بعد از یه انتظار طولانی و چند بار عقب افتادن تاریخ انتشار، بازی بالاخره سال ۲۰۲۶ عرضه شد. باید اعتراف کنم اولین چیزی که بلافاصله جذبم کرد، گرافیکش بود. استایل هنری رترو-فیوچریستیک با حال و هوای سایبرپانک واقعاً یکی از بهترینهای سبک خودشه. هر فریم بازی مثل یه تابلوی دیجیتال زندهست و اتمسفری که استودیو سد کت ساخته بهشدت غنیه و تنهایی و خشونت دنیای شرکت فونیکس رو بهخوبی منتقل میکنه. پیکسلآرت و نورپردازی پویاش فوقالعادهست. شهر و مناطق صنعتی حس غوطهوری عجیبی دارن و ایدهی یه هوش مصنوعی که توی بدن انسان گیر افتاده، هم جذابه و هم با ریتم نسبتاً تندی پیش میره. حرکات کاراکتر چابک، روان و سریع طراحی شده، مخصوصاً موقع جابهجایی بین پلتفرمها یا موقع مبارزه. طراحی صدا و موسیقی متن هم کاملاً با فضای دیستوپیای بازی همخونی داره و توی لحظات کلیدی، تنش رو بیشتر میکنه. با اینکه مبارزات شیک و جذابن، اما بعد از حدود ۱۶.۷ ساعت بازی، مکانیکهاش گاهی اوقات سطحی به نظر میرسن. بعضی از بخشهای پلتفرمینگ هم وقتی به الگوهای حرکتی عادت میکنی، تکراری میشن و چالششون کم میشه. یه جاهایی هم وسط بازی، روایت داستان کند میشه و اون هیجانی که اولش ساخته بود، از بین میره. بعضی از ماموریتهای جانبی هم بیشتر شبیه کارهای روتین و تکراریان تا اینکه بخوان چیزی به داستان اصلی اضافه کنن. ریپلیسد بازی بینقصی نیست، اما از نظر بصری دستاورد خیرهکنندهای برای سازندههاشه. با این حال، به عنوان کسی که عاشق پلتفرمرهای سینمایی با استایل پیکسلآرت تیز و دقیق است، حس کردم بازی از هر نظر کاملاً با سلیقهام جور بود. این شروع خیلی خوبی برای استودیو سد کته و امیدوارم توی کارهای بعدی پیشرفتهای بیشتری داشته باشن. 💯
۱۱۰ نفر مفید دانستند Steam