تقریباً ۱۰ سال منتظر عرضه د لست نایت بودیم، ولی حالا دیگه میشه گفت که جای خودشو به ریپلیسد داد.
Replaced
تقریباً ۱۰ سال منتظر عرضه د لست نایت بودیم، ولی حالا دیگه میشه گفت که جای خودشو به ریپلیسد داد.
برخی از نقدها
خستهام. خسته شدم از گیمدیزاینی که خستهکنندگی رو با چالش، و گنگ بودن رو با معما اشتباه میگیره. واقعاً منتظر این بازی بودم. استایل هنری، داستان، صدا و موسیقی، همهشون فوقالعادهان. اما گیمپلیِ پشت اینها؟ اعصابخردکنه. سازندههای عزیز، اگه میخواید یه پلتفرمرِ مبتنی بر آزمون و خطا بسازید، تراکم چکپوینتها رو بالا ببرید. من رو مجبور نکنید توی یه آشفتگی بصری از لایههای متعدد پارالاکس و موانع، اونم توی یه فضای کمنور و مبهم، راهنمایی کنم؛ اونم در حالی که سیستم «یک ضربه = مرگ» بالای سرمه و اگه نتونم همه اینها رو توی یک یا دو ثانیه انجام بدم، بازی من رو ۱۵ تا ۳۰ ثانیه عقب میاندازه تا دوباره امتحان کنم. مگر اینکه تحمل خیلی زیادی برای چالشهای پلتفرمرِ بهشدت تکراری و آزمون و خطا با دیدِ تقریباً صفر داشته باشید، وگرنه اصلاً این بازی رو توصیه نمیکنم؛ هرچند با توجه به اینکه هنر و ارائه بازی چقدر خوبه، این حرف رو زدن برام سخته.
آرتدیزاین قشنگه، موسیقیاش هم عالیه، ولی گیمدیزاینش افتضاحه. غمانگیزترین و احتمالا رو اعصابترین نکتهاش اینه که تمام مشکلات بازی توی نیمه دوم کاملاً برملا میشه، در حالی که نیمه اولش یه جوریه که انگار واقعاً لذتبخشه. ۱) بازی اصلاً برای وقت شما ارزش قائل نیست: هرچی به آخر بازی نزدیکتر میشید، چکپوینتها کمتر میشن و باعث میشن بیدلیل تا محیط مبارزه پیاده برید، یا مجبور بشید پازلهای پلتفرمینگ رو بارها و بارها تکرار کنید، یا اینکه با اتاقهای بیپایانی از دشمنها روبرو بشید. ۲) مبارزات ممکنه در لحظه حس خوبی بده و چشمنواز باشه، ولی بیشتر اوقات کُند، تصادفی و بیواکنشه. شخصیت بازی هر وقت میخواید نمیچرخه و باعث میشه به جای اشتباه شلیک کنید. حملات دشمنها روی هم میافته و نمیذاره واقعاً با مکانیکهای مختلف مبارزه تعامل داشته باشید و مجبورتون میکنه ضربات اضافهای بخورید. بعضی از مدل دشمنها هم وقتی کپه میکنن، اصلاً نمیذارن به بقیه ضربه بزنید، که اتفاقاً زیاد هم پیش میآد. ۳) داستانش سعی میکنه احساسی و عمیق باشه، ولی شخصاً هیچ تأثیری روی من نداشت. ۴) پازلها به شدت کسلکننده و بیروح هستن. ۵) بخشهای پلتفرمینگ خیلی زود تکراری و خستهکننده میشه. ۶) بازی از نظر تنوع واقعاً هیچی نداره و مجبورتون میکنه تا آخر بازی همین آشغالها رو مدام تکرار کنید. ۷) بخشهای «مخفیکاری» که باید از برجکها یا پهپادها قایم بشید، بدجوری رو اعصابه و باز هم وقتتون رو بیدلیل تلف میکنه. ۸) بازی واقعاً کمبود صداپیشه داره. اگه شخصیتها واقعاً حرف میزدن، گذروندن این همه دیالوگ در طول بازی قطعاً لذتبخشتر میشد. ۹) در کل بازی اونقدرها هم سرگرمکننده نیست؛ خب این یه نظر شخصیه، ولی برای من واقعاً همینطوره. دلم میخواست از این بازی خوشم بیاد، ولی در نهایت از کل تجربه بازی متنفر شدم که اصلاً انتظارش رو نداشتم. اگه مجبورید، روی درجه سختی آسان یا متوسط بازی کنید. درجه سخت ممکنه چالشبرانگیز باشه، ولی به خاطر مبارزات کُند و کمبود چکپوینت، اصلاً چالش خوبی نیست.
راستش نظرم متناقضه. چون اون چیزی نبود که منتظرش بودم، پسش دادم. گرافیکش محشره، ولی تهش فقط یه بازی پلتفرمر/مبارزهای با مکانیکهای خیلی سادهست. لایکش میکنم چون بازی لیاقتشو داره، ولی با سلیقه من جور نیست.
همه این ریویوهایی که میبینم مال آدماییه که معلومه تا حالا نه کاراتکا بازی کردن و نه پرنس آف پرشیا قدیمی؛ واسه همین هیچکدوم از ارجاعات و ادایهای این بازی رو نمیفهمن. این بازی قراره یه اثر خاص و محبوب بشه. سرعتش عمداً کمه. قرار نیست دکمه دویدن بذارن، چون این بازی کاتانا زیرو نیست و تند رفتن توی یه دنیای به شدت سینمایی اصلاً به درد نمیخوره. اگه از آروم و متفکرانه پیش رفتن خوشتون نمیاد، اصلاً بازی نکنید. برای کسایی که قدر زحمات سازنده رو بدونن و فقط بازی کنن، این یه اثر فوقالعادهست. اون ماموریتهای آوردن وسیله دقیقاً هدف بازی هستن. اگه دنبال پیکسلهای بینقص و سرعت بالایید، برید سراغ بایونیک بِی. به عنوان اولین نسخه عالیه؛ معلومه که بعداً ریسپانسیو بودن بازی رو بهتر میکنن و منم تا الان با هیچ باگی برخورد نکردم. راستش ۴ ساعت پشت سر هم بازی کردم، اما چون آفلاین بودم، لطفاً روی ساعت بازیم نظر ندید. عاشقشم. دقیقاً همونیه که میخواستم. مطمئنم اکثر گیمرهای بالای ۴۰ سال که اون زمانهای قدیم که هارد داخلی نبود کامپیوتر داشتن، درکم میکنن. اگه به این بازی شانس ندید، همونطور که یه ریویور دیگه گفت، یه حس و حال خفن رو از دست دادید. با این قیمتی که داره و عشقی که بهش ریختن، واقعاً میارزه.
تازه اول بازیام، ولی واقعاً واو... همین الانشم اتمسفرش فوقالعادهست. کل اون فضای سایبرپانک دهه هشتاد فوراً آدم رو میکشه توی خودش. موسیقی متن هم باید یه جایزه بگیره؛ کاملاً با بازی جوره و حس و حالش رو دوچندان میکنه. همهچیز، از گشتوگذار گرفته تا نحوه حرکت، حس سینمایی داره. خیلی زوده که نظر نهایی بدم، ولی تا اینجا که جای پاش رو محکم گذاشته. واقعاً مشتاقم ببینم تهش به کجا میرسه. ۱۰/۱۰
شاید اگه تخفیف خیلی شدیدی خورد ارزش خرید داشته باشه، ولی الان نه. واقعاً دلم میخواست از این بازی خوشم بیاد، اما متأسفانه بهجز کارگردانی هنری و ظاهرش که فوقالعادهست، سخت میشه پیشنهادش کرد. در واقع جذابیت بازی فقط در حد ظاهرشه. تنها چیزی توی این بازی که تا آخرش کسلکننده نشد، گرافیکش بود. بهجز اون، مبارزات، پلتفرمینگ و نویسندگی همهشون تبدیل به یه کار اجباری و خستهکننده شدن. مبارزات اولش سرگرمکنندهست ولی خیلی زود تکراری میشه. کلاً چهار مدل دشمن هست و بقیه همونها با ظاهر متفاوتن. بازی دو تا باسفایت نسبتاً باحال داره، اما اواخر بازی انگار ایدهشون تموم شده و تصمیم گرفتن فقط یه مشت دشمن تکراری رو پشت سر هم بریزن سرتون. پلتفرمینگ هم بهخاطر کند بودن کنترلها رو اعصابه و همین کندی باعث میشه بخشهایی که با هر اشتباه میبازید، تبدیل به یه عذاب واقعی بشن. دنیای زیبا و هنر بازی، با نویسندگیای که انگار پیشنویس اولیه، خراب شده. چون متن بازی خیلی ابتدایی و لوسه، اصلاً نمیتونه اون داستانی رو که قصد داشت تعریف کنه، درست منتقل کنه.
بعد از یه انتظار طولانی و چند بار عقب افتادن تاریخ انتشار، بازی بالاخره سال ۲۰۲۶ عرضه شد. باید اعتراف کنم اولین چیزی که بلافاصله جذبم کرد، گرافیکش بود. استایل هنری رترو-فیوچریستیک با حال و هوای سایبرپانک واقعاً یکی از بهترینهای سبک خودشه. هر فریم بازی مثل یه تابلوی دیجیتال زندهست و اتمسفری که استودیو سد کت ساخته بهشدت غنیه و تنهایی و خشونت دنیای شرکت فونیکس رو بهخوبی منتقل میکنه. پیکسلآرت و نورپردازی پویاش فوقالعادهست. شهر و مناطق صنعتی حس غوطهوری عجیبی دارن و ایدهی یه هوش مصنوعی که توی بدن انسان گیر افتاده، هم جذابه و هم با ریتم نسبتاً تندی پیش میره. حرکات کاراکتر چابک، روان و سریع طراحی شده، مخصوصاً موقع جابهجایی بین پلتفرمها یا موقع مبارزه. طراحی صدا و موسیقی متن هم کاملاً با فضای دیستوپیای بازی همخونی داره و توی لحظات کلیدی، تنش رو بیشتر میکنه. با اینکه مبارزات شیک و جذابن، اما بعد از حدود ۱۶.۷ ساعت بازی، مکانیکهاش گاهی اوقات سطحی به نظر میرسن. بعضی از بخشهای پلتفرمینگ هم وقتی به الگوهای حرکتی عادت میکنی، تکراری میشن و چالششون کم میشه. یه جاهایی هم وسط بازی، روایت داستان کند میشه و اون هیجانی که اولش ساخته بود، از بین میره. بعضی از ماموریتهای جانبی هم بیشتر شبیه کارهای روتین و تکراریان تا اینکه بخوان چیزی به داستان اصلی اضافه کنن. ریپلیسد بازی بینقصی نیست، اما از نظر بصری دستاورد خیرهکنندهای برای سازندههاشه. با این حال، به عنوان کسی که عاشق پلتفرمرهای سینمایی با استایل پیکسلآرت تیز و دقیق است، حس کردم بازی از هر نظر کاملاً با سلیقهام جور بود. این شروع خیلی خوبی برای استودیو سد کته و امیدوارم توی کارهای بعدی پیشرفتهای بیشتری داشته باشن. 💯
بازی ریپلیسد یکی از خیرهکنندهترین بازیهای مستقلیه که تو این مدت تجربه کردم. پیکسلآرت، نورپردازی، اتمسفر و کلاً ظاهر بازی واقعاً فوقالعادهست و کاملاً معلومه که سازندهها با چه عشق و تلاش زیادی دنیای بازی رو ساختن. اما متأسفانه، پشت این ظاهر زیبا، بازیای قرار داره که دچار یه بحران هویت شدید شده. انگار ریپلیسد هیچوقت تصمیم نمیگیره که واقعاً میخواد چه جور بازیای باشه. یه لحظه یه پلتفرمر سینماییه، بعد سعی میکنه یه بازی معمایی باشه و یهو میپره وسط سبک بیتامآپ. به جای اینکه این ایدهها رو طبیعی با هم ترکیب کنه، تهش تبدیل میشه به یه تجربه خطی و از پیش تعیینشده که هر سکانسش تقریباً یه شکل پیش میره. تا فصل دوم، عملاً کل چرخه گیمپلی رو دیدی: برو راست، بپر از روی چندتا مانع، برو تو یه درگیری از پیش تعیینشده، یه سکانس تعقیب و گریز، و دوباره همین چرخه. این فرمول خیلی زود تکراری میشه، مخصوصاً وقتی آزادی عمل بازیکن خیلی کمه و مکانیکهای بازی هیچ پیشرفتی نمیکنن. ریتم بازی به طرز دردناکی قابل پیشبینی میشه. کنترلها هم کند و بیواکنشن که برای بازیای که محوریتش روی پلتفرمینگ و تایمینگ مبارزاته، یه مشکل بزرگه. میدونم احتمالاً تو این مورد جزو اقلیت هستم چون طبیعتاً همه جذب گرافیک بازی شدن، ولی من فقط داشتم به زور بازی رو پیش میبردم به این امید که بالاخره یه جایی بازی بازتر بشه یا مکانیکهاش تکامل پیدا کنن؛ اما نشد. صرفاً داشتن یه کارگردانی هنری زیبا، تا یه جایی میتونه بازی رو جلو ببره.
مشکل اینجاست که تا اینجای کار، عملاً هیچ گیمپلیای وجود نداره. توی طراحی مراحل، چیز خاصی از نظر حل معما یا گشتوگذار ندیدم و مبارزات هم در حد ضربات معمولی و متوسطه تا وقتی که اعلان جاخالی دادن یا ضدحمله بیاد و شما فقط اون دکمهها رو بزنید. توی این دو ساعتی که بازی کردم، حتی یک تصمیم معنیدار هم نگرفتم و همین باعث شد حوصلهام سر بره. اگه نمیدونید منظورم از انتخاب بازیکن چیه: منظورم هر لحظهایه که بازیکن باید درباره نحوه تعامل با بازی تصمیم بگیره؛ مثلاً اینکه آیا خلاقانه گشتوگذار کنم و یه راز رو پیدا کنم، یا توی مبارزه یه تصمیم تاکتیکی بگیرم، یا یه معما رو حل کنم، یا راهی برای رد شدن از یه چالش بقا پیدا کنم. اینها چیزهایی هستن که معمولاً جزو قلمرو طراحی بازی حساب میشن. تابلوئه که بازی زیباییه و موسیقی و اتمسفر فوقالعادهای داره، اما این کافی نیست. بازی از نظر طراحی گیمپلیش ضعیفه؛ یعنی در واقع اصلاً طراحیای نداره. بیشترش در حد خوندن متنها و راه رفتن تو یه جهته. واقعاً ناامید شدم، چون خیلی وقت بود منتظر انتشار این بازی بودم.
تا وسط چپتر ۲ پیش رفتم ولی لازم بود حتماً یه نقد بنویسم. من گیمر قدیمیام (خب، ۵۰ سالمه) و این بازی حسی رو تو وجودم بیدار کرده که از زمان فلش بک و آنادر ورلد تجربه نکرده بودم. واقعاً فوقالعادهست و هرچند هنوز وارد لایههای عمیقش نشدم، ولی خیلی وقت بود که پیش نیومده بود وسط یه بازی استپ کنم و فقط به جزئیات خیرهکنندهش زل بزنم. پیکسلآرتش واقعاً زیباست و انگار جون داره. و موسیقی متن؟ موسیقی متنش محشره. مبارزات تا اینجا روانه و دقیقاً شبیه سری بازیهای قدیمی بتمن آرکام پیش میره. یاد بلید رانر میندازه و قطعاً تم سایبرپانک رو کاملاً درست پیاده کرده. تا اینجای کار، این یکی از بهترین ۲۰ دلارهایی بود که برای یه بازی (که تازه شروعش کردم) دادم. تا اینجا یه تجربه خاص بوده. اگه اهل بازیهای ۲.۵ بعدی ساید-اسکرولر هستید، شدیداً توصیه میکنم امتحانش کنید.
نقدی با این امتیاز پیدا نشد.
داستان بازی
REPLACED is a cinematic retro-futuristic action-thriller set in a dystopian alternative version the of the 80s' USA. You are R.E.A.C.H. - an AI trapped in mortal human body against it's will. Explore the world, push your body's limits in intense combat and learn what it's like to be a living being.
- Sad Cat Studios
- Xbox Series S/X
- PC
- Xbox One



