هر چقدر هم که خودم عاشق طنز سیاه و شوخیهای رکیک باشم، صمیمانه امیدوارم هر کسی که به این بازی برچسب «پدوفیلی» میزنه، هر کمکی که لازم داره دریافت کنه تا بتونه مثل یه آدم نرمال توی جامعه زندگی کنه. میتونید میلیونها بار به ویژگیهای «جالب» ذهنیت ژاپنیها اشاره کنید یا بگید کلی آدم عجیب و غریبِ «پریشون» توی اینترنت هست، ولی برای من، به عنوان یه پسر ۲۰ سالهی گنده که هنوز کلی وقت میذاره پای بازی در حالی که همکلاسیهاش دارن ازدواج میکنن، این بازی باعث شد به چیزهایی فکر کنم که تا حالا حتی به ذهنم هم خطور نکرده بود. همونطور که احتمالاً متوجه شدید، من اصلاً با بحث بچهها ارتباطی ندارم؛ تکفرزندم و همیشه از این مدل مسئولیتها وحشت داشتم. اما هر چی بیشتر بازی کردم، بیشتر فهمیدم که دارم وقتم رو توی هاب میگذرونم، تماشای بازی کردنِ اون کوچولو با اسباببازیها رو میبینم، وقت میذارم تا همون اسباببازیها رو پیدا کنم، از روی کنجکاوی باهاش حرف میزنم و باهاش قایمموشک بازی میکنم. این کارها رو هم برای گرفتن اچیومنت استیم یا پیشروی در بازی نمیکردم؛ این حس خیلی طبیعی اومد سراغم. حالا که بهش فکر میکنم، شاید تا حدی بفهمم پدر و مادرم وقتی بچه بودم و برای آلبوم خانوادگی ازم عکس میگرفتن چه حسی داشتن. واسه همینم هست که الان بیش از ۸۰ تا اسکرینشات دارم، چون موقع تماشای شیطونیهای این موجود کوچولوی معجزه، دقیقاً همون حس رو داشتم. نمرهی من به بازی ۱۱ از ۱۰ هست. پیشنهاد نمیکنم با قیمت کامل بخریدش چون میدونم هزینهش زیاد و سنگینه، ولی با اولین تخفیف خوب (که کپکام معمولاً دستودلبازه و تخفیف میده)، قطعاً پیشنهاد میکنم بگیریدش.
Pragmata
توصیه میکند
۵۵۰ نفر مفید دانستند Steam