محیط رو بگرده و آپگریدها رو جمع کنه. اما جایی که بازی واقعاً میدرخشه و حتی از داستانش هم بهتر عمل میکنه، شخصیتپردازیه. دایانا یه اندروید با هوش مصنوعیه، اما اون و هیُو شیمی عجیبی با هم دارن و خیلی خوب نوشته شدن؛ مخصوصاً هیُو که حس میشه یه آدم واقعیه؛ وقتی گاردش رو میشکنه و از مشکلات و تردیدهاش میگه، واقعاً حس میکنی یه انسان واقعی روی صفحه نمایشه. صداپیشگی هم برای همه شخصیتها فوقالعادهست. این یه آیپی جدیده که ارزش حمایت داره و قطعاً پیشنهادش میکنم.
نقدی با این امتیاز پیدا نشد.
داستان بازی
Capcom’s newest IP—PRAGMATA. An all-new Science Fiction action adventure with its own unique hacking twist! It is the near future, and protagonists Hugh and his android companion Diana, must work together as they make their way through the cold lunar research station.
- Capcom
- PC
- Xbox Series S/X
- PlayStation 5
زبانهای بازی ۱۴ زبان
English, French, Italian, German, Spanish - Spain, Arabic, Spanish - Latin America, Portuguese - Brazil, Polish, Russian, Simplified Chinese, Traditional Chinese, Japanese, Korean
صداگذاری کامل: English, French, Italian, German, Spanish - Spain, Spanish - Latin America, Portuguese - Brazil, Russian, Simplified Chinese, Japanese, Korean





